Πολιανή Μεσσηνίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Συντεταγμένες: 37°09′26.4″N 22°08′20″E / 37.157333°N 22.13889°E / 37.157333; 22.13889

Πολιανή Μεσσηνίας
Τοποθεσία στον χάρτη
Τοποθεσία στον χάρτη
Πολιανή Μεσσηνίας
Διοίκηση
ΧώραΕλλάδα
Αποκεντρωμένη ΔιοίκησηΠελοποννήσου, Δυτικής Ελλάδας και Ιονίου
ΠεριφέρειαΠελοποννήσου
Περιφερειακή ΕνότηταΜεσσηνίας
ΔήμοςΚαλαμάτας
Δημοτική ΕνότηταΘουρίας
ΚοινότηταΠολιανής
Γεωγραφία και στατιστική
Γεωγραφικό διαμέρισμαΠελοπόννησος
ΝομόςΜεσσηνίας
Υψόμετρο654 μέτρα
Πληθυσμός60 κάτοικοι (2011)

Η Πολιανή είναι ορεινό χωριό της Μεσσηνίας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 654 μέτρων[1] και σε απόσταση 21 χιλιομέτρων από την Καλαμάτα.[2] Είναι η γενέτειρα των μεγάλων αγωνιστών του 21, Γεωργίου Δικαίου ή Παπαφλέσσα[3] και του Αναγνωσταρά ή Χρήστου Παπαγεωργίου. Διοικητικά ως Κοινότητα Πολιανής, ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Θουρίας, του Δήμου Καλαμάτας και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, είναι 60 κάτοικοι.[4]

Πληροφορίες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στην Πολιανή οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Κύρια παραγόμενα προϊόντα είναι τα μήλα, καρύδια, σιτηρά, φασόλια και πολλά οπωροκηπευτικά. Το μικροκλίμα της Πολιανής, είναι ιδανικό για πολλές καλλιέργειες.

Ιστορικά το χωριό έχει τις ρίζες ίδρυσής του, κατά τους βυζαντινούς χρόνους, της ακμής του Δεσποτάτου του Μυστρά. Για την προέλευση του ονόματος Πολιανή υπάρχουν πολλές εκδοχές, η επικρατέστερη είναι από τη φράση πολλοί ναοί - Πολοιανοί - Πολιανή.[5] Παλαιότερα η Πολιανή είχε 72 ναούς, από τους οποίους σώζονται 30.[6] Άλλη εκδοχή είναι ότι προέρχεται από τη σλάβικη λέξη poljane που σημαίνει αγρός/χωράφι/πεδινή περιοχή.

Μνημεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βυζαντινός ναός αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Ο ναός ανήκει αρχιτεκτονικά στον τύπο των ελευθέρων σταυρών και έχει σχήμα «λατινικού σταυρού». Στον αρχικό ναό προστέθηκαν ανοιχτή στοά στα δυτικά και τριώροφο πυργοειδές κωδωνοστάσιο στη νοτιοδυτική γωνία. Η τοιχοποιία του ναού δεν διακρίνεται, λόγω των εκτεταμένων επισκευών. Εσωτερικά, περιέχει μεταβυζαντινές τοιχογραφίες του 18ου αιώνα. Ο ναός χρονολογείται στα παλαιολόγεια χρόνια και συγκεκριμένα στον 13ο-14ο αιώνα. Τα οστά του Παπαφλέσσα έχουν εναποτεθεί μέσα σε ειδική θήκη στην πρόσοψη του ναού.

Βιβλιογραφία: Βυζαντινά Μνημεία Μεσσηνίας - Ιωάννης Κακούρος

Δημητροκάλλης 1998: 259-265. Θέμελης 2003: 248.

Δημητροκάλλης 1998: 202-242. Στο τύμπανο της νότιας κεραίας έχουμε πλίνθινους σταθμούς και εκατέρωθεν, από κάτω προς τα πάνω, υπάρχει διπλή σειρά πλίνθων, που σχηματίζουν ιχθυάκανθα (ενάλληλες γωνίες ή ψαροκόκαλο). Ακολουθεί οδοντωτή ταινία, ζώνη από παράλληλες κατακόρυφες πλίνθους, που στην Πελοπόννησο ανάγονται στον 12ο αιώνα, και δεξιότερα μία ζώνη με ζιγκ- ζαγκ. Το παράθυρο πλαισιωνόταν από τεταρτοκυκλικά πτερύγια με διπλή σειρά πλίνθων και οδοντωτή ταινία. Μέσα στα πτερύγια υπήρχαν σκυφία βυζαντινής εποχής, από τα οποία έχει διασωθεί μόνο ένα τμηματικά, που απεικονίζει ένα πτηνό. Στο τύμπανο της βόρειας κεραίας απαντά ο ίδιος ο κεραμοπλαστικός διάκοσμος με δύο αποκλίσεις: η οδοντωτή ταινία βρίσκεται ψηλότερα και οι κάθετες πλίνθοι στη δεύτερη ζώνη είναι μεγαλύτερες. Υπάρχουν επίσης και εδώ σκυφία, μεταβυζαντινής ωστόσο περιόδου.


