Ροβέρτος Β΄ της Φλάνδρας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Ροβέρτος Β' της Φλάνδρας)
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ροβέρτος Β΄ της Φλάνδρας
Robert de flandre croisé.jpg
Γέννηση
Θάνατος
Μω
Υπηκοότητα / Χώρα πολιτογράφησης Κομητεία της Φλάνδρας
Ιδιότητα πολιτικός
Σύζυγος Κλημεντία της Βουργουνδίας
Τέκνα Βαλδουίνος Ζ΄ της Φλάνδρας
Γονείς Ροβέρτος Α΄ της Φλάνδρας και Γερτρούδη της Σαξωνίας
Αδέλφια Dirk V, Count of Holland, Γερτρούδη της Φλάνδρας, Δούκισσα της Λορραίνης, Μπέρθα της Ολλανδίας και Αδέλα της Φλάνδρας
Commons page Πολυμέσα
Ο Ροβέρτος Β΄ της Φλάνδρας σε μικρογραφία του 14ου αιώνα.

Ο Ροβέρτος Β΄ της Φλάνδρας ή Ροβέρτος της Ιερουσαλήμ λόγω της δυναμικής του συμμετοχής στην Α΄ Σταυροφορία (1095) (Robrecht II van Jeruzalem, 10652 Οκτωβρίου 1111), κόμης της Φλάνδρας (1093 - 1111) ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Ροβέρτου Α΄ της Φλάνδρας και της Γερτρούδης της Σαξονίας. Ο πατέρας του ελπίζοντας ότι η δυναστεία του θα κυριαρχήσει στη Φλάνδρα άρχισε από μικρό να τον εξασκεί στα μυστικά της εξουσίας, [1] ήταν αντιβασιλιάς στην Φλάνδρα την περίοδο που ο πατέρας του βρισκόταν σε προσκύνημα στους Αγίους Τόπους (1085 – 1091).

Συμμετοχή του στην Α΄ Σταυροφορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αμέσως μετά την ανακήρυξη του ως κόμη έλαβε μέρος στην Α΄ Σταυροφορία υπό τον ηγεσία του πάπα Ουρβανού Β΄, άφησε μόνο ένα συμβούλιο αντιβασιλείας να διοικεί την Φλάνδρα υπό την ηγεσία της συζύγου του Κλημεντίας της Βουργουνδίας και μπήκε στην συνοδεία του Γοδεφρείδου του Μπουγιόν. [2] Η συνοδεία έφτασε στην Κωνσταντινούπολη όπου οι αρχηγοί της Σταυροφορίας εξαναγκάστηκαν να δώσουν όρκο πίστης και υποταγής στον Βυζαντινό αυτοκράτορα Αλέξιο Α΄ Κομνηνό και να δώσουν στον Βυζαντινό αυτοκράτορα όλα τα εδάφη που θα κατακτούσαν, ο Ροβέρτος, του οποίου ο πατέρας είχε υπηρετήσει παλιότερα τον ίδιο Βυζαντινό αυτοκράτορα στο προσκύνημα την δεκαετία του 1080 δεν είχε πρόβλημα να το κάνει, αλλά μερικοί αρχηγοί αρνήθηκαν. Ο Ροβέρτος συμμετείχε στην πολιορκία της Νίκαιας ύστερα από την οποία ο στρατός του διασπάστηκε σε δύο ομάδες, η πρώτη στην οποία συμμετείχε ο ίδιος μαζί με τον Στέφανο Β΄ του Μπλουά, τον Βοϊμόνδο του Τάραντα και τον Ροβέρτο Καρθόζ με τους στρατηγούς των Βυζαντινών επικεφαλής. Δέχτηκε την επίθεση των Σελτζούκων Τούρκων υπό τον σουλτάνο Κιλίτζ Αρσλάν Α΄ στην μάχη του Δορυλαίου στις 30 Ιουνίου 1097, την επόμενη μέρα ήρθε η ενίσχυση της δεύτερης στρατιωτικής ομάδας υπό τους Ραϊμόνδο Δ΄ της Τουλούζης, τον Γοδεφρείδο Μπουγιόν και τον Ούγο των Βερμαντουά, οι δύο στρατοί ενώθηκαν, περικύκλωσαν τους Τούρκους, κατάφεραν να τους νικήσουν και συνέχισαν την πορεία τους.

