Μετάβαση στο περιεχόμενο

Σαντρίν Μποναίρ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Σαντρίν Μπονέρ
Η Μπονέρ στο Φεστιβάλ της Βενετίας το 2009, ως μέλος της κριτικής επιτροπής
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση31  Μαΐου 1967
Gannat
Χώρα πολιτογράφησηςΓαλλία
Ύψος1,67 m Edit this on Wikidata
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΓαλλικά
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητασκηνοθέτρια ταινιών κινηματογράφου
σεναριογράφος
ηθοποιός ταινιών
ηθοποιός θεάτρου
ηθοποιός
Περίοδος ακμής1983
Οικογένεια
ΣύζυγοςGuillaume Laurant (από 2003)
ΣύντροφοςΓουίλιαμ Χερτ
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΒραβεύσειςΔιοικητής του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων (17  Ιανουαρίου 2013)
βραβείο Σεζάρ για την περισσότερο υποσχόμενη ηθοποιό (1984)
βραβείο Σεζάρ καλύτερης γυναίκας ηθοποιού (1986)
κύπελλο Βόλπι καλύτερης ηθοποιού
Υπογραφή
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα

Η Σαντρίν Μπονέρ[1] [2] [3] (Γαλλικά: Sandrine Bonnaire, γενν. 31 Μαΐου 1967) είναι Γαλλίδα ηθοποιός, σκηνοθέτιδα του κινηματογράφου και σεναριογράφος, η οποία έχει εμφανισθεί σε περισσότερες από 40 ταινίες. Κέρδισε το Βραβείο Σεζάρ της «περισσότερο υποσχόμενης ηθοποιού» για την ερμηνεία της στην ταινία Στους έρωτές μας (1983), το Βραβείο Σεζάρ Καλύτερης Ηθοποιού για την ταινία Δίχως στέγη, δίχως νόμο (1985), καθώς και το «Κύπελλο Βόλπι» του Φεστιβάλ της Βενετίας για το έργο Η τελετή (1995). Γνωστές ταινίες της είναι επίσης, μεταξύ άλλων, και οι Κάτω από τον ήλιο του Σατανά (1987), Monsieur Hire (1989) και Ανατολή-Δύση (1999).

Σταδιοδρομία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Η Σαντρίν Μπονέρ στο Φεστιβάλ των Καννών του 2000

Η Μπονέρ γεννήθηκε στην κωμόπολη Γκανά, στον νομό Αλιέ της κεντρικής Γαλλίας, ως το έβδομο από τα ένδεκα παιδιά μιας οικογένειας εργατών. Η σταδιοδρομία της άρχισε όταν έπαιξε σε ηλικία 16 ετών στην ταινία Στους έρωτές μας του Μωρίς Πιαλά.

Ωστόσο, έγινε γνωστή διεθνώς το 1985, όταν ερμήνευσε τον κύριο ρόλο στην ταινία Δίχως στέγη, δίχως νόμο σε σκηνοθεσία της Ανιές Βαρντά, ερμηνεία για την οποία κέρδισε το δεύτερό της Βραβείο Σεζάρ. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο 42ο Φεστιβάλ της Βενετίας, όπου κέρδισε τον «Χρυσό Λέοντα» και η κριτική επιτροπή έκρινε την ερμηνεία της ως μία από τις καλύτερες της χρονιάς.[4]

Η Μπονέρ συνεργάσθηκε και πάλι με τον Πιαλά στο Κάτω από τον ήλιο του Σατανά (Sous le soleil de Satan), την ταινία που κέρδισε τον «Χρυσό Φοίνικα» στο Φεστιβάλ των Καννών του 1987. Ακολούθησε το Monsieur Hire σε σκηνοθεσία του Πατρίς Λεκόντ και άλλες συνεργασίες με τους σκηνοθέτες Ζακ Ντουαγιόν και Κλοντ Σοτέ.

Το 1995 η Μπονέρ πρωταγωνίστησε στον ρόλο μιας φαινομενικά απλοϊκής υπηρέτριας στο ευρύτατα εξυμνημένο θρίλερ του Κλωντ Σαμπρόλ Η τελετή (La Cérémonie). Η ταινία και οι πρωταγωνιστές κέρδισαν διεθνή βραβεία, και αυτή τη φορά η Μπονέρ τιμήθηκε με το «Κύπελλο Βόλπι» του Φεστιβάλ της Βενετίας, δηλαδή το βραβείο α΄ γυναικείου ρόλου του Φεστιβάλ, όπως και η συμπρωταγωνίστριά της Ιζαμπέλ Υπέρ.

