Ρήον το βαρβαρικόν

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Ραβέντι)
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ρήον το βαρβαρικόν
(Rheum rhabarbarum)
Ραβέντι ή Ρεβέντι.
Ραβέντι ή Ρεβέντι.
Συστηματική ταξινόμηση
Βασίλειο: Φυτά (Plantae)
( Aνιεράρχητη
βαθμίδα
):
Αγγειόσπερμα (Angiosperms)
( Aνιεράρχητη
βαθμίδα
):
Ευδικοτυλήδονα (Eudicots)
( Aνιεράρχητη
βαθμίδα
):
Core eudicots
Τάξη: Καρυοφυλλώδη (Caryophyllales)
Οικογένεια: Πολυγονοειδή (Polygonaceae)
Γένος: Ρήον (Rheum)
Είδος: Ρ. το βαρβαρικόν (R. rhabarbarum)
Διώνυμο
Ρήον το βαρβαρικόν (Rheum rhabarbarum
Κάρολος Λινναίος (L.)

Το Ρήον το βαρβαρικόν (Rheum rhabarbarum), κοινώς ραβέντι ή ρεβέντι, είναι ένα είδος φυτού της οικογένειας των Πολυγονοειδών (Polygonaceae). Είναι ποώδες πολυετές φυτό,[Σημ. 1][1] που αναπτύσσεται από κοντά, πυκνά ριζώματα.[Σημ. 2][2][3] Παράγει μεγάλα φύλλα που είναι κάπως τριγωνικά, με μακρούς σαρκώδεις μίσχους·[Σημ. 3][4][5]:87[6]:171 και τα μικρά λουλούδια, ομαδοποιούνται σε μεγάλες ενώσεις φυλλωδών πρασινωπό-λευκών με ροζ-κόκκινες ταξιανθίες.[Σημ. 4]

Επειδή ο μίσχος του ραβεντίου αυξάνεται απευθείας από το ρίζωμα και παράγει το φύλλο στο τέλος του, στη βοτανική κατηγοριοποιείται ως λαχανικό και μαγειρικά χρησιμοποιείται ως φρούτο.[7][8]

Στη μαγειρική χρήση οι φρέσκοι ωμοί μίσχοι (μίσχοι των φύλλων) είναι τραγανοί (παρόμοιοι με αυτούς του σέλινου) με ισχυρή, στυφή γεύση. Συνηθέστερα, οι μίσχοι των φύλλων του φυτού μαγειρεύονται με ζάχαρη και χρησιμοποιούνται σε πίτες και άλλα γλυκά. Ένας αριθμός των ποικιλιών που έχουν εξημερωθεί για ανθρώπινη κατανάλωση, οι περισσότερες από τις οποίες έχουν αναγνωριστεί ως Rheum x hybridum από τη Βασιλική Εταιρεία Οπωροκηπευτικών (Royal Horticultural Society).

Το ραβέντι συνήθως θεωρείται ως λαχανικό. Ωστόσο, στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1947, ένα δικαστήριο της Νέας Υόρκης, αποφάσισε, δεδομένου ότι στις Ηνωμένες Πολιτείες είχε χρησιμοποιηθεί ως φρούτο, θα υπολογίζονταν ως φρούτο για τους σκοπούς των κανονισμών και των δασμών. Μια παρενέργεια αυτής της απόφασης, ήταν οι μειωμένοι δασμοί στα εισαγόμενα τιμολόγια του ρεβέντι, καθώς στα τιμολόγια για τα λαχανικά, οι δασμοί ήταν υψηλότεροι από ό,τι στα τιμολόγια για τα φρούτα.[9]

Το ρεβέντι περιέχει ανθρακινόνες (anthraquinones), συμπεριλαμβανομένης της ρεΐνης (rhein), της εμοδίνης (emodin) και τους γλυκοζίτες (glycosides) (π.χ. glucorhein), οι οποίοι προσδίδουν καθαρτικές και υπακτικές ιδιότητες (cathartic and laxative properties). Ως εκ τούτου είναι χρήσιμο ως καθαρτικό, σε περίπτωση δυσκοιλιότητας.[10]

