Ριχάρδος Β΄ της Αγγλίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Ριχάρδος Β' της Αγγλίας)
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ριχάρδος Β'
Richard II King of England.jpg
Περίοδος 21 Ιουνίου 137730 Σεπτεμβρίου 1399
Προκάτοχος Εδουάρδος Γ΄ της Αγγλίας
Διάδοχος Ερρίκος Δ' της Αγγλίας
Σύζυγος Άννα της Βοημίας
Ισαβέλλα του Βαλουά
Πατέρας Εδουάρδος του Γούντστοκ
Μητέρα Ιωάννα του Κεντ
Γέννηση 6 Ιανουαρίου 1367
Μπορντό, Γαλλία
Θάνατος 14 Φεβρουαρίου 1400 (33 ετών)
Δυτικό Γιόρκσερ, Αγγλία
Τόπος ταφής Αββαείο του Ουέστμινστερ, Λονδίνο
Υπογραφή Richard II Signature.svg
Commons page Πολυμέσα σχετικά με το θέμα
δεδομέναπ  σ  ε )

Ο Ριχάρδος Β΄ (Richard II, Μπορντό, 6 Ιανουαρίου 1367 - Λονδίνο, 14 Φεβρουαρίου 1400) ήταν βασιλιάς της Αγγλίας από το 1377 έως την καθαίρεσή του, το 1399.

Ο Ριχάρδος Β' ήταν γιος του Εδουάρδου του μαύρου πρίγκηπα και της Ιωάννας του Κεντ και έγινε διάδοχος του παππού του, βασιλιά Εδουάρδου Γ΄, σε ηλικία 10 ετών. Κατά τη διάρκεια που ήταν ανήλικος την αντιβασιλεία ασκούσε ο θείος του, Ιωάννης της Γάνδης, ενώ συνεκλήθησαν τρία συνεχή συμβούλια (1377 - 1380) την περίοδο της ακυβερνησίας. Ο Ιωάννης της Γάνδης εξασκούσε εξ' ολοκλήρου και την εξωτερική πολιτική. Όταν ενηλικιώθηκε ο Ριχάρδος αντιμετώπισε την επανάσταση των χωρικών, κάτι που τον έκανε να συνθηκολογήσει με τον Γουόλτερ Τάιλερ και να συλλέξει στρατό να τους αντιμετωπίσει. Τελικά εκτέλεσε τους αρχηγούς, καταστέλλοντας την επανάσταση. Σταδιακά, άρχισε να γίνεται αντιπαθητικός στον Αγγλικό λαό και την αριστοκρατία. Δεν είχε διπλωματικές ικανότητες συνδιαλλαγής, κάτι που τον οδήγησε στην πτώση του (1399). Παντρεύτηκε δύο φορές: την πρώτη την Άννα της Βοημίας (1383), κόρη του αυτοκράτορα Καρόλου Δ΄, η οποία πέθανε το 1394, και στη συνέχεια προχώρησε σε δεύτερο γάμο (1396) με την επτάχρονη Ισαβέλλα του Βαλουά, χωρίς να αποκτήσει κληρονόμους.

Νεανική ηλικία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στέψη του Ριχάρδου Β' βασιλιά της Αγγλίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

O Ριχάρδος Β' προσκυνά το θείο βρέφος υπο την συνοδεία του Εδουάρδου του μάρτυρα, του Εδουάρδου του Εξομολογητή και του Ιωάννη του Βαπτιστή - μικρογραφία (1395 - 1400)

Ο Ριχάρδος του Μπορντό ήταν ο μικρότερος γιος του Εδουάρδου, του Μαύρου Πρίγκηπα και της Ιωάννας του Κέντ, της ισχυρής κυρίας του Κέντ. Ο πατέρας του ήταν σπουδαίος στρατιωτικός ηγέτης τα πρώτα χρόνια του Εκατονταετούς πολέμου, με αποκορύφωμα τον θρίαμβο στο Πουατιέ (1356) όπου συνέλαβε τον Γάλλο βασιλιά Ιωάννη Β'. Ωστόσο, έχοντας αρρωστήσει από δυσεντέρια το 1370, χωρίς να να αποκατασταθεί η υγεία του έως τον θάνατο του, αποφάσισε να εγκαταλείψει τις μάχες και να επιστέψει στην πατρίδα του την Αγγλία. [1] Η μητέρα του, Ιωάννα του Κεντ, πριν τον γάμο της με τον Μαύρο Πρίγκηπα είχε γίνει το μήλο της έριδας ανάμεσα στον Ιωάννη τον Ολλανδό, κόμη του Κέντ και στον Γουλιέλμο Μοντακούτ, κόμη του Σαλίσμπουρι, όπου επικράτησε ο πρώτος. Μετά τον θάνατο του Ολλανδού (1360) η μητέρα του παντρεύτηκε τον Εδουάρδο, τον Μαύρο Πρίγκηπα. Η Ιωάννα του Κέντ ήταν στενή συγγενής με τον Εδουάρδο, καθώς ήταν πρώτη εξαδέλφη του πατέρα του βασιλιά Εδουάρδου Γ' και εγγονή του βασιλιά της Αγγλίας Εδουάρδου Α', και χρειαζόταν παπική έγκριση προκειμένου να προχωρήσει ο γάμος. [2]

