Σαλιχλή

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Σαλιχλή
Τοποθεσία στον χάρτη της χώρας
Τοποθεσία στον χάρτη της χώρας
Χώρα Τουρκία
Διοικητική διαίρεση Επαρχία Μανίσας
Ιστοσελίδα http://www.salihli.bel.tr/
Άποψη του Σαλιχλή.

Το Σαλιχλή ή Σαλιχλί (τουρκ: Salihli) είναι πόλη της Τουρκίας στην επαρχία Μανίσας του διαμερίσματος του Αιγαίου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2009 ο πληθυσμός του Σαλιχλί ανέρχεται σε 155.333 κατοίκους (96.503 εντός πολεοδομικού σχεδίου).

Τοποθεσία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Σαλιχλί (125 μέτρα υψόμετρο) είναι κτισμένο σε εύφορη πεδιάδα κοντά στον ποταμό Έρμο, σε απόσταση 96 χιλιομέτρων ανατολικά της Σμύρνης[1]. Σε κοντινή απόσταση βρίσκονται τα ερείπια των αρχαίων Σάρδεων καθώς και ιαματικές πηγές.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1845, σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής εκείνου του έτους, στο Σαλιχλή ζούσαν 278 οικογένειες[2]. Η πόλη γνώρισε σημαντική ανάπτυξη κατά το β΄μισό του 19ου αιώνα όταν συνδέθηκε σιδηροδρομικώς με τη Σμύρνη. Κατά τον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 έχασαν τη ζωή τους αρκετοί Τούρκοι κάτοικοι του Σαλιχλί που συμμετείχαν στις πολεμικές επιχειρήσεις ως κληρωτοί και επιστρατευμένοι στις τάξεις του οθωμανικού στρατού[3]. Σύμφωνα με οθωμανική απογραφή του 1908 στον κασαμπά του Σαλιχλή κατοικούσαν 4.441 άτομα (3.002 μουσουλμάνοι, 1139 Έλληνες, 215 Εβραίοι και 85 Αρμένιοι)[4].

Πριν την έκρηξη του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου η πόλη ήταν χωρισμένη σε δύο συνοικίες (Κάτω και Επάνω Σαλιχλή) και υπολογίζεται πως είχε πληθυσμό 7.500 κατοίκων με την πλειοψηφία τους να είναι μουσουλμάνοι (Τούρκοι και Κιρκάσιοι). Παράλληλα διέθετε σημαντική ελληνική κοινότητα 2.000 ατόμων, η οποία αυξήθηκε πληθυσμιακά μετά το 1870 από Έλληνες που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή ερχόμενοι από το Αξάρι, τη Νίγδη, το Αϊδίνιο, την Καισαρεία, τη Φιλαδέλφεια κ.α[5]. Η ελληνική κοινότητα ήταν - σε αντίθεση με τους γειτονικούς ελληνικούς πληθυσμούς - κατά κύριο λόγο ελληνόφωνη και η πλειοψηφία των μελών της ήταν ευκατάστατη. Διέθετε δύο εκπαιδευτικά ιδρύματα (αρρεναγωγείο και παρθεναγωγείο) και μια κεντρική εκκλησία (Ι.Ν. Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης)[6]. Ο πληθυσμός περιλάμβανε επίσης 200 Εβραίους και μερικές οικογένειες Αρμένιων[7].

Το Σαλιχλί διέθετε πλούσια αγροτική παραγωγή (σιτάρι, κριθάρι, καλαμπόκι, βαμβάκι, όπιο, φρούτα κ.ά) που σε συνδυασμό με τη σιδηροδρομική σύνδεση με το λιμάνι της Σμύρνης οδήγησε στη μεγάλη οικονομική ανάπτυξη της περιοχής[8] που εξελίχθηκε σε βιομηχανικό και εμπορικό κέντρο[7].

Στις 23 Ιουνίου του 1920, δυνάμεις του ελληνικού στρατού υπό τον ανθυπολοχαγό Γ. Αγριτέλλη κατέλαβαν το Σαλιχλή κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής εκστρατείας του 1919-1922. Η πόλη παρέμεινε υπό ελληνικό έλεγχο μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1922. Μάλιστα στις 5 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους διεξήχθη στην περιοχή, νικηφόρα για τις ελληνικές δυνάμεις, μάχη ανάμεσα στο 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων (με επικεφαλής τον Νικόλαο Πλαστήρα) και σε τουρκική μεραρχία ιππικού στα πλαίσια της κάλυψης της υποχώρησης τριών ελληνικών μεραρχιών που κινδύνευαν να κυκλωθούν από τα αντίπαλα στρατεύματα[1][9]. Σύμφωνα με ορισμένες αναφορές, ο ελληνικός στρατός κατά την αποχώρησή του από το Σαλιχλή προχώρησε σε σημαντικές καταστροφές εφαρμόζοντας τακτική καμένης γης[10].

Επιφανείς κάτοικοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 Σύγχρονος Εγκυκλοπαιδεία Ελευθερουδάκη, τόμος 21, σελ. 300.
  2. Από αυτές οι 33 ήταν ελληνικές και οι υπόλοιπες μουσουλμανικές (βλ. Colin Imber,Keiko Kiyotaki, Frontiers of Ottoman Studies, I.B.Tauris, 2005, vol. 1, σελ. 150).
  3. Μικρασιατικά Χρονικά, Σύγγραμμα περιοδικόν εκδιδόμενον υπό του τμήματος Μικρασιατικών Μελετών της Ενώσεως Σμυρναίων, τόμος όγδοος, Αθήναι 1959, σελ. 379.
  4. Imber,Kiyotaki, 2005, σελ. 151.
  5. Μικρασιατικά Χρονικά, 1959, σελ. 378.
  6. Μικρασιατικά Χρονικά, 1959, σελ. 377, 381.
  7. 7,0 7,1 Μικρασιατικά Χρονικά, 1959, σελ. 377.
  8. Μικρασιατικά Χρονικά, 1959, σελ. 380.
  9. Μικρασιατικά Χρονικά, 1959, σελ. 384.
  10. Sydney Nettleton Fisher, The Middle East: a history, Alfred A. Knopf, New York 1969, σελ. 386.
  11. Μπίστικα, Ελένη (17 Νοεμβρίου 2012). «Με μεγάλη επιτυχία έγινε το αφιέρωμα στον Τάσο Αθανασιάδη από την Ενωση Σμυρναίων». kathimerini.gr. Η Καθημερινή. http://www.kathimerini.gr/732686/opinion/epikairothta/arxeio-monimes-sthles/me-megalh-epityxia-egine-to-afierwma-ston-taso-a8anasiadh-apo-thn-enwsh-smyrnaiwn. Ανακτήθηκε στις 23 Μαΐου 2016. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα