Περιστατικό της Φατριάς Καψάν

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ο Κιμ Ιλ-σονγκ (δεξιά) και ο Πακ Κουμ-τσολ, ηγέτης της φατριάς του Καψάν, που ήθελε να διαδεχθεί τον πρώτο.

Το Περιστατικό της Φατριάς Καψάν (κορεατικά: 갑산파, Χάντσα: 甲山派, RR: gapsan pa, MR: kapsan p'a) ήταν μια αποτυχημένη προσπάθεια υπονόμευσης της κυριαρχίας του Κιμ Ιλ-σονγκ, ηγέτη της Βόρειας Κορέας, το οποίο έλαβε χώρο γύρω στο 1967. Η "φατρία Καψάν" ήταν μια ομάδα βετεράνων του αντι-Ιαπωνικού αγώνα της δεκαετίας του 1930 και του 1940 που ήταν αρχικά κοντά στον Κιμ Ιλ-σονγκ. Μετά τη 2η Διάσκεψη του Εργατικού Κόμματος της Κορέας το 1966, η φατρία επιδίωξε να εισαγάγει οικονομικές μεταρρυθμίσεις, να αμφισβητήσει την προσωπολατρεία γύρω από τον Κιμ Ιλ-σονγκ και να διορίσει τον αρχηγό της Πακ Κουμ-τσολ ως διάδοχό του.

Ο Κιμ Ιλ-σονγκ κατέστρεψε τη φατρία με μια σειρά ομιλιών που έγιναν σε συναντήσεις του κόμματος. Ανέφερε τότε το ένα «μονολιθικό ιδεολογικό σύστημα» που επικεντρωνόταν στην προσωπικότητά του και εναντίωσε τα μέλη του κόμματος του ενάντια στη φατρία του Καψάν. Μέχρι τον Απρίλιο του 1967, τα μέλη της φατριάς είχαν εξαφανιστεί. Εκδιώχθηκαν από το κόμμα και στάλθηκαν στην ύπαιθρο ή στη φυλακή. Ο Πακ Κουμ-τσολ αυτοκτόνησε ή εκτελέστηκε και άλλα βασικά μέλη της φατρίας έχασαν τη ζωή τους επίσης.

Ο Κιμ Ιλ-σονγκ, είχε τον αδερφό του ως διάδοχο εκείνη την εποχή, τον Κιμ Γιονγκ-τζου, ο οποίος ήταν στυλοβάτης των Δέκα Αρχών για την Εγκατάσταση ενός Μονολιθικού Ιδεολογικού Συστήματος. Αυτό το νέο σύνολο πολιτικών γραμμών και κατευθύνσεων έκανε την κυριαρχία του Κιμ Ιλ-σονγκ αδιαμφισβήτη και επέκτεινε την προσωπολατρεία που ήδη είχε μεγαλώσει προς αυτόν, για να καλύψει και άλλα μέλη της οικογένειας Κιμ. Ο γιος του, Κιμ Τζονγκ-ιλ, έλαβε μέρος στις εκκαθαρίσεις και ανέλαβε το Τμήμα Προπαγάνδαςτου κόμματος, το οποίο ήταν το πρώτο πολιτικό καθήκον που του ανέθεσε ο πατέρας του, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για τον όλο και πιο σημαντικό ρόλο του στην πολιτική της χώρας.