Ο Ριχάρδος Β' γεννήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 1367 στα ανάκτορα του Μπορντό, την εποχή που ο πατέρας του ήταν δούκας της Ακουιτανίας. Σύμφωνα με κάποιες πηγές της εποχής, τρεις βασιλείς της Καστίλης, της Ναβάρας και της Πορτογαλίας ήταν παρόντες την ώρα της γέννησης του. [3] Η γέννηση του Ριχάρδου Β' ανήμερα της εορτής των Θεοφανείων έδωσε τροφή να δημιουργηθούν πολλά ανέκδοτα για το πρόσωπο του, όπως η λατρευτική εικόνα του Ουίλτον Ντίπτιχ, όπου απεικονίζεται ως ένας από τους τρεις βασιλείς οι οποίοι προσκυνούν την Παναγία και το Θείο Βρέφος. [4]. O μεγαλύτερος αδελφός του, Εδουάρδος της Ανγκουλέμ, πέθανε το 1371 σε ηλικία 5 ετών και ο ίδιος έγινε ο επόμενος διάδοχος του αγγλικού θρόνου μετά τον πατέρα του. [5] Όταν ο πατέρας του υπέκυψε στην ασθένεια του, το 1376, δημιουργήθηκε σύντομα ο φόβος ότι ο θείος του, Ιωάννης της Γάνδης, προετοιμαζόταν να σφετεριστεί τον θρόνο, λόγος για τον οποίο οι ευγενείς έχρισαν άμεσα τον μικρό Ριχάρδο πρίγκηπα της Ουαλίας με όλα τα αξιώματα του πατέρα του. Στις 21 Ιουνίου της επόμενης χρονιάς (1377) πέθανε και ο ηλικιωμένος παππούς του Ριχάρδου, βασιλιάς Εδουάρδος Γ', και ο δεκάχρονος Ριχάρδος στέφθηκε βασιλιάς της Αγγλίας, στις 16 Ιουλίου 1377[6]. Καθώς υπήρχε η απειλή του φιλόδοξου Ιωάννη της Γάνδης να σφετεριστεί τον θρόνο, φρόντισαν να τον αποκλείσουν από το Συμβούλιο της Αντιβασιλείας. Εντούτοις, Ο Ιωάννης της Γάνδης μαζί με τον μικρότερο αδελφό του, Θωμά Γούντστοκ, κόμη του Μπάκινγχαμ, σταδιακά απέκτησαν μεγάλη επιρροή στο Συμβούλιο. [7] Παράλληλα, οι βασιλικοί σύμβουλοι και ιδιαιτέρως ο Σίμον του Μπάρλει και ο Ροβέρτος του Βέρ, δούκας της Ιρλανδίας, συγκέντρωσαν σταδιακά εις βάρος τους μεγάλη δυσαρέσκεια από τη Βουλή των Κοινοτήτων, λόγω της υψηλής φορολογίας κατά την περίοδο 1377-1381, προκειμένου να πραγματοποιηθούν στρατιωτικές επιχειρήσεις οι οποίες απέτυχαν στο σύνολό τους. [8] Από το 1381 η δυσαρέσκεια στις κατώτερες λαϊκές τάξεις αυξήθηκε σημαντικά. [9]

Οι πρώτες αντιδράσεις εναντίον του λόγω υψηλής φορολογίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο θάνατος του Βάτ Τίλερ απο τον δήμαρχο του Λονδινου (1381) - Χρονικά του Ιωάννη Φρουασσάρτ (1475)

