Μετάβαση στο περιεχόμενο

Πιέτρο Αναστάζι

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πιέτρο Αναστάζι

Ο Αναστάζι με την Γιουβέντους την σεζόν 1971-72
Προσωπικές πληροφορίες
Ημερ. γέννησης7 Απριλίου 1948
Τόπος γέννησηςΚατάνια, Ιταλία
Ημερ. θανάτου17 Ιανουαρίου 2020 (71 ετών)
Τόπος θανάτουΒαρέζε, Ιταλία
Ύψος1,72 μ.
ΘέσηΕπιθετικός
Ομάδες νέων
1964-1966Μασιμινιάνα
Επαγγελματική καριέρα*
ΠερίοδοςΟμάδαΣυμμ.†(Γκ.)†
1966-1968Βαρέζε66(17)
1968-1976Γιουβέντους205(78)
1976-1978Ίντερ46(7)
1978-1981Άσκολι58(9)
1981-1982Λουγκάνο14(10)
Σύνολο389(121)
Εθνική ομάδα
ΠερίοδοςΟμάδαΣυμμ.†(Γκ.)†
1967Ιταλία Κ-216(2)
1968Ιταλία Β4(2)
1968-1974Ιταλία25(8)
Τίτλοι
Χώρα συμμετοχής: Ιταλία (ως παίχτης)
Ποδόσφαιρο
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα
ΧρυσόΙταλία 1968
* Οι συμμετοχές και τα γκολ στις προηγούμενες ομάδες υπολογίζονται μόνο για τα εγχώρια πρωταθλήματα.
† Συμμετοχές (Γκολ).

Ο Πιέτρο Αναστάζι (ιταλικά: Pietro Anastasi‎‎, προφέρεται: [ˈpjɛːtro anaˈstaːzi], 7 Απριλίου 1948 – 17 Ιανουαρίου 2020), γνωστός με το παρωνύμιο Πέτρος ο Τούρκος (σικελικά: Petruzzu 'u turcu‎‎) από τους οπαδούς, ήταν Ιταλός ποδοσφαιριστής που έπαιζε κυρίως ως επιθετικός. [1] [2] [3]

Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα σε συλλογικό επίπεδο στην Ιταλία με τη Βαρέζε το 1966, βοηθώντας την ομάδα να πετύχει την άνοδο στη Σέριε A στην πρώτη του σεζόν με την ομάδα. Μετά από μια πολλά υποσχόμενη πρώτη σεζόν στην κορυφαία κατηγορία της Ιταλίας, εντάχθηκε στη Γιουβέντους το 1968, όπου πέρασε μια εξαιρετικά επιτυχημένη και παραγωγική οκταετή θητεία, κερδίζοντας τρεις τίτλους Σέριε A. Έπειτα, πέρασε δύο σεζόν με την Ίντερ, όπου κατέκτησε το Κύπελλο Ιταλίας το 1978, πριν μετακομίσει στην Άσκολι, όπου παρέμεινε για άλλες τρεις σεζόν. Τελικά αποσύρθηκε το 1982, μετά από μία σεζόν στην ελβετική Λουγκάνο.

Σε διεθνές επίπεδο, ο Αναστάζι εκπροσώπησε την εθνική Ιταλίας 25 φορές ανάμεσα στο 1968 και το 1975, σκοράροντας οκτώ γκολ. Έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα ανδρών στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1968 στην έδρα του και είναι ευρέως γνωστός για το γκολ που πέτυχε αργότερα στην τελική νίκη επί της Γιουγκοσλαβίας, η οποία χάρισε στην Ιταλία τον πρώτο της τίτλο Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Αργότερα συμμετείχε και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974.

Αφού συνταξιοδοτήθηκε, εργάστηκε ως σχολιαστής. Πέθανε στις 17 Ιανουαρίου του 2020 από αμυοτροφική πλευρική σκλήρυνση.