Ετυμολογία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ωμό ραβέντι ή ρεβέντι.
Διατροφική αξία
100 g (3,5 oz)
Ενέργεια
(Energy)
88 kJ
Θερμίδες
(Calories)
21 kcal
Υδατάνθρακες
(Carbohydrates)
4,54 g
Σάκχαρα
(Sugars)
1,1 g
Φυτικές ίνες
(Fiber crop)
1,8 g
Λιπαρά
(Fat)
0,3 g
Πρωτεΐνες
(Proteins)
0,8 g
Βιταμίνες (Vitamins)
Θειαμίνη1)
(Thiamin B1)
0,02 mg (2%)
Ριβοφλαβίνη2)
(Riboflavin B2)
0,03 mg (3%)
Νιασίνη3)
(Niacin B3)
0,3 mg (2%)
Παντοθενικό οξύ5)
(Pantothenic acid B5)
0,085 mg (2%)
Βιταμίνη Β6
(Vitamin B6)
0,024 mg (2%)
Φυλλικό οξύ9)
(Folic acid B9)
7 μg (2%)
Χολίνη
(Choline)
6,1 mg (1%)
Βιταμίνη C
(Vitamin C)
8 mg (10%)
Βιταμίνη E
(Vitamin E)
0,27 mg (2%)
Βιταμίνη K
(Vitamin K)
29,3 μg (28%)
Ίχνη μετάλλων (Trace metals)
Ασβέστιο
(Calcium)
86 mg (9%)
Σίδηρος
(Iron)
0,22 mg (2%)
Μαγνήσιο
(Magnesium)
12 mg (3%)
Μαγγάνιο
(Manganese)
0,196 mg (9%)
Φωσφόρος
(Phosphorus)
14 mg (2%)
Κάλιο
(Potassium)
288 mg (6%)
Νάτριο
(Sodium)
4 mg (0%)
Ψευδάργυρος
(Zinc)
0,1 mg (1%)
Μονάδες μέτρησης

μg = micrograms, mg = milligrams
IU = International units
Τα ποσοστά είναι χοντρικά χρησιμοποιώντας τις συστάσεις των ΗΠΑ για τους ενήλικες.
Πηγή: usda[11]

Η ονομασία "rhubarb είναι συνδυασμός του Αρχαίου Ελληνικού ρά (ή ρήον) και του βάρβαρον (rha + barbarum). Πιθανόν, από τον Rhā, τον ποταμό Βόλγα, στου οποίου στις όχθες ζούσαν φυλές βαρβαρικές που ήσαν εξοικειωμένες με τα χυμώδη κοτσάνια του πρασινοκόκκινου φυτού, που φύτρωνε στις όχθες του. Τα φυτά, από τον «Ρα των βαρβάρων», αργότερα έγιναν το Λατινικό "rhabarbarum".

Καλλιέργεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ραβέντι, όπου εκτίθενται προς πώληση, σε μια αγορά του Leeds της Αγγλίας.

Τα ραβέντι καλλιεργούνται σε πολλές περιοχές. Με την παραγωγή τους στα θερμοκήπια είναι διαθέσιμα για μεγάλο χρονικό διάστημα του έτους. Τα ραβέντι που καλλιεργούνται στα θερμοκήπια (θερμαινόμενα θερμοκήπια), όπου ονομάζονται «θερμοκήπια ραβέντι» και συνήθως διατίθενται στις καταναλωτικές αγορές στις αρχές της άνοιξης, πριν από τα καλλιεργούμενα στους αγρούς ραβέντι είναι διαθέσιμα. Τα ρεβέντι του θερμοκηπίου συνήθως είναι πιο φωτεινά κόκκινα, πιο τρυφερά και με πιο γλυκιά γεύση, απ'ότι τα ραβέντι που καλλιεργούνται στους αγρούς.[12] Στα εύκρατα κλίματα το ραβέντι είναι ένα από τα διατροφικά φυτά που συγκομίζονται πρώτα, συνήθως στα μέσα έως τα τέλη της άνοιξης (Απρίλιο / Μάιο στο Βόρειο Ημισφαίριο και Οκτώβριο / Νοέμβριο στο Νότιο Ημισφαίριο), ενώ η εποχή για τα καλλιεργούμενα στους αγρούς φυτά, διαρκεί μέχρι το Σεπτέμβριο. Στις βορειοδυτικές πολιτείες του Όρεγκον και της Ουάσιγκτον συνήθως υπάρχουν δύο συγκομιδές, από τα τέλη Απριλίου έως το Μάιο και από τα τέλη Ιουνίου έως τον Ιούλιο. Τα ραβέντι είναι έτοιμα να καταναλωθούν το συντομότερο μετά τη συγκομιδή τους και όταν οι φρεσκοκομμένοι μίσχοι τους είναι σταθεροί και γυαλιστεροί.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο τα πρώτα ραβέντι του έτους συλλέγονται υπό το φως των κεριών, σε σκοτεινά υπόστεγα, όπου αποκλείεται οποιοδήποτε άλλο φως – μια πρακτική που παράγει ένα πιο γλυκό, πιο τρυφερό κοτσάνι.[13] Αυτές οι παράγκες είναι διάσπαρτες γύρω από το σημειούμενο «Τρίγωνο Ραβέντι» του Γούεικφιλντ, Ληντς και του Μόρλεϊ.[14]

Ο υποστηρικτής της βιολογικής κηπουρικής, Λώρενς Ντ. Χιλς, απαριθμεί τα αγαπημένα του ραβέντι για τη γεύση τους, όπως τα: Hawke's Champagne, Victoria, Timperley Early και Early Albert, συνιστώντας όμως, το Perpetual Gaskin, ως αυτό που έχει το χαμηλότερο επίπεδο οξαλικού οξέος, ώστε να μπορεί να συγκομίζεται για πολύ μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, χωρίς να αναπτύσσεται πικράδα.[15]