Ο μεγάλος κεφαλικός φόρος (1381) ήταν η σπίθα για την έκρηξη της Αγροτικής επανάστασης την ίδια χρονιά ανάμεσα στους μεγαλογαιοκτήμονες που βρισκόντουσαν υπό την προστασία του βασιλιά και στους χωρικούς οι οποίοι είχαν ιδιαίτερα καταστραφεί από την επιδημία της μαύρης πανώλης. Οι επαναστάτες ξεκίνησαν από το Κεντ και το Έσσεξ, στις 12 Ιουνίου κατευθύνθηκαν στο Μπλάκχιθ κοντά στο Λονδίνο υπό την ηγεσία του Βάτ Τίλερ, του Τζών Μπάλ και του Τζάκ Στράου πρώτη τους δουλειά ήταν να κάψουν τα ανάκτορα της Σαβοΐας στο Λονδίνο τα οποία ήταν ιδιοκτησία του Ιωάννη της Γάνδης, ο Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπερι Σίμον Σάντμπερι που ήταν βασιλικός σύμβουλος και ο θησαυροφύλακας Ροβέρτος Χάλες σκοτώθηκαν από τους επαναστάτες. [10] Ο βασιλιάς είχε κλειστεί στον Πύργο του Λονδίνου υπό την προστασία των συμβούλων του, τότε κατάλαβε ότι δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει τους επαναστάτες με τα όπλα παρά μονάχα με διαπραγματεύσεις. [11] Ο βασιλιάς συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις ενεργά παρά την μικρή του ηλικία αφού ήταν μόλις 14 ετών, στις 13 Ιουνίου προσπάθησε να στρατοπεδεύσει στις όχθες του Γκρίνουϊτς αλλά οι επαναστάτες τον ανάγκασαν να επιστρέψει στον Πύργο του Λονδίνου, [12] την επόμενη μέρα στις 14 Ιουνίου συμφώνησε να συναντηθεί με τους επαναστάτες αλλά αυτή η κίνηση τους ενθάρρυνε ακόμα περισσότερο να συνεχίσουν τις λεηλασίες και τους φόνους. [13] Ο βασιλιάς Ριχάρδος Β' συναντήθηκε την επόμενη μέρα με τον αρχηγό των επαναστατών Βάτ Τίλερ στο Σμίθφιλντ και δέχθηκε όλα τα αιτήματα του αλλά οι επαναστάτες δεν εμπιστεύθηκαν την αξιοπιστία του βασιλιά. H ένταση στην συνέχεια αυξήθηκε σημαντικά όταν ο δήμαρχος του Λονδίνου έριξε τον Τίλερ κάτω από το άλογο του και τον σκότωσε, [14] ο βασιλιάς πήρε την κατάσταση στα χέρια του για να ηρεμήσει τα πνεύματα, συγχώρησε τους αντάρτες και τους επέτρεψε να επιστρέψουν στα κτήματα τους.[15] Ο βασιλιάς σύντομα άλλαξε στάση καταπατώντας τους χάρτες της ελευθερίας που παραχώρησε στους χωρικούς, αυτό οδήγησε σε νέες εξεγέρσεις υπό την καθοδήγηση του Έσσεξ τις οποίες ο Ριχάρδος κατέστειλε εύκολα, στις 28 Ιουνίου στο Μπίλλερικει νίκησε και τους τελευταίους αντάρτες υποτάσσοντας τους ολοκληρωτικά. Ο Ριχάρδος Β' παρά την πολύ μικρή ηλικία του έδειξε τεράστιο θάρρος και τόλμη απέναντι στους εξεγερμένους αντάρτες, αυτό θα αυξήσει σημαντικά την αλαζονεία του και μαζί με αυτήν τα κινήματα και τις ανταρσίες εναντίον του κάτι που θα του στοιχίσει σύντομα τον ίδιο τον θρόνο και την ζωή του. Η Επανάσταση των Χωρικών στάθηκε αιτία να γραφτεί για πρώτη φορά του όνομα του Ριχάρδου Β' στα ιστορικά χρονικά, [16] η πρώτη του ενέργεια μετά την επανάσταση ήταν να παντρευτεί στις 20 Ιανουαρίου/1382 την Άννα της Βοημίας κόρη του Ρωμαίου αυτοκράτορα Καρόλου Δ' και της συζύγου του Ελισάβετ της Πομερανίας. [17] Ο γάμος ήταν καθαρά διπλωματικός για να εξασφαλίσει ισχυρές συμμαχίες στον πόλεμο εναντίον της Γαλλίας αφού βρισκόταν ακόμα σε έξαρση ο Εκατονταετής Πόλεμος και να διασπάσει στα δυο τις δυνάμεις της Ευρωπαϊκής ηπείρου κερδίζοντας τους Γερμανούς, αλλά ξεσήκωσε πλήθος αντιδράσεις στην Αγγλία και δεν έφερε ούτε τις νίκες τις οποίες ο ίδιος ο Ριχάρδος είχε υποσχεθεί. [18] Η Άννα πέθανε από πανούκλα (1394) ενώ δεν είχε κάνει καθόλου παιδιά με τον Ριχάρδο ο οποίος θρήνησε έντονα τον θάνατο της. [19]

Η επανάσταση των Χωρικών[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ριχάρδος Β' απέκτησε σύντομα έναν προσωπικό κύκλο ευνοουμένων του στην βασιλική αυλή ο ένας από αυτός ήταν ο Μιχαήλ ντε λα Πόλ ο οποίος καταγόταν από τυχάρπαστη οικογένεια εμπόρων, [20] ο Ριχάρδος τον έκανε καγκελάριο (1383) και δημιούργησε για λογαριασμό του την κομητεία του Σάφφολκ (1385) κάτι που τον έφερε σε μεγάλη σύγκρουση με τους υπόλοιπους βαρόνους. [21] Ένας άλλος από τους ευνοημένους του ήταν ο Ροβέρτος ντε Βέρ, κόμης της Οξφόρδης τον οποίο στην συνέχεια ευνόησε τόσο πολύ που του παραχώρησε τον νέο τίτλο του δούκα της Ιρλανδίας (1386), [22] ο ιστορικός Θωμάς Βάλσινγχαμ ο οποίος αντιπαθούσε τον Ριχάρδο Β' αναφέρει ομοφυλοφιλικές σχέσεις ανάμεσα στον Ριχάρδο Β' και στον Ροβέρτο ντε Βέρ. [23] Εντάσεις δημιουργήθηκαν με το Γαλλικό ζήτημα, ενώ η βασιλική αυλή ήθελε διαπραγματεύσεις με τους Γάλλους οι κόμητες της Γάνδης και του Μπάκινγχαμ ήθελαν μια μεγάλη εκστρατεία για να προστατεύσουν τις Αγγλικές κτήσεις στην Γαλλική χερσόνησο, επίσης προετοιμασίες για Σταυροφορία απέτυχαν κάτι που προκάλεσε έντονη δυσαρέσκεια. Ο Ριχάρδος στην συνέχεια στράφηκε εναντίον των Σκωτσέζων οι οποίοι ήταν σύμμαχοι των Γάλλων, το 1385 ξεκίνησε η εκστρατεία του στον βορά για να τους τιμωρήσει αλλά δεν κατάφερε τίποτα και αναγκάστηκε να επιστρέψει πίσω αυξάνοντας την λαϊκή δυσαρέσκεια, [24] επίσης μια εξέγερση στην Γάνδη απέτρεψε μια Γαλλική επίθεση στην νότια Αγγλία. [25] Οι σχέσεις του Ριχάρδου Β' με τον θείο του Ιωάννη της Γάνδης σταδιακά έγιναν όλο και χειρότερες μέχρι που ο θείος του έφτασε στο σημείο να εγκαταλείψει την Αγγλία προκειμένου να διεκδικήσει τον θρόνο της Καστίλης (1386) εν μέσω φημών ότι προετοιμάζει πραξικόπημα. Με την φυγή του Ιωάννη της Γάνδης τον ρόλο της αντιπολίτευσης εναντίον του βασιλιά ανέβαλαν ο άλλος θείος του Θωμάς του Γούντστοκ, δούκας του Μπάκιγχαμ ο οποίος είχε γίνει τότε δούκας του Γλούκεστερ και ο Ριχάρδος Φίτζαλαν, κόμης του Αραντέλ. [26]

