Σαρλ-Ζοζέφ Νατουάρ

Σαρλ-Ζοζέφ Νατουάρ
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη; μητρική γλώσσα	Charles-Joseph Natoire (Γαλλικά)
Γέννηση	3 Μαρτίου 1700; Νιμ
Θάνατος	23 Αυγούστου 1777 ή 29 Αυγούστου 1777; Καστέλ Γκαντόλφο
Χώρα πολιτογράφησης	Γαλλία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες	Γαλλικά
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα	ζωγράφος; σκιτσογράφος
Οικογένεια
Αδέλφια	Jeanne Natoire
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμα	διευθυντής (1751–1775)
Βραβεύσεις	Α΄ Βραβείο Ζωγραφικής της Ρώμης (1721)
	Σχετικά πολυμέσα
	δεδομένα

Ο Σαρλ-Ζοζέφ Νατουάρ (γαλλικά: Charles-Joseph Natoire) (1700 - 23 Αυγούστου 1777) ήταν Γάλλος ζωγράφος της τεχνοτροπίας ροκοκό, διευθυντής της Γαλλικής Ακαδημίας στη Ρώμη από το 1751 έως το 1775. Θεωρείται ισάξιος του Φρανσουά Μπουσέ και έπαιξε εξέχοντα ρόλο στην καλλιτεχνική ζωή της Γαλλίας.^[1]

Είναι κυρίως γνωστός για τη σειρά έργων με θέμα την Ιστορία της Ψυχής για το Οβάλ σαλόνι της πριγκίπισσας στο μέγαρο Σουμπίζ στο Παρίσι, σήμερα Μουσείο των Εθνικών Αρχείων, και για τα σχέδια ταπισερί για τη σειρά της Ιστορίας του Δον Κιχώτη, που υφάνθηκαν στη βιοτεχνία ταπισερί της Μπωβαί, τα περισσότερα από τα οποία βρίσκονται στο κάστρο της Κομπιένης.^[2]^[3]

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Σαρλ-Ζοζέφ Νατουάρ γεννήθηκε στις 3 Μαρτίου 1700 στη Νιμ. Αρχικά εκπαιδεύτηκε από τον πατέρα του, γλύπτη. Σε ηλικία 17 ετών εγκαταστάθηκε στο Παρίσι όπου μαθήτευσε στον ζωγράφο Λουί Γκαλός. Στη συνέχεια υπήρξε μαθητής του Φρανσουά Λεμουάν, από τον οποίο δέχθηκε την επίδραση για το γυναικείο γυμνό. Το 1721 κέρδισε το πολυπόθητο βραβείο της Ρώμης και έζησε εκεί ως υπότροφος. Ενώ βρισκόταν στην Ακαδημία της Γαλλίας στη Ρώμη, αναγνωρίστηκε για την υπέροχη σχεδίασή του, έλαβε παραγγελίες από σημαντικούς πελάτες και βραβεύτηκε με το πρώτο βραβείο από την Ακαδημία του Σαν Λούκα. Ο Νατουάρ επέστρεψε στο Παρίσι το 1729 και τον επόμενο χρόνο έγινε δεκτός ως πλήρες μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας Ζωγραφικής και Γλυπτικής.^[4]

Έργο

Η δημοτικότητα του Νατουάρ αυξήθηκε αμέσως μετά την επιστροφή του από τη Ρώμη. Το 1734 ανέλαβε έργα και διακοσμήσεις για τις Βερσαλλίες και το ανάκτορο του Φονταινεμπλώ. Από το 1735 φιλοτέχνησε τα σχέδια ταπισερί για τη σειρά της Ιστορίας του Δον Κιχώτη, που υφάνθηκαν στη βιοτεχνία ταπισερί της Μπωβαί, τα περισσότερα από τα οποία βρίσκονται στο κάστρο της Κομπιένης.^[3] Ο διευθυντής των βασιλικών κτηρίων Φιλιμπέρ Ορί του ανέθεσε να εκτελέσει ένα εκτεταμένο διακοσμητικό σχέδιο για το κάστρο του.^[5] Ο Νατουάρ πέρασε εννέα χρόνια δουλεύοντας στο κάστρο πάνω σε τοιχογραφίες και πίνακες, μεταξύ των οποίων ο κύκλος της Ιστορίας του Κλοβίς, 6 πίνακες. Από το 1737 έως το 1739, μαζί με τους Σαρλ Αντρέ βαν Λου, Πιέρ Σαρλ Τρεμολιέρ και Φρανσουά Μπουσέ, συνεργάστηκαν με τον αρχιτέκτονα Ζερμαίν Μποφράν για την αποκατάσταση του μεγάρου Σουμπίζ στο Παρίσι, το οποίο στεγάζει σήμερα το Μουσείο των Εθνικών Αρχείων της Γαλλίας. Οι οκτώ πίνακες του Νατουάρ που απεικονίζουν την Ιστορία της Ψυχής διακοσμούν το Οβάλ σαλόνι της πριγκίπισσας του μεγάρου. Από το 1741, δημιούργησε μια σειρά σχεδίων για την Ιστορία του Μάρκου Αντώνιου που υφάνθηκαν στο εργοστάσιο των Γκομπλέν.^[4]

Το 1751 ο ζωγράφος επέστρεψε στην Ιταλία, όταν του προσφέρθηκε η θέση του διευθυντή της Ακαδημίας της Γαλλίας στη Ρώμη. Υπήρξε επιτυχημένος διευθυντής, βοηθώντας τους υποτρόφους να αυξήσουν τα έργα τους και συνιστώντας τους να σχεδιάσουν τη ρωμαϊκή ύπαιθρο. Αν και συνέχισε να λαμβάνει παραγγελίες για πίνακες ζωγραφικής, τα επόμενα χρόνια η καλλιτεχνική του ενέργεια επικεντρώθηκε στο σχέδιο και στη διδασκαλία μαθητών, μεταξύ των οποίων ο Υμπέρ Ρομπέρ και ο Ζαν-Ονορέ Φραγκονάρ.^[6]

Πέθανε στις 23 Αυγούστου 1777 στο Καστέλ Γκαντόλφο, κοντά στη Ρώμη.