Βυζαντινός ναός του Τιμίου Σταυρού. Πρόκειται για μονόκλιτη βασιλική με επίπεδη ξύλινη κορυφή και με τρίπλευρη εξωτερικά κόγχη. Η τοιχοποιία του ναού δεν διακρίνεται, λόγω επιχρισμάτων, ενώ πλούσιος κεραμοπλαστικός διάκοσμος διασώζεται μόνο στην ανατολική πλευρά*. Βάσει των κεραμοπλαστικών στοιχείων, ο ναός χρονολογείται στα παλαιολόγεια χρόνια και συγκεκριμένα στον 13ο-14ο αιώνα.

Βιβλιογραφία: Βυζαντινά Μνημεία Μεσσηνίας - Ιωάννης Κακούρος

Δημητροκάλλης 1998: 44-551998: 44-55. Θέμελης 2003: 248.

*Απαντούν τα εξής κοσμήματα (από κάτω προς τα πάνω): σειρά συνεχoμένων τετραγώνων από πλίνθους, τοποθετημένων διαγώνια σε σχήμα ρόμβου, λεπτή οδοντωτή ταινία, πλατύτερη, επίσης διαγώνια ζώνη τετραγώνων από πλίνθους, νέα οδοντωτή ταινία, ζώνη από διπλό ζιγκ-ζαγκ, οδοντωτή ταινία, ζώνη λιθοδομής, ζώνη από διπλό ζιγκ-ζαγκ και τριγωνικές πλάκες.


Εργαστήριο Κεράμων (Καμίνι όπτησης κεράμων). Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα και μέχρι τα τέλη της δεκαετίας 1940, παρήγαγε μεγάλες, <<βυζαντινού>> τύπου κεραμίδες. Σύμφωνα με τη μαρτυρία των κατοίκων, τόσο η παρακείμενη έκταση για τη λήψη του αργίλου, όσο και το καμίνι, ανήκαν στην ιδιοκτησία της εκκλησίας, η οποία και το ενοικίαζε λαμβάνοντας μέρισμα από την παραγωγή. Παράλληλα, πολλές από τις κεραμίδες σφραγίζονταν, πρακτική σπάνια μέχρι στιγμής στον ελλαδικό χώρο, για την συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Διακρίνονται εννέα τύποι σφραγισμάτων, τα οποία αντιστοιχούσαν στους διάφορους κεραμοποιούς που μοιράζονταν το ίδιο καμίνι. Η περίπτωση της Πολιανής μπορεί να αποτελέσει ένα χρήσιμο εθνογραφικό παράλληλο για τον τρόπο οργάνωσης των πλυνθοκεραμείων κατά τους βυνταντινούς χρόνους. Εργαστήρια τέτοιου είδους (εκκλησιαστικής ιδιοκτησίας), ήταν ευρέως διαδεδομένα στην Κωνσταντινούπολη.

Βιβλιογραφία: In&Around. Ceramiche e comunita. Secondo convegno tematico dell’AIECM3. Faenza,  Museo Internazionale delle Ceramiche, 17-19 aprile 2015. Konstantina Gerolymou: WORKING IN A CHURCH PROPERTY A 19 CENTURY ROOF TILE WORKSHOP FROM POLIANI, MESSENIA (GREECE)

Διοικητικές μεταβολές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 21-04-1835,[7] ο οικισμός Πολιανή[8] ορίζεται έδρα του Δήμου Αμφείας.[9] Στις 08-03-1841,[10] ορίζεται θερινή έδρα του Δήμου Αμφείας και ο οικισμός Άγριλος, χειμερινή έδρα. Στις 29-08-1855,[11] η Πολιανή παύει να είναι θερινή έδρα του Δήμου Αμφείας. Στις 31-08-1912,[12] η Πολιανή αποσπάται από το Δήμο Αμφείας και ορίζεται έδρα της Κοινότητας Πολιανής.[13] Στις 04-12-1997,[14] προσαρτάται στο Δήμο Θουρίας[15] και στις 07-06-2010,[16] προσαρτάται στο Δήμο Καλαμάτας.[17]

Φωτοθήκη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]