Υπόβαθρο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το περιστατικό της Φατριάς Καψάν πήρε το όνομά του από την περιοχή Καψάν στην παλιά επαρχία του Νότιου Χάμγουονγκ (σημερινή επαρχία Ριανγκανγκ),[1] όπου φιλοξενούσε μια μυστική οργάνωση απελευθέρωσης κατά τη διάρκεια του αντι-Ιαπωνικού αγώνα που ονομάστηκε Επιτροπή Επιχειρήσεων Καψάν.[2] Τα μέλη αυτής της ομάδας παρείχαν υλικοτεχνική υποστήριξη για τον αγώνα του Κιμ Ιλ-σονγκ ενάντια στους Ιάπωνες.[3] Μετά την απελευθέρωση της Κορέας, συμπεριλήφθηκαν στις τάξεις της αντάρτικης φατρίας του Κιμ του Εργατικού Κόμματος της Βόρειας Κορέας.[2] Οι ρίζες της οργάνωσης αυτής συνδέεται τόσο πολύ με τις δραστηριότητες του Κιμ Ιλ-σονγκ που μερικές φορές ολόκληρη η φατρία των ανταρτών ονομάζεται και ως φατρία «Καψάν».[4] Σταδιακά, η φατρία έγινε ξεχωριστή από την υπόλοιπη φατρία των ανταρτών λόγω πολιτικών διαφορών. Ο Κιμ είχε εκδιώξει άλλες φατρίες του κόμματος σε μια σειρά εκκαθαρίσεων στη δεκαετία του 1950,[2] ιδίως μετά το περιστατικό της Φατριάς του Αυγούστου το 1956,[5] αλλά η φατρία του Καψάν παρέμεινε.[2] Μετά το 2ο Συνέδριο του Εργατικού Κόμματος της Κορέας το 1966, η φατρία του Καψάν άρχισε να διατυπώνει τις ενστάσεις της.[6]

Η φατρία παρουσίασε οικονομικές πολιτικές που διαφωνούσαν με το οικονομικό μοντέλο του Κιμ Ιλ-σονγκ.[7] Ήταν ιδιαίτερα αντίθετοι με τη γραμμή Byungjin του Κιμ ήτοι της παράλληλης ανάπτυξης της οικονομίας και του στρατού,[6] ευνοώντας την εθνική οικονομία έναντι των αναγκών του στρατού.[8] Συγκεκριμένα, η φατρία πρότεινε την ενίσχυση της ηλεκτροδότησης έναντι της βαριάς βιομηχανίας προκειμένου να διοχετεύσουν κεφάλαια μακριά από το στρατό και να βελτιώσουν το βιοτικό επίπεδο των ανθρώπων. Ήθελαν το κυβερνόν Κόμμα να υποβιβάσει τον ρόλο του στον οικονομικό σχεδιασμό σε ειδικούς στα οικονομικά, την επιστήμη και τη μηχανική.[9] Πρότειναν επίσης μια οικονομική θεωρία της αξίας και υποστήριξαν την υιοθέτηση ενός ημι-νομίσματος για την παροχή σημαντικών κινήτρων στους εργαζόμενους.[10]

Το κύριο ζήτημα, ωστόσο, ήταν το ερώτημα ποιος θα μπορούσε να διαδέχθει τον Κιμ Ιλ-σονγκ ως ηγέτη της Βόρειας Κορέας.[7] Ο Κιμ είχε προωθήσει τον μικρότερο αδερφό του Κιμ Γιονγκ-τζου ως πιθανό διάδοχο,[9] αλλά αυτός δεν είχε απαραίτητα διαπιστευτήρια.[7] Συγκεκριμένα, δεν είχε συμμετάσχει στον αγώνα ενάντια στους Ιάπωνες, όπως είχαν τα αντάρτικα και τα μέλη της φατρίας Καψάν.[7] Και για αυτό επικρίθηκε από τον αρχηγό της φατρίας, Παμ Κουμ-τσολ,[11] που είχε ανέλθει στην τάξη για να γίνει αντιπρόεδρος του κράτους και το τέταρτο υψηλότερο μέλος του κόμματος.[12] Ο Πακ ενοχλήθηκε από την προσωπολατρεία που είχε δημιουργηθεί γύρω από τον Κιμ Ιλ-σονγκ και επείσης πως αυτός αγνόησε τις εμπειρίες ανθρώπων σαν αυτόν που είχαν θυσιάσει πολλά στη χώρα κατά την απελευθέρωση.[6] Ο Πακ συγκέντρωσε πολλούς σημαντικούς υποστηρικτές, συμπεριλαμβανομένων των Γι Χιο-σαν, Κιμ Το-μαν, Πακ Γιονγκ-γκουκ, Χο Σοκ-σον, Κο Χιοκ, Χα Ανγκ-τσον και Ριμ Τσουν-τσου.[13]