Επειδή το ραβέντι είναι εποχιακό φυτό, η ύπαρξη των φρέσκα ραβέντι εκτός εποχής είναι δύσκολη στα ψυχρότερα κλίματα, όπως στο Ηνωμένο Βασίλειο, την Ιρλανδία, τη Ρωσία κλπ. Τα ραβέντι ευδοκιμούν στις περιοχές που έχουν άμεσο ηλιακό φως και μπορούν να φυτευτούν με επιτυχία σε δοχεία αν είναι αρκετά μεγάλα, ώστε να φιλοξενήσουν την ανάπτυξη μιας σεζόν.

Τα ραβέντι που επλήγησαν από το δριμύ ψύχος δεν θα πρέπει να καταναλώνονται, καθώς μπορεί να έχουν υψηλό οξαλικό οξύ, το οποίο μεταναστεύει από τα φύλλα και μπορεί να προκαλέσει ασθένεια.[16]

Το χρώμα στα στελέχη του ραβέντι μπορεί να διαφέρει από το συνηθισμένο κόκκινο βυσσινί, από ένα διάστικτο ανοικτό ροζ σε ανοιχτό πράσινο. Οι μίσχοι του ραβέντι ποιητικά περιγράφονται ως «βυσσινί στελέχη». Το χρώμα προκύπτει από την παρουσία των ανθοκυανινών και ποικίλλει ανάλογα τόσο από την ποικιλία του ραβέντι, όσο και από την τεχνική παραγωγής τους. Το χρώμα δεν έχει σχέση με την καταλληλότητά του για τη μαγειρική:[17] Το πράσινο-στέλεχος ραβέντι είναι πιο ανθεκτικό και έχει μεγαλύτερη απόδοση, αλλά οι κόκκινου χρώματος μίσχοι είναι πολύ πιο δημοφιλείς στους καταναλωτές.

Ιστορική καλλιέργεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ένα δεμάτι ρεβέντι βιολογικής καλλιέργειας.

Το ραβέντι έχει χρησιμοποιηθεί για φαρμακευτικούς σκοπούς από τους Κινέζους για χιλιάδες χρόνια[10] και εμφανίζεται στη «Βοτανό-Ριζο Κλασική του Θεϊκού Αγρότη» ("The Divine Farmer's Herb-Root Classic") του Shennong BenCao Jing, όπου θεωρείται ότι έχει καταρτισθεί πριν από περίπου 2.700 χρόνια.[18] Αν και η περιγραφή του Διοσκουρίδη για το ρηον ή ρά, δηλώνει ότι είναι μια φαρμακευτική ρίζα που ήρθε στην Ελλάδα με προέλευση πέρα από τον Βόσπορο, μπορεί να ήταν το ραβέντι, το εμπόριο του, όμως, ως φαρμάκου δεν εδραιώθηκε σταθερά έως τους Ισλαμικούς χρόνους. Κατά τη διάρκεια των Ισλαμικών χρόνων, εισήχθη δια μέσου του Δρόμου του Μεταξιού, φθάνοντας τον 14ο αιώνα, στην Ευρώπη, μέσα από τα λιμάνια του Χαλεπίου και της Σμύρνης, όπου έγινε γνωστό ως το «Τουρκικό ραβέντι». Αργότερα, όταν η συνήθης διαδρομή έγινε μέσω της Ρωσίας, έγινε γνωστό με τον όρο το «Ρωσικό ραβέντι».[19]

Για αιώνες το φυτό φύτρωνε άγριο ​​κατά μήκος της όχθης του ποταμού Βόλγα, για το οποίο το αρχαίο Σκυθικό του υδρωνύμιο (hydronym)[Σημ. 5] ήταν Rhā.[20] Η δαπάνη της μεταφοράς του κατά μήκος όλης της Ασίας έκανε το ραβέντι ακριβό στη μεσαιωνική Ευρώπη. Η τιμή του ήταν αρκετές φορές πάνω από την τιμή άλλων πολύτιμων βοτάνων και μπαχαρικών, όπως η κανέλα, το όπιο και το σαφράν. Επομένως, ο εξερευνητής-έμπορος Μάρκο Πόλο, έψαξε για τον τόπο όπου το φυτό καλλιεργείται και συγκομίζεται· και ανακάλυψε ότι καλλιεργείτο στα βουνά της επαρχίας Τανγκούτ (Tangut).[18][Σημ. 6][21][22][23] Η αξία των ραβέντι μπορεί να ειδωθεί στην έκθεση της πρεσβείας του Ruy Gonzáles de Clavijo το 1403-1405, για τον Τιμούρ στη Σαμαρκάνδη: «Το καλύτερο όλων των εμπορευμάτων που έρχονται στην Σαμαρκάνδη ήταν από την Κίνα: ειδικά μεταξωτά, σατέν, μόσχος, ρουμπίνια, διαμάντια, μαργαριτάρια και ραβέντι ...»[24]