Η απειλή για την επίθεση των Γάλλων άρχισε να γίνεται πολύ περισσότερο έντονη μετά το 1386, την ίδια χρονιά στο κοινοβούλιο ο Μιχαήλ ντε λα Πόλ ευνοούμενος του βασιλιά πρότεινε τρομερά ψηλούς φόρους. [27] Το κοινοβούλιο με την πρωτοβουλία της αντιπολίτευσης του δούκα του Γλούκεστερ και του κόμη του Αραντέλ αρνήθηκε κατηγορηματικά τις προτάσεις καθαιρώντας τον καγκελάριο. [28] Ο βασιλιάς παρά τις αντιδράσεις αρνήθηκε να αποσύρει την στήριξη του στον ντε Πόλ, [29] το έκανε μονάχα όταν είδε τον κίνδυνο εκθρονισμού του, μια ομάδα δημιουργήθηκε για να ελέγξει την κρατική οικονομία για έναν χρόνο. [30] Ο Ριχάρδος Β' ανέλαβε την πρωτοβουλία να κάνει ο ίδιος περιοδεία στην χώρα για να υποστηρίξει το έργο του από τον Φεβρουάριο ως τον Νοέμβριο του 1387, [31] δημιούργησε και μια μεγάλη στρατιωτική βάση στο Σεσίρ και προσπάθησε μέσω του ανώτατου δικαστή Ροβέρτου Τρεζίλιαν να κηρύξει τις αποφάσεις του κοινοβουλίου προδοτικές και παράνομες. [32] Με την επιστροφή του στο Λονδίνο ο Ριχάρδος βρέθηκε αντιμέτωπος με τον Θωμά Γούντστοκ ο οποίος είχε γίνει δούκας του Γλούκεστερ, τον Αραντέλ και τον Θωμά του Μποσώ, κόμη του Βάρβικ οι οποίοι κατηγόρησαν τον ντε Πόλ ως εθνικό προδότη. [33] Ο Ριχάρδος Β' παρίστανε οτι ξεκινά τις διαπραγματεύσεις με τους επαναστάτες αλλά στην πραγματικότητα περίμενε τις ενισχύσεις από την στρατιωτική του βάση στο Σεσιρ. [34] Οι επαναστάτες ενώθηκαν με τον Ερρίκο, γιο του Ιωάννη της Γάνδης μελλοντικό βασιλιά Ερρίκο Δ' και τον Θωμά του Μάουμπραι, κόμη του Νόττινγχαμ, η στάση έμεινε στην ιστορία ως επανάσταση των Λόρδων, στις 20 Δεκεμβρίου/1387 οι επαναστάτες συνέλαβαν τον ντε Πόλ και τον υποχρέωσαν να δραπετεύσει από την χώρα. [35]

Συμφιλίωση του Ριχάρδου με τους επαναστάτες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο βασιλιάς της Αγγλίας Ριχάρδος Β΄ συναντάει τους επαναστάτες
Η σύλληψη του Ριχάρδου Β' απο τον κόμη του Νόρθουμπερλαντ - Χρονικά του Ιωάννη Φρουασσάρτ (1475)

Ο βασιλιάς δεν είχε πλέον καμιά άλλη επιλογή από το να συμβιβαστεί με τους επαναστάτες, ο Μπέμπρ και ο Τρεζιλιάν εκτελέστηκαν και ο ντε Πόλ καταδικάστηκε ερήμην του σε θάνατο αφότου είχε δραπετεύσει, [36] ακολούθησαν πολλές άλλες εκτελέσεις και οι κύκλοι του βασιλιά ήρθαν σε διάλυση. Ο Ριχάρδος σταδιακά προσπάθησε να αποκαταστήσει τις βασιλικές εξουσίες του, εκμεταλλεύτηκε σε αυτό τις μεγάλες αστοχίες των πολεμοχαρών επαναστατών οι οποίοι είχαν κηρύξει πόλεμο στην Γαλλία αλλά απέτυχαν όλες οι προσπάθειες τους όπως απέτυχε και η επιχείρηση που πραγματοποίησαν εναντίον της Σκωτίας. [37] Ο Ριχάρδος είχε φτάσει ήδη 21 έτους και ήταν αρκετά ώριμος για την εποχή του να αναλάβει προσωπικά την διοίκηση του βασιλείου. Ζήτησε συγχώρηση από τους Άγγλους για τα προηγούμενα λάθη του ισχυριζόμενος ότι παρασύρθηκε από τους κακούς του συμβούλους, ο θείος του από την άλλη Ιωάννης της Γάνδης επέστρεψε στην Αγγλία (1389) και έδειξε αρκετά συγκαταβατικός μαζί του. [38] Η πολιτική του ήταν αντίθετη με αυτή των επαναστατών επιθυμώντας ειρήνη με την Γαλλία με τον τρόπο αυτό θα μπορούσε να απαλλάξει τους υπηκόους του από κάποια υπερβολικά ψηλή φορολογία την οποία θα έφερνε αναγκαστικά ο πόλεμος. [39]Τα γεγονότα στην συνέχεια απέδειξαν ότι αν και φαινόταν ειρηνικός δεν είχε ξεχάσει με κανέναν τρόπο την συμπεριφορά που είχαν δείξει τα προηγούμενα χρόνια οι επαναστάτες σε βάρος του, περισσότερο τον είχε ενοχλήσει η εκτέλεση του αγαπημένου του δασκάλου Σιμόν του Μπάρλει. [40]

