Ρίχαρντ Άντολφ Ζιγκμόντυ
| Ρίχαρντ Άντολφ Ζιγκμόντυ | |
|---|---|
 | |
| Γενικές πληροφορίες | |
| Γέννηση | 1 Απριλίου 1865 Βιέννη |
| Θάνατος | 23 Σεπτεμβρίου 1929 Γκέτινγκεν |
| Τόπος ταφής | νεκροταφείο του Γκέτινγκεν |
| Κατοικία | Βιέννη |
| Ψευδώνυμο | Amico di LaVereso |
| Χώρα πολιτογράφησης | Αυστρία |
| Θρησκεία | Λουθηρανισμός |
| Εκπαίδευση και γλώσσες | |
| Ομιλούμενες γλώσσες | Γερμανικά |
| Σπουδές | Πανεπιστήμιο της Βιέννης Πανεπιστήμιο του Μονάχου (έως 1889) Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο της Βιένης |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | φυσικός χημικός εφευρέτης καθηγητής |
| Εργοδότης | Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν Πανεπιστήμιο Χούμπολτ Πανεπιστήμιο του Γκρατς |
| Επηρεάστηκε από | August Kundt |
| Οικογένεια | |
| Γονείς | Adolf Zsigmondy |
| Αδέλφια | Karl Zsigmondy, Otto Zsigmondy Emil Zsigmondy |
| Συγγενείς | Jenő Zsigmondy (δευτερανιψιός) |
| Αξιώματα και βραβεύσεις | |
| Αξίωμα | καθηγητής |
| Βραβεύσεις | βραβείο Νόμπελ Χημείας (1925) Laura R. Leonard Prize (1923) |
 Σχετικά πολυμέσα | |
Ο Ρίχαρντ Άντολφ Ζιγκμόντυ (γερμ. Richard Adolf Zsigmondy, ουγγρ. Zsigmondy Richárd Adolf, 1 Απριλίου 1865 – 23 Σεπτεμβρίου 1929) ήταν Ούγγρος χημικός γεννημένος στην Αυστρία. Είναι γνωστός για τις έρευνές του στα κολλοειδή, για τις οποίες βραβεύθηκε με το Νόμπελ Χημείας το 1925, καθώς και για την επινόηση του υπερμικροσκοπίου σχισμής[1] και διάφορων φίλτρων σε μορφή μεμβράνης. Ο κρατήρας Ζιγκμόντυ στη Σελήνη ονομάσθηκε έτσι προς τιμή του.
Οικογένεια και σπουδές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Ρίχαρντ γεννήθηκε στη Βιέννη της τότε Αυστριακής Αυτοκρατορίας από γονείς Ούγγρους. Μητέρα του ήταν η ποιήτρια Ίρμα Ζακμάρυ, γεννημένη στην κωμόπολη Μαρτονβάσαρ, και πατέρας του ο Άντολφ Ζιγκμόντυ ο πρεσβύτερος, επιστήμονας από το Πρεσβούργο (τη σημερινή Μπρατισλάβα) που είχε επινοήσει αρκετά οδοντιατρικά εργαλεία. Η οικογένεια είχε μεγάλη ιστορία, περιλαμβάνοντας δασκάλους, ιερείς και μαχητές της ουγγρικής ελευθερίας. Μετά τον πρόωρο θάνατο του πατέρα του το 1880, ο Ρίχαρντ ανατράφηκε από τη μητέρα του και μορφώθηκε. Απολάμβανε ως ψυχαγωγία την ορειβασία και τις αναρριχήσεις με τα αδέλφια του. Οι μεγαλύτεροι αδελφοί του, ο Ότο (που έγινε οδοντίατρος) και ο Έμιλ (που έγινε ιατρός), ήταν γνωστοί ως ορειβάτες, ενώ ο μικρότερος αδελφός του, ο Καρλ, έγινε αξιόλογος μαθηματικός στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης. Από το γυμνάσιο ο Ρίχαρντ ανέπτυξε ενδιαφέρον για τις φυσικές επιστήμες, ιδίως για τη χημεία και τη φυσική: είχε δημιουργήσει ένα εργαστήριο στο σπίτι του όπου έκανε πειράματα.
Ξεκίνησε την ακαδημαϊκή σταδιοδρομία του στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Βιέννης, αλλά σύντομα μετεγγράφηκε στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Βιέννης και τέλος στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, προκειμένου να σπουδάσει χημεία με καθηγητή τον Βίλχελμ φον Μίλερ (1848-1899). Στο Μόναχο ερεύνησε το ινδένιο, αλλά πήρε διδακτορικό (1889) από το Πανεπιστήμιο του Έρλανγκεν.[2][3]
Σταδιοδρομία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το 1885 ο Ζιγκμόντυ δημοσίευσε το πρώτο του άρθρο, επί μιας μεθόδου ανιχνεύσεως της γλυκερίνης, μαζί με τον καθηγητή του στη Βιέννη Ρούντολφ Μπένεντικτ. Το άρθρο του το 1887 με τίτλο Neue Lüster und Farben auf Glas (= «σχετικώς με τα υαλοχρώματα») απετέλεσε την απαρχή ενδιαφέροντος για μια ερευνητική περιοχή η οποία θα τον απασχολούσε την επόμενη τριακονταετία.[3] Ωστόσο εγκατέλειψε την οργανική χημεία προκειμένου να ενταχθεί στην ομάδα φυσικής του Άουγκουστ Κουντ στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου.
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ «Richard Zsigmondy - Biographical». nobelprize.org. Ανακτήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2022.
- ↑ Miller, W.V.; Rohde, G. (1889). «Zur Synthese von Indenderivaten». Berichte der Deutschen Chemischen Gesellschaft 22 (2): 1881-1886. doi:. https://zenodo.org/record/1425559.
- 1 2 Herbert Freundlich (1930). «RICHARD ZSIGMONDY (1865-1929)». Berichte der Deutschen Chemischen Gesellschaft 63 (11): 171-175. https://commons.wikimedia.org/w/index.php?title=File:H._Freundlich_Nachruf_1930_auf_R._Zsigmongy.pdf.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
- Ο Ρίχαρντ Ζιγκμόντυ στον ιστότοπο των Βραβείων Νόμπελ