Σεβαστή Καλλισπέρη

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Σεβαστή Καλλισπέρη
Sebasti Kallisperi.JPG
Γενικές πληροφορίες
Όνομα γεννήσεως Σεβαστή Καλλισπέρη
Γέννηση 1858
Αθήνα
Θάνατος 1953
Αθήνα
Χώρα πολιτογράφησης Ελλάδα
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες Νέα ελληνική γλώσσα
Γαλλικά
Αγγλικά
Σπουδές Πανεπιστήμιο του Παρισιού
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα δασκάλα
συγγραφέας

Η Σεβαστή Καλλισπέρη (1858-1953) ήταν Ελληνίδα λόγια του 19ου και 20ού αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε το 1858 στην Αθήνα. Γονείς της ήταν οι Νικόλαος και Μαριγώ Καλησπέρη. Ο πατέρας της, Καλυμνιώτης που έλαβε μέρος στην Επανάσταση του 1821, μετά την επανάσταση είχε υπηρετήσει επιθεωρητής Δημοτικών σχολείων  στη Σάμου (1830), δικαστής στην Αθήνα (1844) και νομάρχης Μεσσηνίας (1855)[1].

Τελείωσε τη Σχολή Χιλλ και στη συνέχεια, παρά τις προσπάθειές της δεν έγινε δεκτή στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών, δεδομένου ότι αυτό απέρριπτε τις αιτήσεις μαθητριών (η πρώτη φοιτήτρια, η Ιωάννα Στεφανόπολι έγινε δεκτή πέντε χρόνια αργότερα το 1890) . Το 1885 άρχισε τις σπουδές της στη Φιλοσοφική Σχολή του πανεπιστημίου της Σορβόνης ως τακτική φοιτήτρια.[2] Έλαβε το πτυχίο της το 1891.[3] Επέστρεψε στην Ελλάδα και διορίστηκε δασκάλα των γαλλικών στο Αρσάκειο. Παραιτήθηκε μετά από λίγο διάστημα και διορίστηκε πρώτη επόπτρια των Δημοτικών Σχολείων, θέση που ιδρύθηκε ειδικά για αυτή. Εισήγαγε πολλές καινοτομίες στην ελληνική παιδεία, που ωφέλησαν ευεργετικά την ανάπτυξη των Ελληνοπαίδων.

Ίδρυσε σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας τις «Εταιρείες Κυριών» και τα «Εργαστήρια», εισήγαγε τις σχολικές ποδιές και την σηροτροφία στα δημοτικά σχολεία.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Απομνημονεύματα και υποθήκαι εις την εκπαίδευσιν και την μετανάστευσιν προς την Βουλήν των Ελλήνων. Σεβαστή Καλλισπέρη, Αθήνα: Τύποις «Καλλιτεχνικής Επιθεωρήσεως», 1911, σελ. 103-106
  2. «Ελληνίς τακτική φοιτήτρια της Σορβόνης», Εφημερίς των Κυριών, αρ. φύλ. 48, 7 Φεβρουαρίου 1888.
  3. «Ελληνίς προλύτις της φιλολογίας», Εφημερίς των Κυριών, αρ. φύλ. 221, 11 Αυγούστου 1891.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]