Με εξασφαλισμένη την σταθερότητα και την ειρήνη με την Γαλλία αποφάσισε να ασχοληθεί με την Ακουιτανία με πρόταση να την επεκτείνει (1393) αλλά ο Γάλλος βασιλιάς του ζήτησε να του δίνει όρκο υποτέλειας για να το κάνει κάτι που αρνήθηκε επειδή οι Άγγλοι όταν το άκουσαν ήταν έτοιμοι να εξεγερθούν. [41] Το 1396 έκλεισε ειρήνη με τους Γάλλους για 28 χρόνια σύμφωνα με την οποία συμφώνησε να παντρευτεί την κόρη του Γάλλου βασιλιά Καρόλου ΣΤ' Ισαβέλλα όταν ερχόταν σε ηλικία γάμου, η πρόταση έφερε νέα αντίδραση από τους Άγγλους επειδή η Ισαβέλλα ήταν μονάχα 6 ετών και θα αργούσε πολύ να γεννηθεί ο διάδοχος. [42] Ο Ριχάρδος Β' ενώ προσπάθησε με κάθε τρόπο να διατηρήσει την ειρήνη με την Γαλλία και την Σκωτία ακολούθησε διαφορετική τακτική με την Ιρλανδία, οι Άγγλοι άρχοντες απειλήθηκαν στο νησί από τους Ιρλανδούς οπλαρχηγούς ζητώντας την επέμβαση του βασιλιά τους. [43] Το φθινόπωρο του 1394 ο Ριχάρδος αναχώρησε για την Ιρλανδία στην οποία έμεινε μέχρι τον Μάιο του 1395 με 8000 άνδρες την μεγαλύτερη πολεμική δύναμη που είχε φτάσει ποτέ στο νησί στον μεσαίωνα. [44] Η επιχείρηση είχε μεγάλη επιτυχία και όλοι οι Ιρλανδοί οπλαρχηγοί υποτάχθηκαν, [45] ήταν το μοναδικό μεγάλο κατόρθωμα του Ριχάρδου Β' κατά της διάρκεια της βασιλείας αλλά η Βρετανική κυριαρχία στην Ιρλανδία δεν θα κρατούσε πολύ.

Τελευταία χρόνια και πτώση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Απότομη αλλαγή στάσης και αυταρχισμός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η περίοδος η οποία είναι γνωστή στους ιστορικούς ως τυραννία του Ριχάρδου Β' ξεκινά από τα τέλη της δεκαετίας του 1390 όπου ο βασιλιάς άλλαξε ανεξήγητα πολιτική και μετατράπηκε απότομα σε βίαιο και αυταρχικό, [46] τον Ιούλιο του 1397 διέταξε την σύλληψη του Άραντελ, του Γλούκεστερ και του Βάρβικ των φερόμενων ως εχθρών του. [47] Υπάρχουν πολλές απόψεις σχετικά με την αιφνίδια αλλαγή της πολιτικής του, οι περισσότεροι συμφωνούν ότι είχε πλέον ωριμάσει, είχε φτάσει σε ηλικία 30 ετών και θεωρούσε τον εαυτό του ικανό να πάρει εκδίκηση από τις εκτελέσεις των οπαδών του πριν από μια δεκαετία με την πρώτη εξέγερση. [48] Ο Αραντέλ ήταν ο πρώτος από τους τρεις ο οποίος μετά από μια έντονη λογομαχία με τον βασιλιά τον Σεπτέμβριο του 1397 καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε, [49] ο θείος του κόμης του Γλούκεστερ μεταφέρθηκε αιχμάλωτος από τον κόμη του Νόττιγχαμ στο Καλαί περιμένοντας την δική του δίκη. Ο κόμης του Νόττιγχαμ στην συνέχεια ανακοίνωσε τον θάνατο του κόμη του Γλούκεστερ στην φυλακή, ακούγεται ότι τον σκότωσε ο ίδιος ο βασιλιάς για να μην αναγκαστεί να τον εκτελέσει ώστε να δείξει στο Αγγλικό κοινό ότι εκτελεί τον θείο του και έναν από τους γιους του παππού του Εδουάρδου Γ'. [50] Ο Βάρβικ καταδικάστηκε σε θάνατο αλλά ο βασιλιάς του έδωσε χάρη και η ποινή του μετατράπηκε σε ισόβια κάθειρξη, ο αδελφός του Αραντέλ Θωμάς Αραντέλ αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρι εξορίστηκε. [51] Ο Ριχάρδος Β' την ίδια ώρα έδωσε εντολή στους βαρόνους σε όλη την χώρα τους αντιπάλους του, να τους βάζουν ψηλούς φόρους και να κάνουν κατάσχεση της περιουσίας τους με αυτόν τον τρόπο κατάφερε να συγκεντρώσει μεγάλο αριθμό χρημάτων για τα βασιλικά ταμεία.