Κατάληψη της Αντιόχειας και της Ιερουσαλήμ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στα τέλη του 1097 οι Σταυροφόροι έφθασαν στην Αντιόχεια η πολιορκία κράτησε αρκετούς μήνες, τον Δεκέμβριο ο Ροβέρτος και ο Βοϊμόνδος λεηλάτησαν τις γειτονικές περιοχές για φαγητό και στις 30 Δεκεμβρίου του ίδιου χρόνου νίκησαν έναν βοηθητικό στρατό υπό τον Ντουράκ της Δαμασκού που ήρθαν για την ενίσχυση της Αντιόχειας. Η Αντιόχεια προδόθηκε στον Βοϊμόνδο από έναν Αρμένιο φρουρό και ο Ροβέρτος ήταν ο πρώτος που μπήκε στην πόλη, σε λίγες ημέρες 28 Ιουνίου 1098 δέχθηκαν νέα πολιορκία από τον Κερμπόργκα της Μοσούλης τον οποίο οι Σταυροφόροι αντιμετώπισαν σε ανοικτή μάχη νικηφόρα. Τελικά παραδόθηκε, ο Ροβέρτος μαζί με τον Βοϊμόνδο, τον Ραϊμόνδο και τον Γοδεφρείδο κατέλαβαν την Ακρόπολη της πόλης ήθελαν ο καθένας να κυβερνήσει την πόλη για λογαριασμό του, ο Ροβέρτος μονάχα υποστήριξε τον Βοϊμόνδο. Αργότερα ο Ραϊμόνδος πολιόρκησε τη Μαρράτ η οποία κατακτήθηκε με τον Ροβέρτο να εξακολουθεί να βρίσκεται στην υπηρεσία του, ο Ραϊμόνδος επιχείρησε να δωροδοκήσει τον Ροβέρτο και τους άλλους αρχηγούς για να τους στρέψει κατά του Βοϊμόνδου αλλά ο Ροβέρτος αρνήθηκε. Ο Ραϊμόνδος τον Ιανουάριο του 1099 προχώρησε νότια προς τα Ιεροσόλυμα ενώ ο Ροβέρτος και ο Γοδεφρείδος παρέμειναν πίσω στην Αντιόχεια έως τον Φεβρουάριο, ενώθηκαν με τον στρατό του Ραϊμόνδου στην πολιορκία της Άκρας. Τον Ιούνιο του 1099 ο Ροβέρτος βοήθησε τον Τανκρέδο του Τάραντα στην αποστολή του στη Σαμάρεια προκειμένου να βρει ξύλινο εξοπλισμό για την πολιορκία των Ιεροσολύμων, τελικά τα Ιεροσόλυμα καταλήφθηκαν από τους Σταυροφόρους στις 15 Ιουλίου. Ο Ροβέρτος υποστήριζε τα δικαιώματα του Γοδεφρείδου απέναντι σε αυτά του Ραϊμόνδου, στις 9 Αυγούστου βάδισε μαζί του προκειμένου να συναντήσουν τον στρατό των Φατιμίδων υπο τον Αλ - Αφντάλ - Σαχανσάν που ήρθε να ανακαταλάβει την Ιερουσαλήμ, ο Ροβέρτος πολέμησε στο κέντρο της πτέρυγας στην νικηφόρα μάχη του Ασκαλόν, η νίκη αυτή επέτρεψε την δημιουργία του βασιλείου της Ιερουσαλήμ.

Επιστροφή στην Φλάνδρα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στα τέλη Αυγούστου ο Ροβέρτος ενώ επέστρεφε με τον Ροβέρτο Καρθόζ και τον Ραϊμόνδο κυρίευσε τη Λατάκια και την παρέδωσε στον Βυζαντινό αυτοκράτορα Αλέξιο Α΄ όπως του είχαν υποσχεθεί. Ο Αλέξιος τού ζήτησε να μείνει στην υπηρεσία του αλλά ο Ροβέρτος αρνήθηκε, φεύγοντας ο Αλέξιος τού έδωσε δώρο τη στολή του Αγίου Γεωργίου που την τοποθέτησε στο αβαείο του Οσίν στην Φλάνδρα, [3] έχτισε τέλος και το μοναστήρι του Αγίου Ανδρέα κοντά στην Μπρυζ. Κατά την διάρκεια της απουσίας του ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Ερρίκος Δ΄ προσπάθησε να καταλάβει περιοχές της Φλάνδρας, ο Ροβέρτος απάντησε υποστηρίζοντας την επανάσταση της κοινότητας του Καμπραί κατά του αυτοκράτορα. Κλείστηκε ειρήνη με τον αυτοκράτορα (1102) αλλά ο νέος αυτοκράτορας Ερρίκος Ε΄ επιτέθηκε ξανά στην Φλάνδρα (1105) με την βοήθεια του Βαλδουίνου Γ΄ του Αινώ που έφερε στρατό από την Ολλανδία αλλά και πάλι απέτυχε κλείνοντας ειρήνη. Το 1103 έκλεισε ειρήνη με τον βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκο Α΄, με συμφωνία να τού παρέχει ο Άγγλος βασιλιάς ιππικό σε ανταλλαγή απόδοσης ετήσιου φόρου, όταν ο Ερρίκος αρνήθηκε να πληρώσει ο Ροβέρτος συμμάχησε με τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο τον Παχύ και επιτέθηκαν μαζί στην Νορμανδία. Σε μάχη κοντά στην Μω ο Ροβέρτος Β΄ τραυματίστηκε θανάσιμα πέφτοντας από το άλογό του και στη συνέχεια πνίγηκε στον ποταμό Μάρνη. Με τον γάμο του με την Κλημεντία της Βουργουνδίας αδελφή του πάπα Καλλίστου Β΄ απέκτησαν τρία παιδιά από τα οποία μόνο ο μεγαλύτερος επέζησε που τον διαδέχθηκε ως Βαλδουίνος Ζ΄ της Φλάνδρας.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Steven Runciman, A History of the Crusades, vol. I: The First Crusade, Cambridge University Press, 1951.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Φλάνδρα

Προκάτοχος:
Ροβέρτος Α΄
Κόμης της Φλάνδρας
Blason Comte-de-Flandre.svg
10931111
Διάδοχος:
Βαλδουίνος Ζ΄
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Robert II, Count of Flanders της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).