Το 2004 η Μπονέρ πρωταγωνίστησε σε ένα ακόμα έργο του Πατρίς Λεκόντ, το Εξομολογήσεις πολύ προσωπικές, με απρόσμενη για καλλιτεχνική ταινία εμπορική επιτυχία στις ΗΠΑ.[5]

Το 2017 η ηθοποιός πρωταγωνίστησε σε μια ταινία του Γκαέλ Μορέλ με θέμα την αντίστροφη μετανάστευση, την Prendre le large.[6] Το ίδιο έτος βραβεύθηκε με ένα τιμητικό «Βραβείο Μαγκρίτ» από τη βελγική κινηματογραφική «Ακαδημία Αντρέ Ντελβώ».[7]

Προσωπική ζωή

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Σαντρίν Μπονέρ απέκτησε μία κόρη, τη Ζαν, από μία πενταετή σχέση της με τον ηθοποιό Γουίλιαμ Χερτ, τον οποίο γνώρισε το 1991 στο γύρισμα της ταινίας Η Πανούκλα (από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Αλμπέρ Καμύ). Αργότερα συμπρωταγωνίστησαν στο Secrets Shared with a Stranger (1994). Τον Μάρτιο του 2003 η Μπονέρ παντρεύτηκε τον ηθοποιό και σεναριογράφο Γκιγιώμ Λωράν, με τον οποίο απέκτησε μία δεύτερη θυγατέρα, την Αντέλ.

Επιλεγμένη φιλμογραφία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ως ηθοποιός

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Έτος Τίτλος ταινίας Ρόλος Σκηνοθέτης
1982 Les sous-doués en vacances (μη αναγραφόμενη κομπάρσος) Κλοντ Ζιντί
1983 Στους έρωτές μας Σουζάν Μωρίς Πιαλά
1984 Tir à vue[8] Μαριλίν Μαρκ Ανζελό
1985 Blanche et Marie[9] Μαρί Ζακ Ρενάρ
Le meilleur de la vie[10] ("A better Life"[11]) Βερονίκ Ρενό Βιτόρ
Τμήμα Δίωξης Ναρκωτικών Λιντί Μορίς Πιαλά
Δίχως στέγη, δίχως νόμο Μονά Μπερζερόν Ανιές Βαρντά
1986 La Puritaine[12][13] Μανόν Ζακ Ντουαγιόν
1987 Κάτω από τον ήλιο του Σατανά Μουσέτ Μορίς Πιαλά
Jaune revolver[14][15] Ανζέλ[16] Ολιβιέ Λανγκλουά
Les Innocents Ζαν Αντρέ Τεσινέ
1988 Quelques jours avec moi[17] Φρανσέν Κλοντ Σοτέ
Peaux de vaches Ανί Πατρισιά Μαζυΐ
1989 Monsieur Hire Αλίς Πατρίς Λεκόντ
1990 La Captive du désert η αιχμάλωτη Ρεϊμόν Ντεπαρντόν
Verso sera (Dans la soirée) Στέλλα Φραντσέσκα Αρκιμπούτζι
1991 Le ciel de Paris[18] Συζάν Μισέλ Μπενά
Η Πανούκλα[19] Μαρτέν Λούις Πουένσο
1992 Prague Έλενα Ίαν Σέλαρ
1994 Jeanne la pucelle Ιωάννα της Λωρραίνης Ζακ Ριβέτ
1995 Les Cent et une Nuits de Simon Cinéma η γυναίκα περιπλανώμενη Ανιές Βαρντά
Η τελετή Σοφί Κλοντ Σαμπρόλ
1996 Never Ever Κατρίν Τσαρλς Φιντς
1997 Die Schuld der Liebe[20][21] (= «Χρέος αγάπης»[22]) Μόνικα Αντρέας Γκρούμπερ
1998 Secret défense Σιλβί Ζακ Ριβέτ
1998 Voleur de vie Όλγα Ιβ Ανζελό
1999 Το χρώμα του ψέματος Βιβιάν Κλοντ Σαμπρόλ
Ανατολή-Δύση Μαρί Ρεζίς Βαρνιέ
2001 Mademoiselle[23] Κλερ Φιλίπ Λιορέ
C'est la vie[24] Σιζάν Ζαν-Πιερ Αμερί
2002 Femme fatale ο εαυτός της Μπράιαν Ντε Πάλμα
2003 Resistance Λισέτ Τοντ Κομαρνίκι
2004 Εξομολογήσεις πολύ προσωπικές Άννα Πατρίς Λεκόντ
Le Cou de la girafe[25] Ελέν Σαφί Νεμπού
L'Équipier Μαμπέ Φιλίπ Λιορέ
2006 Je crois que je l'aime[26] Έλσα Πιερ Ζολιβέ
Demandez la permission aux enfants[27] Μαρί Ερίκ Σιβανιάν
2007 Un Coeur Simple[28] Φελισιτέ Μαριόν Λαιν
2008 L'Empreinte de l'ange Κλερ Σαφί Νεμπού
2009 Joueuse Ελέν Καρολίν Μποταρό
2013 Adieu Paris Φρανσουάζ Ντιπρέ Φραντσίσκα Μπουχ
2014 Salaud, on t'aime Ναταλί Μπερανζέ Κλοντ Λελούς
Soul of a Spy Ζακλίν Βλαντίμιρ Μπόρτκο
Rouge sang (τηλεταινία) Ζακλίν Ξαβιέ Ντιρινζέ
2015 La Dernière Leçon Ντιάν Πασκάλ Πουζαντού
2016 Le Ciel Attendra
2017 Capitaine Marleau Ζαν Ντεβαίρ Ζοσέ Νταγιάν
2017 Une Saison en France