Ανάδειξη του πρώτου ξαδέλφου του Ερρίκου του Μπόλινγκμπροκ σαν αρχηγού της αντίστασης εναντίον του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η παράδοση του Ριχάρδου Β' στον Ερρίκο του Μπόλινγκμπροκ - Βρετανική Βιβλιοθήκη.

Ο Ιωάννης της Γάνδης ο οποίος ήταν ένα εξαιρετικά σεβαστό πρόσωπο σε ολόκληρο το Αγγλικό βασίλειο για περισσότερα από 30 χρόνια απεβίωσε (1399) αφήνοντας την χώρα σε μεγάλη ανασφάλεια. Οι συγκεκριμένες ενέργειες του Ριχάρδου Β' ακούγεται ότι είχαν την μυστική υποστήριξη σημαντικών Άγγλων βαρόνων οι οποίοι περίμεναν να κερδίσουν οι ίδιοι από την κατάσχεση των εδαφών και των τίτλων από τους βαρόνους οι οποίοι εξεγέρθηκαν εναντίον του βασιλιά. [52] Η μεγαλύτερη απειλή για τον Ριχάρδο Β' βρισκόταν στον Οίκο του Λάνκαστερ εκπρόσωπος του οποίου ήταν ο Ιωάννης της Γάνδης και ο γιος του Ερρίκος Μπόλιγκμπροκ, ο Οίκος του Λάνκαστερ είχε συγκεντρώσει μεγάλο πλούτο και πολλούς τίτλους ενώ ήταν υποψήφιοι για την διαδοχή του Αγγλικού θρόνου όσο ο ίδιος ο Ριχάρδος παρέμενε άτεκνος. [53] Οι διαμάχες ξεκίνησαν στους βασιλικούς κύκλους λόγω της έχθρας ανάμεσα στον Ερρίκο του Μπόλινγκμπροκ και στον Θωμά του Μόουμπραι, 1ο δούκα του Νόρφλοκ οι οποίοι ανήκαν και οι δυο στους επαναστατημένους βαρόνους αλλά λόγω προσωπικής τους διαμάχης προκλήθηκαν να λύσουν τις μεταξύ τους διαφορές με μονομαχία (Δεκέμβριος 1397). [54] Ο Ριχάρδος Β' για να μην γίνει η αιματοχυσία αποφάσισε να στείλει σε εξορία ισόβια τον Θωμά του Μόουμπραι και τον Ερρίκο για 10 χρόνια με την σύμφωνη γνώμη του πατέρα του Ιωάννη της Γάνδης. [55] Ο Ιωάννης της Γάνδης πέθανε στις 3 Φεβρουαρίου/1399 και ο βασιλιάς αμέσως τον θάνατο του θείου του αποφάσισε να κάνει κατάσχεση της περιουσίας του γιου του Ερρίκου του Μπόλινγκμπροκ, [56] στην συνέχεια τον Μάιο του ίδιου χρόνου συμμετείχε σε μια νέα στρατιωτική αποστολή στην Ιρλανδία. [57] Ο Ερρίκος του Μπόλινγκμπροκ οργάνωσε στην συνέχεια την αντίσταση του με την βοήθεια του εξόριστου Θωμά Άραντελ αρχιεπισκόπου του Καντέρμπερι αδελφού του κόμη ο οποίος είχε εκτελεστεί απο τον Ριχάρδο.

Ανατροπή του Ριχάρδου από τον Ερρίκο Δ'[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο θάνατος του Ριχάρδου Β΄ - κατά τον Francis Wheatley

Τον Ιούνιο του 1399 ο Λουδοβίκος Α΄ της Ορλεάνης απέκτησε τον έλεγχο στην αυλή του αδελφού του βασιλιά της Γαλλίας Καρόλου ΣΤ', η πολιτική της προσέγγισης με το Αγγλικό στέμμα δεν ταίριαζε στις φιλοδοξίες του γι'αυτό έστειλε τον Ερρίκο του Μπόλινγκμπροκ πίσω στην Γαλλία όπου στρατοπέδευσε στην ακτή της Υόρκης με τους οπαδούς του στα τέλη του Ιουνίου του 1399. [58] Ο Ερρίκος συναντήθηκε με τον Ερρίκο Πέρσι, κόμη της Νόρθουμπερλαντ και αποφάσισε να διεκδικήσει δυναμικά την πατρική του κληρονομιά, [59] ο βασιλιάς Ριχάρδος Β' με τους οπαδούς του δραπέτευσε για την Ιρλανδία και ο Ερρίκος δεν συνάντησε καθόλου αντίσταση. [60] Ο Εδμόνδος του Λάνγκλει, δούκας της Υόρκης δεν είχε άλλη επιλογή από το να πάει στο πλευρό του Ερρίκου, ο Ριχάρδος καθυστέρησε την επιστροφή του από την Ιρλανδία αφού έφτασε στην Ουαλία στις 24 Ιουλίου, [61]στις 12 Αυγούστου συναντήθηκε με τον κόμη του Νόρθουμπερλαντ για διαπραγματεύσεις. [62] Ο Ριχάρδος συμφώνησε να παραδώσει τον θρόνο στον Ερρίκο αφού πρώτα του εγγυηθεί ότι θα του χαρίσει την ζωή, τελικά φυλακίστηκε στον Πύργο του Λονδίνου στις 1 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους. [63] Ο Ερρίκος ήταν απόλυτα αποφασισμένος να πάρει τον θρόνο αφού ο Ριχάρδος με το τυραννικό και ανίκανο καθεστώς του είχε αποδείξει ότι δεν ήταν ικανός να κυβερνήσει περισσότερο επιπλέον ήταν ανίκανος να αποκτήσει και διάδοχο. [64] Το πρόβλημα που δημιουργήθηκε για τον Ερρίκο Δ' ήταν ότι υπήρχε και άλλος διεκδικητής στην διαδοχή του Αγγλικού θρόνου ο Εδμόδος Μόρτιμερ, κόμης του Μάρς ο οποίος είχε παντρευτεί την Φιλίππη κόρη του Λάιονελ της Αμβέρσας ο οποίος ήταν δεύτερος γιος του βασιλιά Εδουάρδου Γ' ενώ ο ίδιος ο Ερρίκος ήταν γιος του Ιωάννη της Γάνδης ο οποίος ήταν μικρότερος γιος του Εδουάρδου Γ' από τον Λάιονελ της Αμβέρσας. [65] Τα γεγονότα επίσημα καταγράφουν όμως ότι ο Ριχάρδος Β' παραιτήθηκε για λογαριασμό του Ερρίκου, το κοινοβούλιο έκανε δεκτή την παραίτηση στις 30 Σεπτεμβρίου και ο Ερρίκος στέφθηκε βασιλιάς της Αγγλίας ως Ερρίκος Δ' στις 13 Οκτωβρίου.