Συλλογική καριέρα

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Αναστάζι γεννήθηκε στην Κατάνια της Σικελίας. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του (1964–1982), έπαιξε για τις Μασιμινιάνα, Βαρέζε, Γιουβέντους, Ίντερ και Άσκολι. Στη Σέριε A, έπαιξε 338 αγώνες και σκόραρε 105 γκολ (για τη Γιουβέντους, έπαιξε 205 αγώνες και σκόραρε 78 γκολ). [1] Αν και δεν κέρδισε ποτέ το βραβείο του πρώτου σκόρερ της Σέριε A, ήταν ο τρίτος σκόρερ στο πρωτάθλημα τρεις φορές, στις σεζόν 1968–69, 1969–70 και 1973–74.

Έκανε το επαγγελματικό του ντεμπούτο με την Μισιμινιάνα ντι Κατάνια στη Σέριε Δ, δείχνοντας πολλά υποσχόμενη ικανότητα στο σκοράρισμα την σεζόν 1965–66, όταν και σκόραρε 18 γκολ. Στη συνέχεια, αγοράστηκε από τη Βαρέζε στη Σέριε B, την ομάδα με την οποία κέρδισε την άνοδο στη Σέριε A, σκοράροντας έξι γκολ σε 37 αγώνες. Έκανε το ντεμπούτο του στη Σέριε A τη σεζόν 1967–68 στις 24 Σεπτεμβρίου του 1967, εναντίον της Φιορεντίνα, σε ηλικία δεκαεννέα ετών. Κατά τη διάρκεια της πρώτης του σεζόν στη Σέριε A, σκόραρε 11 γκολ, τρία εκ των οποίων σημειώθηκαν στη νίκη της Βαρέζε με 5–0 επί της Γιουβέντους στις 4 Φεβρουαρίου του 1968, μια εμφάνιση η οποία του επέτρεψε να κληθεί στην εθνική ομάδα της Ιταλίας. [4]

Ο Αναστάζι (αρ. 9) το 1975, ως αρχηγός της Γιουβέντους, με τον αρχηγό της Τερνάνα, Φερνάντο Μπενάτι

Λόγω των πρώιμων εμφανίσεών του, αγοράστηκε από τη Γιουβέντους το 1968 για ένα ποσό το οποίο τότε αποτελούσε παγκόσμιο ρεκόρ και ανέρχονταν στις 650 εκατομμύρια λίρες. Με την ομάδα του Τορίνο κέρδισε τρεις τίτλους Σέριε A, βοηθώντας επίσης την ομάδα να φτάσει στον τελικό της τελευταίας έκδοσης του Κυπέλλου Διεθνών Εκθέσεων, το 1971, ενός τουρνουά στο οποίο ήταν ο πρώτος σκόρερ, με δέκα γκολ. Η Γιουβέντους ηττήθηκε από την Λιντς στον τελικό. Το 1974, ο Αναστάζι ορίστηκε αρχηγός της ομάδας. Αυτή τη στιγμή κατέχει το ρεκόρ για τα περισσότερα γκολ στο Κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων από παίκτη της Γιουβέντους με 12, [5] καθώς και το ρεκόρ όλων των εποχών για γκολ στο Κύπελλο Ιταλίας από παίκτη της Γιουβέντους με 30. [6] Μαζί με τον Ρομπέρτο Μπάτζο, είναι ο δέκατος σκόρερ της Γιουβέντους στη Σέριε A, με 78 γκολ, [7] ο τέταρτος σκόρερ όλων των εποχών της Γιουβέντους σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις και ο πέμπτος σκόρερ όλων των εποχών της Γιουβέντους σε διεθνείς διοργανώσεις, με 22 γκολ. [6] Είναι επίσης ο έβδομος σκόρερ όλων των εποχών για τον σύλλογο σε όλες τις διοργανώσεις. [6] Με τη Γιουβέντους, ήταν επίσης ο πρώτος σκόρερ του Κυπέλλου Ιταλίας της σεζόν 1974-75, στο οποίο η Γιουβέντους έφτασε στον δεύτερο γύρο, τερματίζοντας δεύτερη στον όμιλό της και χάνοντας την πρόκριση στον τελικό για έναν πόντο. Ο Αναστάζι έφτασε επίσης στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών του 1972–73 με τη Γιουβέντους, όπου ηττήθηκε με 1–0 από τον Άγιαξ. Συνολικά, σημείωσε 130 γκολ για τη Γιουβέντους, σε 303 εμφανίσεις. [1]