Ο όρος «ραβέντι" είναι συνδυασμός του Αρχαίου Ελληνικού rha και barbarum· το rha αναφέρεται τόσο στο φυτό όσο και στον ποταμό Βόλγα.[25] Το ραβέντι ήρθε για πρώτη φορά στο Ηνωμένες Πολιτείες το 1820, μπαίνοντας στη χώρα, από το Μέιν και τη Μασαχουσέτη και κινήθηκε δυτικότερα, μαζί με τους Ευρωπαίους Αμερικανούς εποίκους.[26]

Χρήσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αποξηραμένα ραβέντι, με άρωμα φράουλας.

Τα ραβέντι καλλιεργούνται κυρίως για τα σαρκώδη στελέχη τους, τυπικά γνωστά σαν μίσχοι. Η χρήση των μίσχων του ραβέντι ως τροφίμων είναι μια σχετικά πρόσφατη καινοτομία. Αυτή η χρήση καταγράφηκε για πρώτη φορά στην Αγγλία του 17ου αιώνα, μετά τη διαθεσιμότητα στο κοινό της προσιτής πλέον ζάχαρης και έφθασε στο ανώτατο σημείο μεταξύ των δύο παγκοσμίων πολέμων του 20ού αιώνα.

Συνήθως είναι βρασμένα με ζάχαρη ή χρησιμοποιούνται σε πίτες και γλυκά, αλλά μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν σε αλμυρά πιάτα ή τουρσιά. Τα ραβέντι μπορούν να αφυδατωθούν και να εμποτιστούν σε χυμό φρούτων. Στις περισσότερες περιπτώσεις εμποτίζονται σε χυμό φράουλας για να μιμηθούν τη δημοφιλή πίτα φράουλα ραβέντι.

Η ρίζα ραβέντι παράγει μια πλούσια καφέ χρωστική ουσία παρόμοια με το φλοιό καρυδιού. Χρησιμοποιείται στις βόρειες περιοχές όπου δεν επιβιώνουν οι καρυδιές.

Μαγειρική[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Θίχουλο από ρεβέντι.
Φρεσκο-κομμένοι μίσχοι ραβέντι, μετά των φύλλων τους.
Μια σπιτική πίτα ραβέντι.

Για το μαγείρεμα οι μίσχοι συχνά κόβονται σε μικρά κομμάτια και βράζονται στο νερό με την προσθήκη ζάχαρης. Χρειάζεται λίγο νερό, καθώς οι μίσχοι ραβέντι, περιέχουν αρκετό δικό τους νερό. Μερικές φορές, προστίθενται μπαχαρικά όπως η κανέλα, το μοσχοκάρυδο και το τζίντζερ. Τα κομμένα σε φέτες κοτσάνια βράζουν έως ότου μαλακώσουν. Η κομπόστα ραβέντι, η σάλτσα ραβέντι, όπως και η σάλτσα μήλου, συνήθως τρώγονται κρύες.

Πηκτίνη ή ζάχαρη με πηκτίνη μπορούν να προστεθούν στο μείγμα για να γίνουν μαρμελάδες.

Ένα παρόμοιο παρασκεύασμα, το οποίο έχει πήξει με άμυλο καλαμποκιού, χρησιμοποιείται σαν γέμιση για την πίτα ραβέντι, τις τάρτες και τα θρυμματιζόμενα.[Σημ. 7] Μερικές φορές κομπόστα φράουλας αναμειγνύεται με το ραβέντι στην πίτα φράουλα-ραβέντι. Αυτή η κοινή χρήση έχει οδηγήσει στον αργκό όρο για το ραβέντι «πίτα φυτό» (pie plant), όνομα με το οποίο έγινε ευρύτερα γνωστό στις Ηνωμένες Πολιτείες στα τέλη του 19ου αιώνα. Στη νουβέλα της «Τα τέσσερα πρώτα χρόνια», η Αμερικανίδα συγγραφέας Laura Ingalls Wilder, αναφέρεται στο ραβέντι ως «πίτα φυτό». Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για την παρασκευή φρουτόκρασου (fruit wine).[Σημ. 8]

Σε παλιότερες εποχές, ένα κοινό και προσιτό γλυκό για τα παιδιά σε μέρη του Ηνωμένου Βασιλείου και της Σουηδίας ήταν ένα τρυφερό ραβδί ραβέντι, βουτηγμένο στη ζάχαρη. Ακόμα τρώγεται με αυτόν τον τρόπο στη δυτική Φινλανδία, τη Νορβηγία, την Ισλανδία και κάποια άλλα μέρη του κόσμου. Στη Χιλή, το Χιλιανό ραβέντι, το οποίο έχει πολύ μακρινή συγγένεια, πωλείται στο δρόμο με αλάτι ή αποξηραμένη καυτερή πιπεριά, όχι ζάχαρη.