Η τύχη του Ριχάρδου είναι ασαφής μετά την εκθρόνιση του, [66] ο ξάδελφος του Ερρίκος όπως ισχυρίζονται οι ιστορικοί δεν είχε στόχο να τον θανατώσει αλλά όταν αποκαλύφτηκε η συνωμοσία σε βάρος του μέχρι που αποκαλύφθηκε η πρώτη επανάσταση εναντίον του νέου βασιλιά, η Επανάσταση των Επιφανών (1399 - 1400) με σκοπό να ανατρέψει τον νέο βασιλιά και να επαναφέρει ξανά τον Ριχάρδο Β'. [67] Στην επανάσταση συμμετείχαν οι κόμητες του Κέντ, του Χιούντινγκτον, του Σαλίσμπουρι και ο βαρόνος Ντεσπένσερ οι οποίοι εκτελέστηκαν, τους συνωμότες πρόδωσε ο ίδιος ο πρώτος ξάδελφος του βασιλιά Εδουάρδος του Νόργουιτς γιος του Εδμόνδου του Λάνγκλεϊ επίσης γιου του Εδουάρδου Β' ο οποίος είχε στην αρχή σχεδιάσει την επανάσταση μαζί τους. Ο Εδουάρδος Δ' μπροστά στον νέο κίνδυνο ακούγεται ότι τότε αποφάσισε να θανατώσει και τον ίδιο Ριχάρδο Β', ο χρόνος και ο τρόπος που θανατώθηκε είναι ασαφής αφού επίσημα πέθανε στην στην φυλακή η μεγαλύτερη πιθανότητα από ασιτία. [68] Ο Ερρίκος Δ' έκανε δημόσια επίδειξη του νεκρού σώματος του Ριχάρδου στον καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου ώστε να δείξει στον λαό ότι είναι νεκρός.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Barber, Richard (2004). "Edward , prince of Wales and of Aquitaine (1330–1376)". Oxford Dictionary of National Biography. Oxford: Oxford University Press.
  2. Barber, Richard (2004). "Joan, suo jure countess of Kent, and princess of Wales and of Aquitaine [called the Fair Maid of Kent] (c. 1328 – 1385)". Oxford Dictionary of National Biography. Oxford: Oxford University Press.
  3. Tuck (2004).
  4. Gillespie and Goodman (1998), p. 266.
  5. Saul (1997), p. 12.
  6. Saul (1997) p. 24.
  7. McKisack (1959), pp. 399–400
  8. Harriss (2005), pp. 445–6.
  9. Harriss (2005), pp. 229–30.
  10. Harriss (2006), p. 231.
  11. Saul (1997), p. 67.
  12. McKisack (1959), p. 409.
  13. Saul (1997), pp. 68–70.
  14. Saul (1997), pp. 70–1.
  15. McKisack (1959), pp. 413–4.
  16. McKisack (1959), p. 424.
  17. Saul (1997), p. 90. The marriage had been agreed upon as of 2 May 1381; Saul (1997), p. 87.
  18. Saul (1997), pp. 94–5.
  19. Saul (1997), p. 225.
  20. A complaint in parliament claimed that he had been "raised from low estate to the rank of earl"; Saul (1997), p. 118.
  21. Saul (1997), p. 117.
  22. McKisack (1959), pp. 425, 442–3.
  23. Saul (1997), p. 437.
  24. Saul (1997), pp. 142–5.
  25. Saul (1997), pp. 145–6.
  26. Tuck (2004).
  27. Saul (1997), p. 157.
  28. McKisack (1959), p. 443.
  29. Saul (1997), pp. 157–8.
  30. Harriss (2005), p. 459.
  31. Tuck (1985), p. 189.
  32. Chrimes, S. B. (1956). "Richard II's questions to the judges". Law Quarterly Review. lxxii: 365–90.
  33. Goodman (1971), p. 26.
  34. Saul (1997), p. 187.
  35. Goodman (1971), pp. 129–30.
  36. McKisack (1959), p. 458.
  37. Saul (1997), pp. 203–4.
  38. Harriss (2005), p. 469.
  39. Saul (1997), pp. 203–4.
  40. Saul (1997), p. 367.
  41. Saul (1997), pp. 215–25.
  42. (As it turned out, she never did produce an heir: just four years later, Richard was dead.) McKisack (1959), p. 476.
  43. Tuck (1985), p. 204.
  44. Harriss (2005), p. 511.
  45. Saul (1997), pp. 279–81.
  46. Saul (1997), p. 203.
  47. Saul (1997), pp. 371–5.
  48. Harriss (2005), p. 479.
  49. Saul (1997), p. 378.
  50. Saul (1997), pp. 378–9.
  51. Tuck (1985), p. 210.
  52. McKisack (1959), pp. 483–4
  53. Saul (1997), pp. 196–7.
  54. McKisack (1959), pp. 483–4
  55. Harriss (2005), p. 482.
  56. Saul (1997), pp. 403–4.
  57. McKisack (1959), p. 491.
  58. Saul (1997), pp. 406–7.
  59. Saul (1997), pp. 408–10
  60. Harriss (2005), pp. 486–7.
  61. Saul (1997), p. 411.
  62. Saul (1997), pp. 412–3.
  63. Saul (1997), p. 417.
  64. McKisack (1959), pp. 494–5.
  65. Saul (1997), pp. 419–20.
  66. Saul (1997), p. 424.
  67. Saul (1997), p. 424–5.
  68. Tuck (2004).