Ως σκηνοθέτιδα/σεναριογράφος

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Έτος Τίτλος ταινίας Εμφανίζονται Σημειώσεις
2007 Elle s'appelle Sabine Σαντρίν Μπονέρ Ντοκιμαντέρ

Γαλλική Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου: Καλύτερη πρώτη ταινία
Βραβείο «Κρυστάλλινη Σφαίρα» Καλύτερου Ντοκιμαντέρ
Υποψηφιότητα: «Χρυσή κάμερα» του Φεστιβάλ των Καννών
Υποψηφιότητα: Φεστιβάλ του Σικάγου - Καλύτερο Ντοκιμαντέρ
Υποψηφιότητα: Βραβείο Σεζάρ Καλύτερου Ντοκιμαντέρ
2011 J'enrage de son absence[29] Γουίλιαμ Χερτ, Αλεξάντρα Λαμύ ταινία με υπόθεση
2016 Marianne Faithfull - Fleur d'âme Μαριάν Φέιθφουλ, Σαντρίν Μπονέρ ντοκιμαντέρ


Παραπομπές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. ↑ «Σαντρίν Μπονέρ ταινίες και θεατρικές παραστάσεις στις οποίες έχει πάρει μέρος». www.athinorama.gr. Ανακτήθηκε στις 9 Αυγούστου 2026.
  2. ↑ «Δίχως Στέγη, Δίχως Νόμο (Vagabond) | Trailer | Σινεμά». LiFO. Ανακτήθηκε στις 9 Αυγούστου 2026.
  3. ↑ «Δίχως στέγη, δίχως νόμο». Πανεπιστήμιο Αιγαίου. 15 Νοεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 9 Αυγούστου 2026.
  4. ↑ «Venice Festival awards top prize to Varda film». New York Times. 7 Σεπτεμβρίου 1985.
  5. ↑ «At A Popular Annual Showcase in New York, Considering French Cinema's Identity Crisis». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Αυγούστου 2007. Ανακτήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 2020.
  6. ↑ Cinéma : Sandrine Bonnaire, digne et fière dans "Prendre le large" Αρχειοθετήθηκε 2019-04-23 στο Wayback Machine., France TV Info, 5 Νοεμβρίου 2017
  7. ↑ Meskens, Joëlle (2 Φεβρουαρίου 2018). «Sandrine Bonnaire mise à l'honneur aux Magritte: «Le cinéma, c'est ma façon d'être citoyenne»». Le Soir (στα Γαλλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Απριλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 2018.
  8. ↑ «Tir a Vue (1984)». Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2012.
  9. ↑ «Blanche et Marie». Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2012.
  10. ↑ «Le Meilleur De La Vie». Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2012.
  11. ↑ «Aka: A Better Life». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Ιανουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2012. Invalid |dead-url=dead (βοήθεια)
  12. ↑ «La Puritaine». Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2012.
  13. ↑ «La Puritaine». Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2012.
  14. ↑ «Jaune revolver». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Νοεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2012. Invalid |dead-url=dead (βοήθεια)
  15. ↑ «Jaune revolver». Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2012.
  16. ↑ «La Puritaine». Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2012.
  17. ↑ «Aka: A Few Days with Me». Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2012.
  18. ↑ «Aka: The Sky Above Paris». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Ιανουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2012. Invalid |dead-url=dead (βοήθεια)
  19. ↑ «Aka: The Plague». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Ιανουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2012.
  20. ↑ «Die Schuld der Liebe». Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2012.
  21. ↑ «Die Schuld der Liebe». Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2012.
  22. ↑ «Aka: Debt of Love». Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2012.
  23. ↑ «Mademoiselle (2001)». Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2012.
  24. ↑ «C'est la vie (2001)». Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2012.
  25. ↑ «Aka: The Giraffe's Neck». Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2012.
  26. ↑ «Could This Be Love?». Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2012.
  27. ↑ «Demandez la permission aux enfants». Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2012.
  28. ↑ «Un coeur simple (2008)». Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2012.
  29. ↑ «J'enrage de son absence». Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]


Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Σαντρίν_Μποναίρ&oldid=11861813"