Ραβέντι χρησιμοποιείται επίσης για την παρασκευή κομπόστας.[27] Όντας λίγο ξινή, είναι πολύ δροσιστική και μπορεί να πίνεται κρύα, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού.

Ιατρική[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στην παραδοσιακή Κινεζική ιατρική, οι ρίζες ραβέντι χρησιμοποιούνται ως καθαρτικό εδώ και αρκετές χιλιετίες.[28] Το ραβέντι εμφανίζεται επίσης, σε Μεσαιωνικές, Αραβικές και Ευρωπαϊκές συνταγές.[29][30] Ήταν ένα από τα πρώτα Κινέζικα φάρμακα που εισήχθησαν στη Δύση, από την Κίνα.[31]

Χημεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι ρίζες και οι μίσχοι είναι πλούσιοι σε ανθρακινόνες, όπως εμοδίνη (emodin) και ρεΐνη (rhein).[10] Αυτές οι ουσίες είναι καθαρτικές και υπακτικές, εξηγώντας τη σποραδική χρήση του ραβέντι ως βοηθητικό διαίτης. Οι ενώσεις της ανθρακινόνης έχουν διαχωριστεί από την κονιοποιημένη ρίζα ραβέντι για ιατρικούς σκοπούς.[28]

Τα ριζώματα («ρίζες») περιέχουν ενώσεις stilbenoid (συμπεριλαμβανομένης της rhaponticin), οι οποίες φαίνεται ότι μειώνουν τα επίπεδα της γλυκόζης στο αίμα, στους διαβητικούς ποντικούς.[32]

Επίσης περιέχει τις γλυκοζίτες φλαβανόλες (flavanol glucosides) (+)-κατεχίνη-5-O-γλυκοζίτη και (-)-κατεχίνη-7-Ο-γλυκοζίτη.[33]

Το ραβέντι περιέχει μόρια κινόνης με βάση τον άνθρακα τα οποία είναι ικανά να μεταφέρουν ηλεκτρικό φορτίο. Το 2014 μια ομάδα επιστημόνων του Χάρβαρντ δημοσίευσε αποτελέσματα[34] που περιγράφουν τη χρήση των κινόνης AQDS, σχεδόν πανομοιότυπης με μια μορφή που βρέθηκε στο ραβέντι, στις μπαταρίες ροής (flow-batteries).[35][Σημ. 9][36]

Τοξικότητα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Νεαρά λουλούδια ραβέντι.

Τα φύλλα από τα ραβέντι περιέχουν δηλητηριώδεις ουσίες, συμπεριλαμβανομένου του οξαλικού οξέος, το οποίο είναι ένα νεφροτοξικό και διαβρωτικό οξύ, που υπάρχει σε πολλά φυτά. Άνθρωποι έχουν δηλητηριαστεί μετά τη λήψη των φύλλων. Μια τέτοια δηλητηρίαση αποτέλεσε ιδιαίτερο πρόβλημα στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν τα φύλλα προτάθηκαν ως πηγή τροφής στη Βρετανία.[37][38][39]

Το LD50 (διάμεση θανατηφόρος δόση) για το καθαρό οξαλικό οξύ στους αρουραίους είναι περίπου 375 mg / kg βάρους σώματος,[40] ή περίπου 25 γραμμάρια για κάθε 65 κιλά του ανθρώπου. Άλλες πηγές δίνουν μια πολύ υψηλότερη από του στόματος LDLo (χαμηλότερη δημοσιευθείσα θανατηφόρα δόση) 600 mg / kg.[41] Ενώ η περιεκτικότητα σε οξαλικό οξύ στα φύλλα ραβέντι μπορεί να ποικίλει, μια τυπική τιμή είναι περίπου 0,5%,[42] ώστε πρέπει να καταναλωθεί (για έναν άνθρωπο 70 κιλών) η μάλλον απίθανη ποσότητα των 5 χλγρ. των εξαιρετικά ξινών φύλλων για την επίτευξη LD50 του οξαλικού οξέος. Το μαγείρεμα των φύλλων με σόδα μπορεί να τα καταστήσει πιο δηλητηριώδη, παράγοντας διαλυτά οξαλικά.[43] Ωστόσο, τα φύλλα πιστεύεται ότι περιέχουν επίσης μια πρόσθετη, απροσδιόριστη τοξίνη,[44] η οποία θα μπορούσε να αποτελέσει την ανθρακινόνη γλυκοζίτη (anthraquinone glycoside) (επίσης γνωστή ως σέννα γλυκοζίτες (senna glycosides)).[45]

Στους μίσχους (κοτσάνια), το ποσό του οξαλικού οξέος είναι πολύ χαμηλότερο, μόνο περίπου 2-2,5% της συνολικής οξύτητας, η οποία κυριαρχείται από μηλικό οξύ.[46]