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • (1993) Chronicles of the Revolution, 1397–1400: The Reign of Richard II, ed. Chris Given-Wilson. Manchester: Manchester University Press.
  • Froissart, Jean (1978). Chronicles, ed. Geoffrey Brereton. London: Penguin.
  • (1977) Historia Vitae et Regni Ricardi Secundi, ed. George B. Stow. Philadelphia: University of Pennsylvania Press.
  • Knighton, Henry (1995). Knighton's Chronicle 1337–1396, ed. G. H. Martin. Oxford: Clarendon Press.
  • Walsingham, Thomas (1862–64). Historia Anglicana 2 vols., ed. Henry Thomas Riley. London: Longman, Roberts, and Green
  • Alexander, Jonathan; Binksi, Paul (eds.) (1987). Age of Chivalry, Art in Plantagenet England, 1200–1400. London: Royal Academy/Weidenfeld & Nicholson.
  • Allmand, Christopher (1988). The Hundred Years War: England and France at War c. 1300 – c. 1450. Cambridge: Cambridge University Press.
  • Bennett, Michael J. (1999). Richard II and the Revolution of 1399. Stroud: Sutton Publishing. ISBN 0-7509-2283-4.
  • Castor, Helen (2000). The King, the Crown, and the Duchy of Lancaster: Public Authority and Private Power, 1399–1461. Oxford: Oxford University Press. pp. 8–21.
  • Dodd, Gwilym, ed. (2000). The Reign of Richard II. Stroud: Tempus. ISBN 0-7524-1797-5.
  • Gillespie, James; Goodman, Anthony, eds. (1997). The Age of Richard II. Stroud: Sutton Publishing.
  • Gillespie, James; Goodman, Anthony, eds. (1998). Richard II: The Art of Kingship. Oxford: Clarendon Press.
  • Goodman, Anthony (1971). The Loyal Conspiracy: The Lords Appellant under Richard II. London: Routledge.
  • Goodman, Anthony (1992). John of Gaunt: The Exercise of Princely Power in Fourteenth-Century Europe. Burnt Mill, Harlow, Essex: Longman.
  • Harriss, Gerald (2005). Shaping the Nation: England, 1360–1461. Oxford: Oxford University Press.
  • Hilton, Rodney (1973). Bond Men Made Free: Medieval Peasant Movements and the English Rising of 1381. London: Temple Smith.
  • Jones, Michael (ed.) (2000). The New Cambridge Medieval History, vol. 6: c. 1300 – c. 1415. Cambridge: Cambridge University Press.
  • Keen, Maurice (1973). England in the Late Middle Ages. London: Methuen.
  • Levey, Michael (1971). Painting at Court. London: Weidenfeld and Nicholson.
  • McKisack, May (1959). The Fourteenth Century: 1307–1399. Oxford: Oxford University Press.
  • Mortimer, Ian (2007). The Fears of King Henry IV: The Life of England's Self-Made King. London: Jonathan Cape.
  • Saul, Nigel (1997). Richard II. New Haven: Yale University Press.
  • Saul, Nigel (2005). The Three Richards: Richard I, Richard II and Richard III. London: Hambledon.
  • Steel, Anthony (1941). Richard II. Cambridge: Cambridge University Press.
  • Tuck, Anthony (1985). Crown and Nobility 1272–1461: Political Conflict in Late Medieval England. London: Fontana.
  • Tuck, Anthony (2004). "Richard II (1367–1400)". Oxford Dictionary of National Biography. Oxford: Oxford University Press.
Ριχάρδος Β΄ της Αγγλίας
Γέννηση: 6 Ιανουαρίου 1367 Θάνατος: 14 Φεβρουαρίου 1400
Βασιλικοί τίτλοι
Προκάτοχος
Εδουάρδος Γ'
Βασιλιάς της Αγγλίας
Λόρδος της Ιρλανδίας

1377–1399
Διάδοχος
Ερρίκος Δ'
Δούκας της Ακουιτανίας
1377–1390
Διάδοχος
Ιωάννης Β'
Peerage of England
Κενό
Τελευταίος που έφερε τον τίτλο ήταν
Εδουάρδος, ο Μαύρος Πρίγκιπας
Πρίγκιπας της Ουαλίας
Δούκας της Κορνουάλης

1376–1377
Κενό
Τελευταίος που έφερε τον τίτλο ήταν
Ερρίκος του Μόνμαουθ
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Richard II of England της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).