Το 1976, ο Αναστάζι άρχισε να βρίσκει λιγότερο χώρο στην πρώτη ομάδα της Γιουβέντους, εν μέρει λόγω των διαφωνιών του με τον προπονητή Κάρλο Παρόλα και μεταγράφηκε στην Ίντερ ως αντάλλαγμα για τον Ρομπέρτο Μπονινσένια. Με την Ίντερ, ο Αναστάζι κέρδισε το Κύπελλο Ιταλίας του 1977–78, κάνοντας μια εμφάνιση ως αλλαγή στον τελικό ενάντια στην Νάπολι. Οι εμφανίσεις του στην Ίντερ δεν ήταν τόσο συνεπείς ή παραγωγικές όσο εκείνες με τη Γιουβέντους. Εξαιτίας αυτού, πουλήθηκε στην Άσκολι το 1978, όπου παρέμεινε για τρεις ακόμη σεζόν στη Σέριε A, σκοράροντας 9 γκολ. Τον Δεκέμβριο του 1979, σκόραρε το 100ό του γκολ στη Σέριε A σε μια νίκη με 3–2 επί της πρώην ομάδας του, Γιουβέντους. Πέρασε την τελευταία του χρονιά παίζοντας για τη Λουγκάνο στο ελβετικό πρωτάθλημα, κατά τη διάρκεια της σεζόν 1981–82, πριν αποσυρθεί. [8]

Διεθνής καριέρα

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Ο Αναστάζι (αριστερά) νικά τον Μάριτς και πετυχαίνει το οριστικό γκολ στη φιλική νίκη της Ιταλίας με 3–1 επί της Γιουγκοσλαβίας, στο Τορίνο, στις 20 Σεπτεμβρίου του 1972.

Με την εθνική Ιταλίας, ο Αναστάζι ήταν μέλος της ομάδας που κατέκτησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου του 1968 το οποίο διεξήχθη στην Ιταλία, [9] ένα τουρνουά κατά την διάρκεια του οποίου έκανε το διεθνές ντεμπούτο του στον πρώτο αγώνα του τελικού εναντίον της Γιουγκοσλαβίας στο Στάδιο Ολίμπικο της Ρώμης στις 8 Ιουνίου, ο οποίος έληξε ισόπαλος 1–1. [10] Στον επαναληπτικό τελικό εναντίον του ίδιου αντιπάλου δύο ημέρες αργότερα, σημείωσε επίσης το πρώτο του διεθνές γκολ, το δεύτερο στη νίκη της Ιταλίας με 2–0, με δεξιό βολέ λίγο έξω από την περιοχή. [9] [11] Με αυτό το γκολ, έγινε ο νεότερος παίκτης που σκόραρε ποτέ σε τελικό Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, σε ηλικία 20 ετών και 64 ημερών. [12] Αρχικά επρόκειτο να συμμετάσχει στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 1970 στο Μεξικό με την Ιταλία, αλλά αυτό τελικά δεν έγινε εξαιτίας ενός τραυματισμού. Στη θέση του και σε αυτή του μέσου Τζιοβάνι Λοντέτι, δύο επιθετικοί κλήθηκαν από τον προπονητή Φερούτσιο Βαλκαρέτζι: ο Ρομπέρτο Μπονινσένια και ο Πιερίνο Πράτι, διοργάνωση στην οποία η Ιταλία έφτασε μέχρι τον τελικό. [13] Ο Αναστάζι συμμετείχε επίσης στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974, όπου σκόραρε ένα γκολ στη νίκη με 3–1 κόντρα στην Αϊτή στον πρώτο γύρο, αν και η Ιταλία δεν κατάφερε να προκριθεί από τον όμιλό της. [14] Συνολικά, έπαιξε 25 διεθνείς αγώνες για την Ιταλία μεταξύ 1968 και 1975, σκοράροντας 8 φορές. [8] [15]