Παράσιτα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το rhubarb curculio, (Lixus concavus), είναι ένα ρυγχωτό σκαθάρι (weevil). Στο ραβέντι είναι ξενιστής, με τις ζημιές του να είναι ορατές κυρίως στα φύλλα και τα στελέχη, με κομμίωση (gummosis)[Σημ. 10] και οβάλ ή κυκλικές τροφοδοσίες ή / και περιοχές ωοτοκίας.[47]

Οι hungry wildlife μπορούν να ξεθάβουν και να τρώνε τις ρίζες ραβέντι την άνοιξη, καθώς τα αποθηκευμένα άμυλα, μετατρέπονται σε σάκχαρα, για την ανάπτυξη των νέων φυλλωμάτων.

"Ραβέντι ραβέντι" ("Rhubarb rhubarb")[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο Βρετανικό θέατρο και σε ένα από τα πρώτα ραδιοφωνικά δράματα, οι λέξεις "Ραβέντι ραβέντι" ("rhubarb rhubarb") επαναλαμβάνονταν για την επίδραση της ακατάληπτης συζήτηση στο παρασκήνιο.[48][49][50][51][52][53] Αυτή η χρήση δάνεισε τον τίτλο της, στην ταινία "Ραβέντι" ("Rhubarb") του 1969 και στο ριμέικ της, "Ραβέντι Ραβέντι" ("Rhubarb rhubarb") του 1980.

Σημειώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Ένα πολυετές φυτό (perennial plant) ή απλά πολυετές (perennial) (από το Λατινικό per, που σημαίνει "μέσα" και annus, που σημαίνει "χρόνος"), είναι ένα φυτό που ζει για περισσότερο από δύο χρόνια.
  2. Στη βοτανική και την δενδρολογία, ένα ρίζωμα (από το Αρχαίο Ελληνικό: ῥίζωμα, "μάζα των ριζών", από το ῥιζόω, "αιτία να χτυπήσει η ρίζα") είναι ένα τροποποιημένο υπόγειο στέλεχος του φυτού, που συνήθως βρίσκεται υπογείως, συχνά στέλνοντας ρίζες και βλαστούς από τα μεσογόνατιά του.
  3. Στη βοτανική ένας μίσχος (petiole), είναι το στέλεχος που αποδίδει το φύλλο λεπίδα (leaf blade) στο στέλεχος. Ο μίσχος είναι η μετάβαση μεταξύ του στελέχους και του φύλλου λεπίδα. Είναι το στέλεχος που αποδίδει ενιαία λουλούδια στην ταξιανθία, επίσης, είναι τα κλαδιά ή τα στελέχη που συνδέουν το κάθε λουλούδι σε μια ταξιανθία, που περιέχει περισσότερα από ένα λουλούδια.
  4. Μια ταξιανθία είναι μια ομάδα ή ένα σύμπλεγμα λουλουδιών τοποθετημένων σε ένα στέλεχος που αποτελείται από ένα κεντρικό κλάδο ή την περίπλοκη σύνθεση των κλαδιών.
  5. Ένα υδρωνύμιο (hydronym) (από τα Ελληνικά: ὕδωρ, hydor, «νερό» και ὄνομα, onoma, "όνομα") είναι ένα κατάλληλο όνομα ενός σώματος νερού. Η υδρωνυμία (hydronymy), είναι η μελέτη των υδρωνύμιων και πως τα σώματα του νερού λαμβάνουν τα ονόματά τους και τον τρόπο που μεταδίδονται μέσω της ιστορίας. Μπορεί να εφαρμοστεί σε ποτάμια, λίμνες, ακόμη και σε ωκεάνια στοιχεία.
  6. Η Δυτική Χσία (στα παραδοσιακά Κινέζικα: 西夏, Pinyin: Xi Xia, Wade-Giles: Hsi Hsia), επίσης γνωστή ως η Αυτοκρατορία Τανγκούτ. Και στη φυλή Τανγκούτ όπως και τους Θιβετιανούς ως Μινυάκ (Minyak), ήταν μια αυτοκρατορία που υπήρχε από το 1038 έως το 1227 μ.Χ., σε ό,τι είναι τώρα οι βορειοδυτικές κινεζικές επαρχίες των Ningxia, Γκανσού, ανατολικό Qinghai, βόρειο Shaanxi, βορειοανατολικό Σιντζιάνγκ, νοτιοδυτική Εσωτερική Μογγολία και τη νοτιότερη Εξωτερική Μογγολία, διαστάσεων περίπου οκτακοσίων χιλιάδων τ.χλμ.
  7. Είναι ένα μείγμα από αλεύρι και βούτυρο, που τρίβεται σαν την υφή της φρυγανιάς και μαγειρεύεται (ψήνεται) ως κάλυμμα φρούτων. Είναι ένα θίχουλο, επίσης γνωστό και ως «η καφέ Μπέττυ», είναι ένα πιάτο βρετανικής προέλευσης, που μπορεί να γίνει σε γλυκιά ή αλμυρή εκδοχή, ανάλογα με τα συστατικά που χρησιμοποιούνται, αν και η γλυκιά εκδοχή είναι πολύ πιο συνήθης (βλέπε σχετική φωτογραφία).
  8. Τα φρουτόκρασα (κρασιά από φρούτα -(fruit wines)) είναι κρασιά, που έχουν υποστεί την ζύμωση του αλκοολούχου ποτού και που είναι κατασκευασμένα από διάφορα υλικά βάσης (εκτός από τα σταφύλια)· μπορούν επίσης, να έχουν πρόσθετες γεύσεις οι οποίες λαμβάνονται από τα φρούτα, τα άνθη και τα βότανα.
  9. Μια μπαταρία ροής (flow battery), ή οξειδοαναγωγική μπαταρία ροής (redox flow battery) (μετά την αναγωγή-οξείδωση), είναι ένας τύπος επαναφορτιζόμενης μπαταρίας, όπου η επαναφόρτιση παρέχεται από δύο χημικά συστατικά, που διαλύονται σε υγρά που περιέχονται εντός του συστήματος και διαχωρίζονται από μία μεμβράνη.
  10. H κομμίωση (gummosis), είναι ο σχηματισμός μίας εμβαλωματικής κομμιώδους ουσίας στην επιφάνεια ορισμένων φυτών, ιδιαιτέρως των οπωροφόρων δέντρων.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. The Garden Helper. The Difference Between Annual Plants and Perennial Plants in the Garden. Retrieved on 2008-06-22.
  2. ῥίζωμα. Liddell, Henry George· Scott, Robert· A Greek–English Lexicon στο Perseus Project
  3. ῥιζόω
  4. Hickey, M.; King, C. (2001). The Cambridge Illustrated Glossary of Botanical Terms. Cambridge University Press. 
  5. Beentje, H.. The Kew plant glossary. London: Kew Publishing. ISBN 9781842464229. 
  6. Mauseth, James D (2003). Botany: An Introduction to Plant Biology. Jones & Bartlett Learning. ISBN 0-7637-2134-4. 
  7. Foust, Clifford M. (1992). Rhubarb: The Wondrous Drug. Princeton: Princeton University Press. ISBN 0-691-08747-4. 
  8. High Altitude Rhubarb
  9. findlaw.com "NIX v. HEDDEN, 149 U.S. 304 (1893)
  10. 10,0 10,1 10,2 praful akolkar. «Pharmacognosy of Rhubarb». PharmaXChange.info. 
  11. Link to USDA Database entry
  12. Rombauer, Irma S. Joy of Cooking Indianapolis/New York:1975 Bobbs-Merrill Co., Inc. Page 142
  13. McGee, Harold. On Food and Cooking: The Science and Lore of the Kitchen. New York, NY: Scribner, 2004. p 367
  14. Wakefield Metropolitan District Council. «Rhubarb». Ανακτήθηκε στις 2006-03-12. 
  15. Lawrence D Hills. Organic Gardening. Penguin 1997. page 145
  16. «Growing Rhubarb in the Home Garden». Ohio State University Extension Fact Sheet. Ανακτήθηκε στις June 4, 2013. 
  17. «Rhubarb Varieties». Rhubarbinfo.com. 2004-09-01. Ανακτήθηκε στις 2010-03-05. 
  18. 18,0 18,1 John Uri Lloyd (1921). Origin and History of All the Pharmacopeial Vegetable Drugs, Chemicals and Origin and History of All the Pharmacopeial Vegetable Drugs, Chemicals and Preparations with Bibliography. 1. ISBN 978-1-4086-8990-5. http://books.google.com/books?id=apAPal8iAxgC&pg=PA270. 