Η φατρία Καψάν προσπάθησε να προωθήσει τον Πακ ως τον διάδοχο του Κιμ Ιλ-σονγκ.[14] Ως αρχική κίνηση, βοήθησαν τον Κιμ να εκκαθαρίσει τον Κιμ Τσανγκ-ναμ, έναν εξέχων πολιτικό θεωρητικό, αλλά μόνο για να κάνει χώρο στον Πακ.[15] Τα μέλη της φατρίας άρχισαν να αποκαλούν τα λόγια του Πακ ως «διδασκαλία», κάνοντάς τα ίσα με εκείνα του Κιμ Ιλ-σονγκ.[16] Τα απομνημονεύματα των μελών της αρχικής φατρίας Καψάν είχαν δημοσιευτεί από τις αρχές της δεκαετίας του 1960, ξεκινώντας από τον Πακ Ταλ το 1963 και τον Γι Τζε-σαν, αδελφό του Γι Χιο-σαν, το 1964. Ένα φωτογραφικό άλμπουμ του 1964 είχε τον Πακ Ταλ και φωτογραφίες του Πακ Κουμ-τσολ, εκτυπωμένες δίπλα στη φωτογραφία του Κιμ Ιλ-σονγκ. Όταν πέθανε η σύζυγος του Πακ, Τσο Τσε-ριον,[17] ο Κιμ Το-μαν, ο οποίος ήταν διευθυντής του τμήματος προπαγάνδας του κόμματος, δημοσίευσε ένα έργο ονόματι An Act of Sincerity,[18][14] —το οποίο περιγράφεται είτε ως ταινία είτε ως θεατρική παράσταση[19] — το οποίο απεικόνιζε την αφοσίωσή της στον άντρα της.[17] Ο Κιμ Ιλ-σονγκ δεν το ενέκρινε και υπονοούσε ότι παρουσίαζε λανθασμένη πίστη. Ο Κιμ Το-μαν είχε επίσης ανοικοδομήσει τη γενέτειρα του Πακ.[14] Ωστόσο, προέκυψε και μια μη εξουσιοδοτημένη βιογραφία για τον Πακ, και παραδόθηκε η διάδοση του προπαγανδιστικού υλικού στον Κιμ Ιλ-σονγκ.[10] Αυτές οι ενέργειες θεωρήθηκαν ως απόλυτες πράξεις ανυπακοής προς τον Κιμ Ιλ-σονγκ.[14]