Στυλ παιχνιδιού

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Αναστάζι θεωρείται ένας από τους καλύτερους Ιταλούς επιθετικούς της γενιάς του, [1] καθώς ήταν ένας γρήγορος, σωματικός, εργατικός, αξιόπιστος και ευέλικτος επιθετικός, με καλά αντανακλαστικά. Ήταν επίσης παραγωγικός, έξυπνος, ενστικτώδης και καιροσκόπος, ικανός να κάνει επιθετικά τρεξίματα για να αποφεύγει αυτούς που τον μάρκαραν και να προχωρά σε πιο αποτελεσματικές θέσεις για γκολ, χάρη στην ταχύτητα, τη δύναμή του, την κίνηση μακριά από την μπάλα και την αίσθηση της θέσης του μέσα στην περιοχή του πέναλτι. [1] [2] [16] [17] Ένας μικροσκοπικός παίκτης με στιβαρή σωματική διάπλαση, ο Αναστάζι αγωνίζονταν συνήθως ως κεντρικός επιθετικός, όπως το είδωλό του, ο Τζον Τσαρλς. Παρόλα αυτά, λειτουργούσε με έναν μάλλον μοντέρνο και ανορθόδοξο τρόπο σε αυτόν τον ρόλο και όχι σαν ένα παραδοσιακό εννιάρι, που λειτουργούσε κυρίως μέσα στην περιοχή. Πράγματι, σε αυτόν τον ρόλο, αν και μπορούσε να παίζει με την πλάτη στο τέρμα, χρησιμοποιώντας τη δύναμή του για να κρατάει την μπάλα και να την δίνει στους συμπαίκτες του, ήταν επίσης γνωστός για την κινητικότητά του και το συνδετικό παιχνίδι του, καθώς και για την ικανότητά του να κάνει γρήγορες εναλλαγές με τους συμπαίκτες του και να δημιουργεί ευκαιρίες ή να παρέχει ασίστ, κάτι που τον έκανε ουσιαστικά να ενεργεί περισσότερο ως επιθετικός μέσος κατά καιρούς. Ξεχώριζε επίσης για την αφοσίωσή του, το θάρρος του, το μαχητικό του πνεύμα το γενναιόδωρο ομαδικό του παιχνίδι, για την απρόβλεπτη κίνησή του και τον υψηλό αμυντικό ρυθμό του χωρίς την μπάλα, συμπεριλαμβανομένης της τάσης του να παρασύρεται στα άκρα, να πιέζει τους αντιπάλους ή ακόμα και να επιστρέφει στο κέντρο του γηπέδου για να βοηθήσει στην ανάκτηση της κατοχής. Ως εκ τούτου, έχει περιγραφεί ως αυτό που είναι γνωστό στην ιταλική ποδοσφαιρική ορολογία ως centravanti di manovra («κεντρικός επιθετικός που κάνει μανούβρες», δηλαδή ένας κεντρικός επιθετικός ο οποίος συμμετέχει στην ανάπτυξη επιθετικών φάσεων), ένας ρόλος που έχει αναδρομικά παρομοιαστεί με πρόδρομο του ρόλου του «false 9» στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. [1] [2] [3] [16] [17] [18] [19] [20] [21] [22] [23] [24] Παρότι δεν είχε την καλύτερη πρώτη επαφή και δεν ήταν ο πιο δημιουργικός, τακτικός ή επιδέξιος παίκτης, ήταν ταλαντούχος και γρήγορος σπρίντερ, με εξαιρετική επιτάχυνση και πρόβλεψη, καθώς ήταν και καλός ντριμπλέρ και με τα δύο πόδια, γεγονός που οδήγησε τον Ιταλό δημοσιογράφο Τσέζαρε Λάντσα να τον συγκρίνει με τον Λουίτζι Μερόνι. Ως εκ τούτου, έπαιζε και στη δεξιά πτέρυγα κατά καιρούς, λόγω του ταλέντο του, της σταθερής τεχνικής του και της ικανότητάς του στις σέντρες, ενώ είχε ακόμη και την τάση να μετακινείται προς την αριστερή πλευρά όταν χρησιμοποιούνταν ως καθαρός κεντρικός επιθετικός, προκειμένου να δημιουργήσει ευκαιρίες για τους συμπαίκτες του.[2][3][16] [18] [19] [20] [21] [25] [26][27]

