Σατώ-Πορσιάν

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Σατώ-Πορσιάν
Chateau-Porcien Ardennes France 04.JPG

Έμβλημα
Διοίκηση
Χώρα Flag of France.svg Γαλλία
Περιοχή Καμπανία-Αρδέννες
Νομός Αρδέννες
Διαμέρισμα Διαμέρισμα του Ρετέλ
Καντόνι Καντόνιο του Σατώ-Πορσιάν
Διακοινοτική Περιοχή Διακοινοτική Κοινότητα των Κοιλάδων του Πορσιάν
Δήμαρχος Ντιντιέ Σιμόν
Θητεία 2013 - 2014
Ταχυδρομικός κώδικας 08360
Κωδικός Κοινότητας 08107
Δημογραφία
Πληθυσμός 1.414 κατ. (2008)
Γεωγραφία
Έκταση 17,31 km²
Τοποθεσία
Σατώ-Πορσιάν στον χάρτη: France
Σατώ-Πορσιάν
Συνδέσεις
επεξεργασία 
Gtk-dialog-info.svg

Το Σατώ-Πορσιάν είναι γαλλική κοινότητα, η οποία βρίσκεται στον νομό των Αρδεννών και την περιοχή της Καμπανίας-Αρδεννών.

Γεωγραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Δημαρχείο, ηρώο και σχολεία

Το Σατώ-Πορσιάν, ευρισκόμενο στην κοιλάδα της Αιν επιβλέπεται από έναν απότομο βράχο στην κορυφή του οποίου εντοπίζονται ακόμη τα ερείπια κάστρου.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μία ρωμαϊκή οδός, της οποίας τα ίχνη είναι ακόμη ορατά, εκκινούσε από την Ρενς με κατεύθυνση τα βόρεια, και διέσχιζε την ΑΙν σε κοντινή απόσταση από το Σατώ-Πορσιάν. Είναι, λογικά, σε κοντή απόσταση από την κοινότητα που ένα πλωτό πέρασμα, ένα "portus", έδωσε την ονομασία του στο Πορσιάν, την αγροτική αυτή περιοχή των γαλλικών Αρδέννων[1].

Κατά τον 14ο αιώνα, το Σατώ-Πορσιάν αναδείχτηκε σε κομητεία από τον Κάρολο Ζ΄ για να ανταμείψει τον Αντουάν Α΄ τον Μέγα του Κρόι, με τον τίτλο του κόμη να μεταδίδεται μέσω της οικογένειας των Κρόι.

Κατά την Σφενδόνη, η πόλη ανακαταλήφθηκε την άνοιξη του 1654 από το γαλλικό βασιλικό στρατό[2].

Στη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, η κοινότητα έφερε προσωρινά την ονομασία Marat-Fruvaine ή Marat-sur-Aisne[3].

Προσωπικότητες σχετιζόμενες με την κοινότητα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η μεγάλη του αξία, η εξαίρετη ανδρεία του και οι γνώσεις του στην κατασκευή πολιορκητικών μηχανών, σύντομα αναγνωρίστηκαν από τον Γοδεφρείδο του Μπουιγιόν. Ο τελευταίος τον έχρισε σημαιοφόρο του και άνθρωπο εμπιστοσύνης του, αποστέλλοντάς τον έτσι, ενώ οι Σταυροφόροι βρίσκονταν στην Μικρά Ασία, ως πρέσβη στον Βυζαντινό Αυτοκράτορα Αλέξιο Κομνηνό ώστε να ξαναμπούν σε τάξη οι σχέσεις μεταξύ των δύο πλευρών και, ταυτόχρονα, να αντιμετωπίσει το διπλό παιχνίδι το οποίο έπαιζε ο Αυτοκράτορας μεταξύ των Χριστιανών και των Μουσουλμάνων ηγετών. Ο Ανσέλμος σκοτώθηκε στη μάχη του Άρχα, στις 26 Φεβρουαρίου 1099 από μια πέτρα η οποία είχε εκτοξευθεί από έναν καταπέλτη και την οποία δέχτηκε στο κεφάλι. Ήταν σύζυγος της Αγνής του Ρουσί, κόρης του Εμπλ Β΄ του Μοντιντιέ, Κόμη του Ρουσί και του Ραμερύπτ, και της Σιμπίλ Γκισάρ ντε λα Πούιγ. Ο Ανσέλμος είχε μεγάλο αριθμό απογόνων και κατά τον 13ο αιώνα, και ήταν ιδιαιτέρως γνωστός για την βαθιά χριστιανική του πίστη, για χάρη της οποίας προέβη σε σημαντικά έργα όπως την δωρεά των εδαφών του στο Πεκανκούρ, επί των οποίων ιδρύθηκε το περίφημο Αββαείο του Ανσάν (κατεστράφη το 1792) και την συγγραφή επιστολών από την Παλαιστίνη όπου βρισκόταν με παραλήπτη τον επίσκοπο Μανάσση της Ρενς.
  • Γκωσέ Ε΄ ντε Σατιγιόν, Κόμης του Πορσιάν και Μέγας Σταβλάρχης της Καμπανίας, και μετέπειτα Μέγας Σταβλάρχη της Γαλλίας.
  • Κάρολος Γ΄ του Κρόι, Κόμης του Πορσιάν και Πρίγκιπας του Σιμαί
  • Ζαν Τατέ, αστός και δημοτικός σύμβουλος του Σατώ-Πορσιάν κατά τον 18ο αιώνα, χρονικογράφος. Χρονικό του Ζαν Τατέ : Πολιορκίες του Σατώ-Πορσιάν το 1652 και το 1653.
  • Ζυλ Γκριζόν, οργανοπαίκτης και συνθέτης, γεννημένος στο Σατώ-Πορσιάν το 1842.
  • Ο πρίγκιπας Αλβέρτος Β΄ του Μονακό διεκδικεί τον τίτλο του Πρίγκιπα του Σατώ-Πορσιάν, τίτλο της οικογένειας του Καρδιναλίου Μαζαρίν, η οποία εξαφανίστηκε με τον θάνατο του τελευταίου Μαζαρίν, του οποίου οι Γκριμάλντι είναι απόγονοι.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Auguste Longnon, Études sur les pagi de la Gaule
  2. Anne Blanchard, « Louis Nicolas de Clerville», in Actes du colloque « Vauban et ses successeurs dans les ports du Ponant et du Levant », Brest, 16-19 mai 1993, publié dans Vauban et ses successeurs dans les ports du Ponant et du Levant, Paris : Association Vauban, 2000, p 122 (également publié dans Les cahiers de Montpellier no 38, tome II/1998, Histoire et Défense, Université Paul-Valéry)
  3. Notice communale - Château-Porcien, École des Hautes Études en Sciences Sociales (EHESS), 24 Δεκεμβρίου 2012