  19. Eric Herbert Warmington, The Commerce Between the Roman Empire and India (1974), σελ. 207f. http://books.google.ca/books?id=u9w8AAAAIAAJ. 
  20. Warmington 1974.
  21. Wang, Tianshun [王天顺] (1993). Xixia zhan shi [The Battle History of Western Xia] 西夏战史. Yinchuan [银川], Ningxia ren min chu ban she [Ningxia People's Press] 宁夏人民出版社.
  22. Bian, Ren [边人] (2005). Xixia: xiao shi zai li shi ji yi zhong de guo du [Western Xia: the kingdom lost in historical memories] 西夏: 消逝在历史记忆中的国度. Beijing [北京], Wai wen chu ban she [Foreign Language Press] 外文出版社.
  23. Li, Fanwen [李范文] (2005). Xixia tong shi [Comprehensive History of Western Xia] 西夏通史. Beijing [北京] and Yinchuan [银川], Ren min chu ban she [People's Press] 人民出版社; Ningxia ren min chu ban she [Ningxia People's Press] 宁夏人民出版社.
  24. Quoted in Frances Wood, The Silk Road: two thousand years in the heart of Asia, 2002:13f.
  25. McGee, Harold. On Food and Cooking: The Science and Lore of the Kitchen. New York, NY: Scribner, 2004. p. 366
  26. Waters, Alice. Chez Panisse Fruit. New York, NY: Harper Collins, 2002. p 278
  27. Rhubarb Compote Recipe http://www.epicurious.com/recipes/food/views/rhubarb-compote-234450
  28. 28,0 28,1 Barceloux, Donald G (7 March 2012). Medical Toxicology of Natural Substances: Foods, Fungi, Medicinal Herbs, Plants, and Venomous Animals. John Wiley & Sons, σελ. 235. ISBN 978-1-118-38276-9. http://books.google.com/books?id=aTTBPedwFfAC&pg=PT235. Ανακτήθηκε στις 5 August 2013. 
  29. Charles Perry, trans. An Anonymous Andalusian Cookbook of the 13th Century
  30. Oxford English Dictionary s.n. rhubarb, n.
  31. Rhubarb James Ford Bell Library University of Minnesota (accessed January 12, 2015)
  32. Chen J ; και άλλοι. «Rhaponticin from rhubarb rhizomes alleviates liver steatosis and improves blood glucose and lipid profiles in KK/Ay diabetic mice». nih.gov. 
  33. Flavanol glucosides from rhubarb and Rhaphiolepis umbellata. Gen-Ichiro Nonaka, Emiko Ezakia, Katsuya Hayashia and Itsuo Nishioka, Phytochemistry, Volume 22, Issue 7, 1983, Pages 1659–1661, doi:10.1016/0031-9422(83)80105-8
  34. «A metal-free organic-inorganic aqueous flow battery». Nature 505 (7482): 195–198. 9 January 2014. doi:10.1038/nature12909. PMID 24402280. 
  35. Spross, Jeff. «How A New Rhubarb-Based Battery Could Massively Increase Renewable Energy Use». Thinkprogress. Ανακτήθηκε στις 5 December 2014. 
  36. Badwal, Sukhvinder P. S.; Giddey, Sarbjit S.; Munnings, Christopher; Bhatt, Anand I.; Hollenkamp, Anthony F. (24 September 2014). «Emerging electrochemical energy conversion and storage technologies». Frontiers in Chemistry 2. doi:10.3389/fchem.2014.00079. http://journal.frontiersin.org/Journal/10.3389/fchem.2014.00079/abstract. 
  37. Robb, H. F. (1919). «Death from rhubarb leaves due to oxalic acid poisoning». J. Am. Med. Assoc 73: 627–628. 
  38. Cooper, M. R., Johnson, A. W. 1984. "Poisonous plants in Britain and their effects on animals and man." Her Majesty's Stationery Office, London, England.
  39. "the poison garden" on rhubarb
  40. «Rhubarb poisoning on rhubarbinfo.com». 
  41. Safety Officer in Physical Chemistry (August 13, 2005). «Safety (MSDS) data for oxalic acid dihydrate». Oxford University. Ανακτήθηκε στις December 30, 2009. 
  42. GW Pucher, AJ Wakeman, HB Vickery. THE ORGANIC ACIDS OF RHUBARB (RHEUM HYBRIDUM). III. THE BEHAVIOR OF THE ORGANIC ACIDS DURING CULTURE OF EXCISED LEAVES Journal of Biological Chemistry, 1938
  43. Everist, Selwyn L., Poisonous Plants of Australia. Angus and Robertson, Melbourne, 1974, p. 583
  44. «Rhubarb leaves poisoning». Medline Plus Medical Encyclopedia. 
  45. «Canadian Poisonous Plants Information System». Cbif.gc.ca. 2009-09-01. Ανακτήθηκε στις 2010-03-05. 
  46. McGee, Harold. On Food and Cooking: The Science and Lore of the Kitchen. New York, NY: Scribner, 2004. p. 367
  47. «Extension & Public Outreach» (PDF). cornell.edu. 
  48. 1981: Tony Harrison, The Rhubarbarians I in collection Continuous: 50 sonnets from 'The School of Eloquence' . Rex Collings, London (1981)
  49. 1983: Aleksandr Isayevich Solzhenitsyn, Victory Celebrations
  50. 1995: Sandra M. Gilbert, Susan Gubar, Masterpiece Theatre: An Academic Melodrama
  51. 1992, John Matthias, Reading Old Friends: Essays, Reviews, and Poems on Poetics, 1975-1990
  52. 1992, Brenda Murphy, Tennessee Williams and Elia Kazan: A Collaboration in the Theatre
  53. 2002, Oliver Taplin, Greek Tragedy in Action

Επιπλέον ανάγνωση (στα Αγγλικά)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι (στα Αγγλικά)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Rhubarb της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).