Σεβέριν Γκοστσίνσκι

Σεβέριν Γκοστσίνσκι
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση	4  Νοεμβρίου 1801 Ιλλιντσί
Θάνατος	25  Φεβρουαρίου 1876 Λβιβ
Τόπος ταφής	Κοιμητήριο Λιτσάκιβσκι
Χώρα πολιτογράφησης	Ρωσική Αυτοκρατορία Πολωνία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες	Πολωνικά
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα	ποιητής μεταφραστής συγγραφέας
Επηρεάστηκε από	Andrzej Towiański
Περίοδος ακμής	1828 - 1876
Σχετικά πολυμέσα

Ο Σεβέριν Γκοστσίνσκι (πολωνικά: Seweryn Goszczyński‎‎, 4 Νοεμβρίου 1801 - 25 Φεβρουαρίου 1876) ήταν Πολωνός συγγραφέας και ποιητής του πολωνικού ρομαντισμού και αγωνιστής για την ανεξαρτησία της χώρας του. Έγινε διάσημος ως συγγραφέας πατριωτικών ποιημάτων και μυθιστορημάτων με θέμα την ιστορία της Πολωνίας και της Ουκρανίας. Ήταν ένα από τα πιο αξιόλογα μέλη της «ουκρανικής σχολής» της πολωνικής λογοτεχνίας.

Βιογραφία

Ο Σεβέριν Γκοστσίνσκι γεννήθηκε το 1801 στο Ιλλιντσί της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (σήμερα στην Ουκρανία) και καταγόταν από πολωνική ευγενή οικογένεια που είχε οικόσημο αλλά όχι περιουσία. Ο πατέρας του εργαζόταν ως διαχειριστής αγροκτήματος, έτσι είχε καθημερινή επαφή με υπηρέτες και αγρότες που ζούσαν σε δύσκολες συνθήκες. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η μετέπειτα λογοτεχνική εργασία του να χαρακτηρίζεται από αντιπάθεια για την αριστοκρατία, κοινωνικό ριζοσπαστισμό και αγάπη για τη φύση. Είχε δέκα μικρότερα αδέλφια, τρία από τα οποία πέθαναν σε πρώιμο στάδιο της παιδικής ηλικίας. Έλαβε την αρχική του εκπαίδευση στο σπίτι και στο ενοριακό σχολείο στο Ιλλιντσί, όπου ένας από τους συμμαθητές του ήταν ο μελλοντικός ποιητής και ένας από τους εκπροσώπους της πολωνο-ουκρανικής σχολής, Τίμκο Πάντουρα. Συνέχισε τις σπουδές του στη Βίνιτσα.

Το 1815, η οικογένεια Γκοστσίνσκι εγκαταστάθηκε στο Ουμάν στην περιφέρεια Τσερκάσι, όπου συνέχισε την εκπαίδευσή του και έγραψε το πρώτο του έργο, Σκέψεις για τα ερείπια της πατρίδας και το ρομαντικό ποίημα Το κάστρο Κάνιβ, το οποίο πυροδότησε θύελλα θαυμασμού μεταξύ των ρομαντικών. Στο Ουμάν, συμμετείχε σε μια λογοτεχνική ομάδα Πολωνών ποιητών που ήταν παθιασμένοι με τα ουκρανικά θέματα και ονειρεύονταν να δημιουργήσουν μια πρωτότυπη λαϊκή λογοτεχνία.

Το 1820, αφού αποφοίτησε από το λύκειο, πήγε στη Βαρσοβία, όπου συνεργάστηκε με τοπικές εφημερίδες. Εκείνη την εποχή, υπό την επιρροή του Λόρδου Βύρωνα, ο Γκοστσίνσκι αποφάσισε να πάει να υποστηρίξει την Ελληνική επανάσταση, ξεκίνησε με τα πόδια αλλά λόγω έλλειψης χρημάτων, σταμάτησε στην Ουκρανία όπου παρέμεινε μέχρι το 1830, διεξάγοντας παράνομες συνωμοτικές δραστηριότητες. Καταδιώχθηκε από την αστυνομία και άλλαζε συχνά κατοικία, φιλοξενούμενος σε σπίτια Πολωνών γαιοκτημόνων, από τους οποίους αναγκάστηκε να ζητήσει καταφύγιο και βοήθεια. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, έγραψε πολλά πατριωτικά ποιήματα.

Ο Σ. Γκοστσίνσκι στη νεότητά του.

Το 1830, επέστρεψε στη Βαρσοβία και συμμετείχε ενεργά στην πολωνική Νοεμβριανή Εξέγερση, ένοπλη εξέγερση της διαμελισμένης Πολωνίας που προσπάθησε ανεπιτυχώς να ανατρέψει τη ρωσική κυριαρχία. Ο Γκοστσίνσκι ήταν από τους πρώτους που πήραν τα όπλα: ήταν ανάμεσα στους 18 άνδρες που, με σκοπό να σκοτώσουν τον Ρώσο αντιβασιλέα Μεγάλο Δούκα Κωνσταντίνο Παύλοβιτς, εισέβαλαν στο παλάτι Μπελβέντερ στη Βαρσοβία και το κατέλαβαν, δίνοντας έτσι το σύνθημα για την έναρξη της εξέγερσης.