Ο Πακ καταδικάστηκε σύντομα από τον Τσο Γιονγκ-γκον, πρόεδρο της Μόνιμης Επιτροπής της Ανώτατης Λαϊκής Συνέλευσης, για τον πολλαπλασιασμό των «φεουδαρχικών, κομφουκιανών ιδεών».[13] Ο Πακ κατηγορήθηκε ότι δεν υποστήριζε τη στρατιωτική γραμμή του κόμματος·[20] ότι γελοιοποίησε ανοιχτά το σύνθημα του Κιμ Ιλ-σονγκ «ένας κατά εκατό», καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι η κυριολεκτική ερμηνεία του δεν θα μπορούσε να είναι αληθινή. Τα σχέδια παραγωγής που ήταν ευθύνη του, όπως ειπώθηκε, δεν ικανοποιήθηκαν. Ο Πακ κατηγορήθηκε ότι προήγαγε τα παλιά μέλη της Επιτροπής Επιχείρησης Καψάν σε σημαντικές θέσεις.[13] Σύμφωνα με τον ισχυρισμό, η φατρία ήταν οικογενειακή και περιφερειακή.[21] Ο σύμμαχος του Πακ Γιο Χιο-σαν, διευθυντής του Γενικού Γραφείου Υποθέσεων της Νότιας Κορέας,[22] κατηγορήθηκε για αποτυχίες μυστικών επιχειρήσεων στη Νότια Κορέα.[20] Επιπλέον, ο υφιστάμενος Ριμ Τσουν-τσου λέγεται ότι είχε παραμελήσει τις επιχειρήσεις της Νότιας Κορέας προκειμένου να επικεντρωθεί στη δημοσίευση ενός μυθιστορήματος.[13] Τα μέλη της φατρίας λέγονταν επίσης ότι ήταν «ρεβιζιονιστές» και ανάγκασαν τους ανθρώπους να διαβάσουν τη «φεουδαρχική» λογοτεχνία από την εποχή της δυναστείας του Τζοσόν.[10] Αυτές οι ενέργειες, χωρίς την έγκριση του Κιμ Ιλ-σονγκ, θεωρήθηκαν ως σοβαρές πράξεις υπονόμευσης της προσωπολατρείας του και της εξουσίας του.[14] Επιπλέον, η φατρία θεωρήθηκε ότι ήταν ταγμένη στη γραμμή της Κίνας, δηλαδή αντίθετη με τη σοβιετική γραμμή του Κιμ.[15]

Περιστατικό[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Κιμ Τζονγκ-ιλ, γιος του Κιμ Ιλ-σονγκ, ο οποίος συνέπλευσε με τις ιδέες του πατέρα του και τον διαδέχτηκε το 1994, μετά τον θάνατό του.

Ο Κιμ Ιλ-σονγκ θεωρούσε τις ιδέες και τις ενέργειες της φατρίας του Καψάν ως υπαρξιακές απειλές για τη διακυβέρνηση και το κράτος του. Τον Μάρτιο του 1967, ο Κιμ προειδοποίησε τα μέλη της φατρίας του Καψάν σε μια ομιλία με τίτλο «Για τη βελτίωση της κομματικής εργασίας και την εφαρμογή των αποφάσεων της διάσκεψης του κόμματος» και τους κατηγόρησε ότι ασκούσαν «ατομικό ηρωισμό». Η λύση του Κιμ στο πρόβλημα ήταν ένα «μονολιθικό ιδεολογικό σύστημα» που συγκέντρωνε το κόμμα γύρω του.[6] Ο Κιμ προειδοποίησε άλλους αξιωματούχους του κόμματος να μην συμμορφωθούν με τη φατριά. Τα μέλη της φατρίας αγνόησαν τις προειδοποιήσεις του και έμειναν σταθεροί στην πορεία τους.[14] Ο Κιμ πήρε τη συγκατάθεση από πιστά μέλη του κόμματος σε μια μυστική συνάντηση για την απομάκρυνση της φατρίας του Καψάν.[23] Ακολούθησε μια μεγάλη εκκαθάριση τόσο των πραγματικών όσο και των υποτιθέμενων μελών.[24] Στη 15η ολομέλεια της τέταρτης κεντρικής επιτροπής του Κόμματος, στις 4-8 Απριλίου,[25] ο Κιμ είχε διώξει επισήμως περισσότερα από 100 μέλη της φατρίας από το κόμμα.[26] Ο Πακ Κουμ-τσολ στάλθηκε για να εργαστεί σε ένα εργοστάσιο στην ύπαιθρο.[6] Ενώ τον Μάιο του 1967, εκτελέστηκε ή αυτοκτόνησε.[27] Άλλοι κατηγορήθηκαν για εγκλήματα και εξαφανίστηκαν ή στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντωσης.[16] Οι Γι Γιο-σον, Κιμ Το-μαν, Πακ Γιονγκ-γκουκ και Χο Σοκ-σον καταδικάστηκαν σε θάνατο.[14]