Έχοντας το παρατσούκλι "il Pelé bianco" («ο λευκός Πελέ», στα ιταλικά) από τους οπαδούς της Γιουβέντους, ο Αναστάζι ήταν εξαιρετικά δημοφιλής στους οπαδούς της ομάδας του και ήταν γνωστός ιδιαίτερα για την ακροβατική του ικανότητα στον αέρα, καθώς και για την κλίση του στο να σκοράρει εντυπωσιακά γκολ με σουτ εξαιρετικής τεχνικής δυσκολίας, όπως από βολέ και ψαλιδάκια.[2][8][13][17][18][21][22][26][28] Είχε επιπλέον εξαιρετικά τελειώματα και με τα δύο πόδια, παρόλο που ήταν φυσικά δεξιοπόδαρος και είχε την ικανότητα να σκοράρει με δυνατά σουτ ενώ βρισκόταν σε κίνηση. [2] [29] Εκτός από την αγωνιστική του ικανότητα, ως Σικελός ο οποίος πέτυχε στη Γιουβέντους, ο Αναστάζι - καθώς και αρκετοί άλλοι συμπαίκτες του στη νότια Ιταλία - έγινε επίσης κοινωνικό σύμβολο για πολλούς άλλους μετανάστες στη νότια Ιταλία σε μια εποχή μεγάλου κοινωνικού χάσματος μεταξύ των βόρειων και των νότιων περιοχών της χώρας. Συγκεκριμένα, έγινε σύμβολο για τους εργάτες εργοστασίων οι οποίοι είχαν μετακομίσει από τη Νότια Ιταλία στο Τορίνο για να βρουν δουλειά στη Fiat.[18][28] Τα άλλα παρατσούκλια του ήταν "Petruzzo" και "Petru 'u turcu" («Πέτρος ο Τούρκος», στη σικελική διάλεκτο), εξαιτίας του σκούρου, ελαιώδους χρώματος της επιδερμίδας του κάθε φορά που μαύριζε. [13] [18] Έξω από τα γήπεδα, όμως, κατά καιρούς είχε δεχτεί κριτική από τα μέσα ενημέρωσης για την έλλειψη πειθαρχίας του. [2]

Μετά τη συνταξιοδότηση

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αφού αποσύρθηκε από το επαγγελματικό ποδόσφαιρο, ο Αναστάζι εργάστηκε για λίγο ως προπονητής νέων [21] και αργότερα ως σχολιαστής ποδοσφαίρου για τα ιταλικά τηλεοπτικά δίκτυα 7 Gold και SKY. [30]

Προσωπική ζωή

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Αναστάζι ήταν παντρεμένος με την Άννα. Μαζί απέκτησαν δύο γιους, τον Σιλβάνο και τον Τζιανλούκα.[22] Γνώρισε τη σύζυγό του όταν αγωνίζονταν για την Βαρέζε, στο ξεκίνημα της επαγγελματικής του καριέρας. Μετά τη συνταξιοδότησή του, επέστρεψε στην πόλη, όπου παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του.[27][31]

Θάνατος

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Αναστάζι πέθανε στο Βαρέζε στις 17 Ιανουαρίου του 2020 σε ηλικία 71 ετών, έχοντας διαγνωστεί με αμυοτροφική πλευρική σκλήρυνση το 2018. Τα τελευταία τρία έτη της ζωής του, οι ιατρικές εξετάσεις διαπίστωσαν επίσης ότι είχε εντερικό όγκο, που αφαιρέθηκε μέσω χειρουργικής επέμβασης. [16][21][31]

Διακρίσεις

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γιουβέντους [2]

Ίντερ [32]

Ιταλία [2]

Ατομικές

Παραπομπές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. 1 2 3 4 5 6 f. c., Juventus. «Journey through the Stars: Pietro Anastasi». Juventus.com. Ανακτήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 2014.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Stefano Bedeschi (7 Απριλίου 2013). «Gli eroi in bianconero: Pietro ANASTASI» (στα Ιταλικά). Tutto Juve. Ανακτήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 2015.
  3. 1 2 3 «Pietro ANASTASI» (στα Ιταλικά). Il Pallone Racconta. Ανακτήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 2014.
  4. ↑ «grandi imprese: Varese-Juventus (5–0) il Miracolo di Masnago» (στα Ιταλικά). Storie di Calcio. Ανακτήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 2014.
  5. ↑ «STATISTICHE CLASSIFICHE GIOCATORI DELLA JUVENTUS: Coppa delle Fiere - Gol fatti» (στα Ιταλικά). www.juworld.net. Ανακτήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 2020.
  6. 1 2 3 «Statistiche: Reti» (στα Ιταλικά). myjuve.it. Ανακτήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 2017.
  7. ↑ «Statistiche: Reti - Campionato Serie A» (στα Ιταλικά). myjuve.it. Ανακτήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 2017.
  8. 1 2 3 «Pietro Anastasi fotografia del turbolento '68: per il 'Pelè bianco' milioni a palate e compressori» (στα Ιταλικά). www.filippofabbri.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Δεκεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 2014.
  9. 1 2 «La gioia di Anastasi, Salvadore e Rosato». La Stampa (στα Ιταλικά). 11 Ιουνίου 1968. σελ. 11.
  10. ↑ Accatino, Giulio (8 Ιουνίου 1968). «Il ventenne Anastasi sostituisce Mazzola». La Stampa (στα Ιταλικά). σελ. 10.
  11. ↑ «Your Favourite UEFA Goal: Euro 1968 Anastasi». UEFA. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Ιουνίου 2014. Ανακτήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 2014.
  12. ↑ «Spain vs England UEFA EURO 2024 2024 Final». UEFA. 14 Ιουλίου 2024. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2024.
  13. 1 2 3 Luca, Lucio (30 Μαΐου 2002). «L' azzurro amaro di Anastasi ko in Messico, fuori in Germania». La Repubblica (στα Ιταλικά). Ανακτήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 2014.
  14. ↑ Pintagro, Mario (24 Ιουνίου 2014). «Anastasi: "Il mio gol prima del naufragio"». la Repubblica (στα Ιταλικά).
  15. ↑ «Nazionale in cifre: Anastasi, Pietro» (στα Ιταλικά). FIGC. Ανακτήθηκε στις 22 Απριλίου 2015.
  16. 1 2 3 4 Cerruti, Alberto (18 Ιανουαρίου 2020). «Pietruzzu si è arreso alla Sla: con lui l'Italia vinse l'Europeo». La Gazzetta dello Sport (στα Ιταλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Ιανουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2020.
  17. 1 2 3 Tomaselli, Paolo (17 Ιανουαρίου 2020). «Morto Pietro Anastasi, fu goleador con Juve, Inter e in Nazionale». Il Corriere della Sera (στα Ιταλικά). Ανακτήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2020.
