Σβετλάνα Αλεξίεβιτς

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Σβετλάνα Αλεξίεβιτς
Світлана Алексієвич (Київ, 2016) 08 (cropped).JPG
Γέννηση 31  Μαΐου 1948[1][2][3][4]
Ιβανό-Φρανκίβσκ[1][2][3]
Υπηκοότητα Λευκορωσία και Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών
Σπουδές Κρατικό Πανεπιστήμιο της Λευκορωσίας (1972)
Ιδιότητα συγγραφέας[5][2][3] και δημοσιογράφος[1][2][3]
Είδος τέχνης αφήγηση και powest
Καλλιτεχνικά ρεύματα μη μυθοπλαστική λογοτεχνία
Σημαντικά έργα Zinky Boys: Soviet Voices from a Forgotten War[2][1][3], Voices from Chernobyl[1], War's Unwomanly Face[6][2][3], Second-Hand Time και The Last Witnesses[1][2][3]
Βραβεύσεις βραβείο Χέρντερ, βραβείο ειρήνης των γερμανικών εκδοτικών οίκων, Τάξη του Σήματος της Τιμής, Βραβείο Λένιν Κομσομόλ, Ναγκράντα, no label, no label, Βραβείο Τουτσόλσκυ, Andrei Sinyavsky prize, Triumph, Βραβείο Βιβλίου Λάιπζιγκερ, Das politische Buch, Βραβείο Όξφαμ Νοβίμπι/ΠΕΝ, Βραβείο Ρυσζάρντ Καπουσίνσκι, Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, Αξιωματικός των Τεχνών και των Γραμμάτων, Prix Médicis essai και Τάγμα των τεχνών και των γραμμάτων
Ιστοσελίδα Επίσημος ιστότοπος
Commons page Πολυμέσα σχετικά με τον καλλιτέχνη

Η Σβετλάνα Αλεξάνδροβνα Αλεξίεβιτς (ρωσικά: Светлана Александровна Алексиевич‎; λευκορωσικά: Святлана Аляксандраўна Алексіевіч Svyatlana Alyaksandrawna Alyeksiyevich) είναι Λευκορωσίδα δημοσιογράφος, ορνιθολόγος και συγγραφέας πρόζας. Της απονεμήθηκε το Νόμπελ Λογοτεχνίας για το 2015[7][8]. Είναι η πρώτη συγγραφέας από τη Λευκορωσία, στην οποία δίδεται το βραβείο[9][10]. Η Σουηδική Ακαδημία τίμησε την 67 χρονη δημοσιογράφο και συγγραφέα για την πολυφωνική της γραφή.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στις 31 Μαΐου 1948 στο Ιβανο-Φρανκίβσκ της δυτικής Ουκρανίας από Λευκορώσο πατέρα και Ουκρανή μητέρα. Μεγάλωσε στη Λευκορωσία. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε διάφορες τοπικές εφημερίδες πριν αποφοιτήσει το 1972 από το Κρατικό Πανεπιστήμιο Λευκορωσίας και γίνει ανταποκρίτρια του περιοδικού Neman στο Μινσκ (1976)[11].

Σταδιοδρόμησε ως δημοσιογράφος μεταφέροντας διηγήσεις αυτοπτών των πιο δραματικών γεγονότων στη χώρα, όπως τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τον Σοβιετικό πόλεμο στο Αφγανιστάν, την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και το πυρηνικό ατύχημα του Τσερνόμπιλ. Κατόπιν διώξεων από το καθεστώς Λουκασένκο[12], εγκατέλειψε την Λευκορωσία το 2000[13]. Τα επόμενα δέκα χρόνια έζησε στο Παρίσι, στο Γκέτεμποργκ και στο Βερολίνο. Το 2011 επέστρεψε στο Μινσκ[14][15].

Έγραψε διηγήματα, θεατρικά έργα, σενάρια για ντοκιμαντέρ. Τα βιβλία μαρτυριών που συνέγραψε, προσέδωσαν νέα διάσταση στο γραμματολογικό είδος της λεγόμενης τεκμηριωτικής πεζογραφίας.

Εργογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στα ρωσικά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • U voyny — ne zhenskoye litso («Ο πόλεμος δεν έχει πρόσωπο γυναίκας»),εκδ. Mastatskaya litaratura, Minsk 1985
  • Tsinkovye malchiki («Οι μολυβένιοι στρατιώτες»), εκδ. Molodaya Gvardiya, Μόσχα 1991
  • Zacharovannye smertiu («Γοητευμένοι από τον θάνατο»), εκδ. Slovo, Μόσχα 1994, ISBN 5-85050-357-9
  • Chernobylskaya molitva («Φωνές από το Τσερνόμπιλ»), Ostozhye, Μόσχα 1997, ISBN 5-86095-088-8
  • Poslednie svideteli : sto nedetskikh kolybelnykh («Οι τελευταίοι μάρτυρες: το βιβλίο των μη παιδικών ιστοριών»), εκδ. Palmira, Μόσχα 2004, ISBN 5-94957-040-5 (1η έκδοση: Molodaya Gvardiya, Μόσχα 1985)
  • Vremia sekond hend («Μεταχειρισμένος χρόνος»), εκδ. Vremia, Μόσχα 2013, ISBN 978-5-9691-1129-5

Στα ελληνικά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Σ. Αλεξίεβιτς (2001). Τσέρνομπιλ. εκδ. «Περίπλους». ISBN 9608151953. 
  • Σ. Αλεξίεβιτς (2002). Οι μολυβένιοι στρατιώτες. εκδ. «Σύγχρονοι ορίζοντες». ISBN 9603980315. 
  • Το τέλος του κόκκινου ανθρώπου, μετάφρ. Αλεξάνδρα Δ. Ιωαννίδου, εκδ. Πατάκη, Αθήνα 2016, 682 σελ., ISBN 978-960-16-6896-3

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 «Кто есть кто в Республике Беларусь» (Πολωνικά) d:Q14266181. Μπιάλιστοκ. 2000. σελ. 14. ISBN-13 978-83-913780-0-7. ISBN-10 83-913780-0-4.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 «Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 1: А — Аршын» (Λευκορωσική γλώσσα) Μινσκ. 1996. σελ. 243. ISBN-13 978-985-11-0036-7. ISBN-10 985-11-0036-6.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 «Энцыклапедыя гісторыі Беларусі ў 6 тамах. Том 1» (Λευκορωσική γλώσσα) d:Q14271902. Μινσκ. 1993. σελ. 100. ISBN-13 978-5-85700-074-8. ISBN-10 5-85700-074-2.
  4. «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Svetlana-Alexievich. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  5. «Беларусь: ні Эўропа, ні Расея. Меркаваньні беларускіх эліт» (Λευκορωσική γλώσσα) 2006. σελ. 249. ISBN-13 978-83-89406-77-4. ISBN-10 83-89406-77-2.
  6. «Кто есть кто в Республике Беларусь» (Πολωνικά) d:Q14266181. Μπιάλιστοκ. 2000. σελ. 1985. ISBN-13 978-83-913780-0-7. ISBN-10 83-913780-0-4.
  7. Blissett, Chelly.
  8. Treijs, Erica (8 October 2015). «Nobelpriset i litteratur till Svetlana Aleksijevitj» [Nobel Prize in literature to Svetlana Aleksijevitj]. www.svd.se. Svenska Dagbladet. Ανακτήθηκε στις 8 October 2015. 
  9. «Svetlana Alexievich, investigative journalist from Belarus, wins Nobel Prize in Literature». Pbs.org. 2013-10-13. Ανακτήθηκε στις 2015-10-08. 
  10. Colin Dwyer (2015-06-28). «Belarusian Journalist Svetlana Alexievich Wins Literature Nobel : The Two-Way». NPR. Ανακτήθηκε στις 2015-10-08. 
  11. Σύντομη βιογραφία της Σβετλάνα Αλεξίεβιτς (Ρωσικά), από το Who is who in Belarus
  12. Biography of Aleksievich at Lannan Foundation website
  13. «Svetlana Alexievich: The Empire Will Not Pass Away Without Bloodshed». www.belarusians.co.uk. 18 Σεπτεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2015. 
  14. «Svetlana Alexievich». www.pen-deutschland.de. PEN-Zentrum Deutschland. Ανακτήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2015. 
  15. «Winners of the Peace Prize». www.friedenspreis-des-deutschen-buchhandels.de. Friedenspreis des Deutschen Buchhandels. Ανακτήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2015. 

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]