Στις 25 Μαΐου, ο Κιμ πραγματοποίησε ιδεολογική ομιλία με τίτλο «Σχετικά με τα άμεσα καθήκοντα στην κατεύθυνση του έργου της προπαγάνδας του κόμματος» Η ομιλία, πιθανώς η πιο σημαντική που έδωσε ποτέ,[28] έγινε γνωστή ως «Διδασκαλία της 25ης Μαΐου» και θα γινόταν έκτοτε ένα πολιτικό εργαλείο για τους υποστηρικτές του Κιμ για να εκθέσουν στοιχεία στο κόμμα.[29] Τόσο βαθιά ήταν η επίδρασή της που η Σονγκ Χιε-ρανγκ, η αδερφή του Κιμ Τζονγκ-ιλ, χαρακτήρισε την 25η Μαΐου ως «την ημέρα που άλλαξαν όλα» στη Βόρεια Κορέα.[30] Ο ερευνητής Fyodor Tertitskiy τη συγκρίνει με τη σημασία της 18ης Δεκεμβρίου 1865 (κατάργηση της δουλείας) για τους Αμερικανούς, τις 24 Μαρτίου 1933 (ο νόμος περί εξουσιοδότησης) στη Γερμανία ή τις 20 Φεβρουαρίου 1956 («Μυστική ομιλία» της Νικήτα Χρουστσόφ).[31] Παρά τη βαρύνουσα σημασία της ομιλίας, δεν έχει δημοσιευτεί ποτέ, η πρόσβαση περιορίζεται μόνο στα μέλη του κόμματος.[28] Μια λακωνική αναφορά στην ομιλία δίνεται στο Κεντρικό Ετήσιο Βιβλίο της Κορέας του 1968: «Το 1967, 25 Μαΐου - Ο σεβαστός σύντροφος Κιμ Ιλ-σονγκ έδωσε μια ομιλία σε μια ομάδα ιδεολογικών εργατών του Κόμματος με την ονομασία "Στις Άμεσες Εργασίες και στις Οδηγίες της Εργατικής Προπαγάνδας του Κόμματος"» Στη συνέχεια, για δεκαετίες - μέχρι την εποχή του Κιμ Τζονγκ-ιλ - η ομιλία δεν αναφέρθηκε ποτέ.[32] Μερικές φορές συγχέεται με μια άλλη ομιλία που έχει την ίδια ημερομηνία και είναι διαθέσιμη με τίτλο «Σχετικά με το πρόβλημα της μετάβασης από τον καπιταλισμό στον σοσιαλισμό και της δικτατορίας του προλεταριάτου».[33] Όσον αφορά τη μη διαθέσιμη ομιλία διδασκαλίας της 25ης Μαΐου, το περιεχόμενό της μπορεί να συναχθεί με ακρίβεια από το ακόλουθο απόσπασμα μιας επίσημης βιογραφίας του Κιμ του 2008, σύμφωνα με τον Tertitskiy:[28]

Στην ομιλία που δόθηκε στις 25 Μαΐου της 56ης χρονιάς της εποχής Juche (1967), ο Μεγάλος Ηγέτης είπε ότι το ιδεολογικό δηλητήριο των αστικών και ρεβιζιονιστικών στοιχείων είναι η αστική ιδεολογία, η ρεβιζιονιστική ιδεολογία, η ιδεολογία των υπόδουλων και οι φεουδαρχικές ιδέες του Κομφούκιου και Μέγκιου έδειξαν ότι κι αυτές οι ιδέες είναι η ρίζα της βασικής ιδεολογίας τους. Αυτό το ιδεολογικό δηλητήριο έμεινε χωρίς επίβλεψη για αρκετά χρόνια και έτσι ο αγώνας για να εξαφανιστεί θα χρειαστεί επίσης πολύ χρόνο και πρέπει να διεξαχθεί σταθερά και έντονα. Ο Ηγέτης δίδαξε ότι σε αυτόν τον αγώνα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί σχετικά με τις διοικητικές μεθόδους και να ολοκληρώσουμε διεξοδικά τη συγχώνευση της ιδεολογικής εκπαίδευσης και του ιδεολογικού αγώνα.