Το 1831, υπηρέτησε ως υπασπιστής του Υπουργού Πολέμου. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, έγραψε πολλά ποιήματα με επαναστατικό θέμα. Μετά την κατάπνιξη της εξέγερσης και τη συνθηκολόγηση της Βαρσοβίας, διέσχισε τα πρωσικά σύνορα με τα απομεινάρια των πολωνικών δυνάμεων και κατευθύνθηκε προς τη Γαλικία. Εκεί, συνεχίζοντας να γράφει ποιήματα, συμμετείχε σε μια μυστική εταιρεία με άλλους διανοούμενους, την Ένωση των 21, η οποία στόχευε στον εκδημοκρατισμό της πολωνικής κοινωνίας. Ο Γκοστσίνσκι έζησε στη Γαλικία ημιπαράνομα, κρυμμένος σε διάφορους ευγενείς καθώς είχε καταδικαστεί ερήμην από ρωσικό δικαστήριο σε θάνατο για συμμετοχή στην Εξέγερση του Νοεμβρίου.

Τα επόμενα επτά χρόνια, ο ποιητής ασχολήθηκε με τη λογοτεχνία. Έγραψε λυρικά ποιήματα, το ποίημα Γιορτή εκδίκησης, λογοτεχνική κριτική και, μετά από ένα ταξίδι στα βουνά, δημοσίευσε το Ημερολόγιο ενός ταξιδιού στα Τάτρα.

Μνημείο στον τάφο του Σ. Γκοστσίνσκι, 1876, στο Κοιμητήριο Λιτσάκιβσκι στο Λβιβ.

Στην Κρακοβία και το Λβιβ συνέχισε τις επαναστατικές του δραστηριότητες έως ότου το 1838 - καταζητούμενος από την αστυνομία για χρόνια συνωμοσίας και επαναστατικής δράσης - αναγκάστηκε να μεταναστεύσει, όπως και πολλοί συμπατριώτες του (Μεγάλη Μετανάστευση). Κατέφυγε στη Γαλλία, όπου για αρκετά χρόνια συνεργάστηκε με πολωνικό περιοδικό για μετανάστες. Έγραψε επίσης τα μυθιστορήματα: Άννα του αναχώματος, Ωδή, Ο τρομερός τυφεκιοφόρος και το γοτθικό μυθιστόρημα Ο βασιλιάς του κάστρου, το τελευταίο εκ των οποίων επαινέθηκε ιδιαίτερα από τους Πολωνούς κριτικούς. Ενώ βρισκόταν στην εξορία, ο ποιητής δημοσίευσε επίσης πολιτικά γραπτά, συμπεριλαμβανομένων πραγματειών: Μερικές συμβουλές για την απελευθέρωση της Πολωνίας (1843), Ένας λόγος για τη θυσία (1845) και  Ένα μήνυμα προς την Πολωνία (γραμμένο από το 1856 έως 1869).

Από το 1838 και μετά, ο ποιητής έζησε στο Παρίσι, όπου γνώρισε τον Άνταμ Μιτσκιέβιτς και τον Γιούλιους Σουοβάτσκι. Το 1842, εντάχθηκε στον νεοσύστατο Κύκλο Θείας Αιτίας, ένα ηθικο-θρησκευτικό κίνημα που ιδρύθηκε στο Παρίσι με επικεφαλής τον Άντζεϊ Τοβιάνσκι. Ζώντας σε απόλυτη φτώχεια, η νοσταλγία και οι νέες απογοητεύσεις σταδιακά εξάντλησαν την έντονη ενέργεια του. Αποστασιοποιήθηκε από τις προηγούμενες πολιτικές του δραστηριότητες, απέρριψε ανοιχτά κάθε δημοκρατικό «ενθουσιασμό» και εγκατέλειψε τη συγγραφή.

Ο Σ. Γκοστσίνσκι έζησε στο Παρίσι μέχρι τον Γαλλοπρωσικό πόλεμο το 1870/71 και υπέμεινε όλες τις φρικαλεότητες της πολιορκίας του Παρισιού. Βρισκόταν στα πρόθυρα της πείνας, αλλά κατάφερε να επιβιώσει. Όταν το έμαθαν αυτό, συγγενείς και φίλοι από τη Γαλικία, που θυμόντουσαν καλά την προηγούμενη δράση του, τον βοήθησαν να επιστρέψει στο Λβουφ το 1872, όπου του εξασφάλισαν μια μέτρια αλλά άνετη σύνταξη. Τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1876, ο συγγραφέας πέθανε στο Λβουφ και ενταφιάστηκε στο Κοιμητήριο Λιτσάκιβσκι.