Ρωγών Ιωσήφ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Επίσκοπος των Ρώγων Ιωσήφ(1820-1826)Γιος του Παρασκευα που γεννήθηκε το 1776 στα Αμπελακια στην Τσαριτσανη Λάρισας. Σπούδασε στα ονομαστα σχολεία της περιοχής του και θεωρείται κληρικος-λογιος Σε ηλικία 22 ετών το 1798 χειροτονειται εφημεριος στην Τσαριτσανη αρχίζοντας αμέσως το εκκλησιαστικο και εθνικό του έργο του.Γίνεται η ψυχή του αγώνα και ο ηγέτης των Ελλήνων στην περιοχή.

Η μεγάλη του δράση ανησυχεί τον Αλη Πάσα των Ιωαννίνων και το 1814 διατάζει και πετυχαίνει την σύλληψη του Ιωσήφ την μεταφορά του στα Γιάννενα και την καταδίκη του σε θάνατο.Όμως με την βοήθεια του Μανθου Οικονομάκου το σκάει από την φυλακή και πάει στην Αρτα, κοντά στον παλαιό του φίλο Πορφυριο,που ήταν εκεί Μητροπολιτης.Χειροτονειται Αρχιμανδριτης και γνωρίζεται φιλικά με τον επίσκοπο Ρώγων και Κοζυλης Μακάριος οποίος,πριν φύγει για Κέρκυρα να γλυτώσει τον θάνατο από τον Αλη Πάσα, τον μυει στην Φιλική Εταιρεία, και ο Ιωσήφ τον διαδέχεται στον επισκοπικο θρόνο Ρώγων και Κοζυλης το 1820. Στον τουρκικό εμφύλιο πόλεμο οι Έλληνες τις περιοχής με τον Ιωσήφ πρωταγωνιστή,κατόπιν διαταγής της Φιλικής Εταιρείας, παίρνουν το μέρος του Αλη για να φεύγουν τα Σουλτανικα στρατεύματα.Αυτο είχε ως αποτέλεσμα ο Χουρσιτ να συλλάβει πολλούς κληρικους και βεβαίως τον Ιωσήφ.Οι πιστοί για να τους ελευθερωσουν πλήρωσαν τα λυτρα που ζητούσαν.Ως επίσκοπος των Ρώγων, έμεινε μικρό χρονικό διάστημα.Άφησε όμως σπουδαίο εκκλησιαστικο έργο, βοηθώντας τις χήρες τα ορφανά και τους φτωχούς πιστούς.Ανακαινισε τα μοναστήρια και τις εκκλησσίες της περιοχής πριν φύγει για τον Βάλτο, κοντά στους οπλαρχηγους Ανδρέα και Ιωάννη Ισκο.Απέκτησε μεγάλη επιρροή στους αγωνιστές και επιλυεί τις οποίες διάφορες τους με σύνεση και δικαιοσύνη, μειώνο- ντας τις γκρίνιες και τους διχασμους.Παίρνει μέρος σε αρκετές μάχες εναντίον των Τούρκων,πριν Φύγει για το Μεσολλόγγι.Εδώ βοηθά στην άμυνα της πόλης και συναντά τον παλαιό του φίλο Πορφυριο.Στις Πολιορκιες της πόλης αναδεικνύεται η ηγετική του φυσιογνωμία. Μαζί με τον πρεβεζανο αρχιμανδριτη Γεράσιμο Ζαλλογγιτη γυρνουν στα τείχη εμψυχωνοντας τους αγωνιστές περιθαλποντας τους τραυματίες και πολεμοντας οι ίδιοι στην "νταπια". Οι σπάνιες αρετές του και ο προσωπικός του αγώνας, τον αναδεικνύουν ως ηγέτη.Με τα χέρια ,όπως γράφει Ο Νίκος Κασομουλης, συντασει το Σύμφωνο της Εξόδου, αρχίζοντας ως εξής:<<Εν ονόματι της Αγίας Τριάδος εμείς... >>. Το βράδυ της Εξόδου η δόξα και ο θρύλος στεφάνωσαν τον Ιωσήφ για πάντα,τοποθετώντας τον δίπλα στον Θρυλικό καλόγερο του Σουλιου Σαμουήλ. Αφού προετοιμασαν το σχέδιο της Εξόδου, αυτός ο αρχιμανδριτης Γεράσιμος Ζαλλογγιτης,μαζί με λίγους ανάπηρους και τραυματίες κλεισθήκαν στον μύλο και την μπαρουταποθηκη.Κατόπιν προστέθηκαν και όσοι Έλληνες γύρισαν πίσω,κατά την μάχη της Εξόδου, οι οποίοι με την σύμφωνη γνώμη όλων οι οποίοι αφού πρώτα μετάλαβαν των Αχραντών Μυστηριων και με την σύμφωνη γνώμη όλων,όταν οι εχθροί έφθασαν έξω ο Ιωσήφ βάζει φωτιά στο μπαρουτι και όλοι μαζι πέρασαν στην Αθανασία. Ηταν το ανοιξιάτικο πρωινό της 13 Απριλίου του 1826. (σημείωση:Μετά την οριστική ερημοση της Νικοπολης το 1034 μ.Χ η έδρα της Μητρόπολης μεταφέρθη στην Κοζυλη και ο επίσημος εκκλησιαστικος τίτλος του από δουλειά και στο εξής θα είναι <<Ιερά Μητρόπολης Ρώγων και Κοζυλης>>.Η συγχώνευση μάλλον θα έγινε κατά την διάρκεια του Δεσποτατου Της Ηπείρου και θα διατηρηθεί ως την απελευθέρωση το 1878).