Ο Μεγάλος Ηγέτης διαίρεσε τους οπαδούς των αστικών και ρεβιζιονιστικών στοιχείων σε διάφορες κατηγορίες και έθεσε την κατευθυντήρια γραμμή ότι δεν είχαμε καταφέρει να δημιουργήσουμε σωστά το μονολιθικό ιδεολογικό σύστημα του Κόμματος και την επαναστατική κοσμοθεωρία.

Ο Μεγάλος Ηγέτης έδωσε εντολή σε όλα τα στελέχη και τα μέλη του Κόμματος να μάθουν καλά για τη φύση και τις βλαβερές συνέπειες της εγκληματικής δραστηριότητας των αστικών και ρεβιζιονιστικών στοιχείων και τα πονηρά κόλπα τους, και να κατανοήσουν πλήρως την αναγκαιότητα, τη φύση, τις αναθέσεις και τις μεθόδους εφαρμογής του μονολιθικού ιδεολογικού συστήματος του Κόμματος.

Ο Tertitskiy χρονολογεί την επιλογή του Κιμ Τζονγκ-ιλ ως διάδοχου κατά την ημερομηνία της ομιλίας.Tertitskiy 2014 Πράγματι, ο Τζονγκ-ιλ συμμετείχε στην έρευνα της φατρίας. Η αποστολή του είχε ανατεθεί από τον πατέρα του.[10] Ο Τζονγκ-ιλ ήταν μόλις 26 ετών εκείνη την περίοδο και ήταν το πρώτο επίσημο καθήκον που του έδωσε ο πατέρας του. Όταν ο Τζονγκ-ιλ μίλησε στην Ολομέλεια, ήταν η πρώτη του ως φιγούρα εξουσίας. Πιθανότατα έδωσε άλλη μία ομιλία στις 25 Μαΐου - με τίτλο «Ας δημιουργήσουμε σταθερά το Μονολιθικό Ιδεολογικό Σύστημα του Κόμματος μεταξύ των Αξιωματούχων που Αντιμετωπίζουν Εξωτερικές Υποθέσεις» - που απηχεί στενά τη διδασκαλία του πατέρα του. Το όνομα του Κιμ Τζονγκ-ιλ αναφέρθηκε σε δημόσια έγγραφα, πιθανώς για πρώτη φορά, υποδεικνύοντας ότι ήταν ήδη στον δρόμο του να είναι ο διάδοχος του πατέρα του.[34] Έξι μήνες μετά την εκκαθάριση, σε μια απρογραμμάτιστη συνάντηση του κόμματος, ο Κιμ Ιλ-σονγκ ζήτησε να του είναι πιστή η βιομηχανία του θεάματος, αναφερόμενος στην προδοσία που είχε υποστεί από το έργο An Act of Sincerity. Ο ίδιος ο Τζονγκ-ιλ ανακοίνωσε ότι θα αρχίσει καριέρα στην παραγωγή ταινιών.[35] Ο Κιμ έφυγε από το Τμήμα Οργάνωσης και Προσανατολισμού του κόμματος για να αναλάβει το Τμήμα Προπαγάνδας που είχε αμαυρωθεί από το περιστατικό.[36] Υποστήριξε επίσης τη δημιουργία μιας μονολιθικής ιδεολογίας που επικεντρώνεται μόνο στον πατέρα του και μόνο.[10] Ο Κιμ κάλεσε ένα μηνιαίο συνέδριο σκηνοθετών για να επαναπροσανατολίσει τη βιομηχανία κινηματογράφου της χώρας, καθαρίζοντάς το από το «δηλητήριο» της φατρίας Καψάν.[37] Μέχρι το 1969, οι εκκαθαρίσεις είχαν τελειώσει.[38]

Επακόλουθα και κληρονομία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Προπαγανδιστική μοντέρνα κονκάρδα που απεικονίζει τον Κιμ Ιλ-σονγκ.