  18. 1 2 3 4 5 Crosetti, Maurizio (18 Ιανουαρίου 2020). «Pietruzzu, la Fiat e la Juve. Con i gol fece saltare le divisioni sociali». La Repubblica (στα Ιταλικά). Ανακτήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2020.
  19. 1 2 Calzaretta, Nicola (Μαΐου 1995). «La mia Juve meridionale». Guerin Sportivo (στα Ιταλικά). Bologna. σελίδες 68–77.
  20. 1 2 Lanza, Cesare (3 Οκτωβρίου 1966). «Autogol rocambolesco stronca il Catanzaro». Corriere dello Sport (στα Ιταλικά). σελ. 9.
  21. 1 2 3 4 5 «Il calcio piange Pietro Anastasi: fu un simbolo della Juve negli Anni 70». Gazzetta dello sport (στα Ιταλικά). 17 Ιανουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 2020.
  22. 1 2 3 «In memory of Pietro Anastasi». Juventus F.C. 17 Ιανουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2020.
  23. ↑ Albanese, Giovanni (19 Ιανουαρίου 2020). «Juve, con il Parma in memoria di Pietro Anastasi: più Dybala che Higuain» (στα Ιταλικά). www.tuttomercatoweb.com. Ανακτήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2020.
  24. ↑ «Anastasi a Stadio Goal: "Mancini adatto alla Juve. Stagione disastrosa. La mia squadra aveva le palle, questa no!"» (στα Ιταλικά). Tutto Juve. 27 Απριλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 21 Μαΐου 2020.
  25. ↑ «Fraizzoli pretende lo scudetto». La Stampa (στα Ιταλικά). 2 Αυγούστου 1976. σελ. 14. Ανακτήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2020.
  26. 1 2 Pastorin, Darwin (18 Ιανουαρίου 2020). «Addio a Pietro Anastasi, mio goleador dalla rovesciata proletaria» (στα Ιταλικά). Huffington Post. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Ιανουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2020.
  27. 1 2 Prestigiacomo, Dario (25 Σεπτεμβρίου 2011). «Pietro Anastasi Io, il ragazzo di Catania che conquistò il Nord». La Repubblica (στα Ιταλικά). Ανακτήθηκε στις 21 Ιανουαρίου 2020.
  28. 1 2 Marani, Matteo (19 Ιανουαρίου 2020). «Anastasi, l'uomo del sud che alla Juve divenne il Pelé bianco. VIDEO» (στα Ιταλικά). sport.sky.it. Ανακτήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 2020.
  29. ↑ Albanese, Giovanni (19 Ιανουαρίου 2020). «Pietro Anastasi, il ritratto di quel giovane che diventò un'icona del Sud» (στα Ιταλικά). www.juventusnews24.com. Ανακτήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2020.
  30. ↑ Giorgio Dell'Arti (10 Οκτωβρίου 2013). «Pietro Anastasi» (στα Ιταλικά). Il Corriere della Sera. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Δεκεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 22 Απριλίου 2015.
  31. 1 2 «Il figlio di Anastasi: "Papà aveva la Sla, ha chiesto la sedazione assistita"» [Anastasi's son: "Dad had ALS, he asked for palliative sedation"] (στα Ιταλικά). Ansa. 19 Ιανουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 21 Ιανουαρίου 2020.
  32. ↑ «Pietro Anastasi» (στα Ιταλικά). Inter.it. Ανακτήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 2015.
  33. ↑ Roberto Di Maggio· Davide Rota (4 Ιουνίου 2015). «Italy – Coppa Italia Top Scorers». RSSSF. Ανακτήθηκε στις 15 Ιουνίου 2015.
  34. ↑ «Fairs/UEFA Cup Topscorers». RSSSF. Ανακτήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 2014.
  35. ↑ «Pirlo, Mazzone, Boniek in Hall of Fame». Football Italia. 5 Φεβρουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 2020.
  36. ↑ «Juventus creates its Hall of Fame - Juventus». Juventus.com (στα Αγγλικά). 10 Σεπτεμβρίου 2025. Ανακτήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 2025.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Πιέτρο_Αναστάζι&oldid=11592711"