Το περιστατικό της Φατριάς Καψάν ήταν, βάσει των λεγομένων του Λιμ Τζε-τσον, "ένα ορόσημο στην πολιτική της Βόρειας Κορέας". Ήταν η τελευταία πρόκληση που δέχτηκε και ο Κιμ Ιλ-σονγκ και η διακυβέρνησή του. Μόλις είχε αφαιρεθεί η φατρία, η εξουσία του Κιμ αυξήθηκε και η προσωπολατρεία προς αυτόν εντατικοποιήθηκε.[14] Αυτό που ακολούθησε ήταν μια άνοδος στην προπαγάνδα παρόμοια με αυτήν στην Κίνα κατά τη διάρκεια της Πολιτιστικής Επανάστασης.[39] Εισήχθησαν σήματα με το πρόσωπο του Κιμ και έγινε υποχρεωτικό να αναφερθεί ο Κιμ σε δημόσιες συναντήσεις.[14] Όλα τα μέχρι σήμερα δημοσιευμένα βιβλία ελέγχθηκαν για ορθότητα και κάηκαν πολλά εξ αυτών.[39] Λίγο μετά το συμβάν, ο Κιμ Γιονγκ-τζου, ο αδερφός του Ιλ-σονγκ, σύγγραψε διεξοδικά τον κανόνα του στις επιρροές των Δέκα Αρχών για την Καθιέρωση ενός Μονολιθικού Ιδεολογικού Συστήματος.[14] Ο Κιμ Ιλ-σονγκ ανακοίνωσε τις Αρχές στο κοινό σε μια ομιλία που πραγματοποιήθηκε στην Ανώτατη Λαϊκή Συνέλευση στις 16 Δεκεμβρίου 1967 με τίτλο «Αφήστε μας να ενσωματώσουμε το επαναστατικό πνεύμα της ανεξαρτησίας, της αυτοσυντήρησης και της αυτοάμυνας περισσότερο σε όλους τους κλάδους της κρατικής δραστηριότητας».[6] Μετά το περιστατικό, η κορεατική λέξη για τον αρχηγό, το suryong, που είχε χρησιμοποιηθεί για τον αρχηγό οποιασδήποτε ομάδας, ή για τον Λένιν ή τον Στάλιν, έγινε αποκλειστικά συνώνυμο του Κιμ Ιλ-σονγκ.[10]

Η ομιλία του Κιμ στις 25 Μαΐου είχε ως αποτέλεσμα να καθιερώσει τη δική του θεωρητική θέση διαφορετική από εκείνη της Κίνας ή της Σοβιετικής Ένωσης, προσφέροντάς του πολιτική ανεξαρτησία κι από τις δύο σοσιαλιστικές μεγάλες δυνάμεις της εποχής.[14] Η πολιτική του ιδεολογία για το Τζούτσε άρχισε να κερδίζει σταδιακά.[40] Το ίδιο προχώρησε και η οικονομική του γραμμή Byungjin, αν και στην πραγματικότητα σήμαινε προνόμια του στρατού έναντι της γενικότερης οικονομίας. Μετά από αλλαγές προσωπικού, η πολιτική της Βόρειας Κορέας έναντι της Νότιας Κορέας έγινε επίσης πιο σκληρή.[20]

Με την πτώση της φατρίας, ο Κιμ Ιλ-σονγκ έγινε μοναδικός στόχος της ιστοριογραφίας της Βόρειας Κορέας. Ο ρόλος του κατά τον αγώνα της απελευθέρωσης ήταν υπερβολικός και άγγιζε μυθικές διαστάσεις. Από την άλλη πλευρά, οι εμπειρίες άλλων αντάρτικων μαχητών δεν μνημονευόντουσαν πλέον δημόσια.[21] Για παράδειγμα, ο Κιμ Τζονγκ-ιλ είχε αφαιρέσει τα απομνημονεύματα πολέμου των συνωμοτών από μια δημοφιλή συλλογή που ονομάζεται Reminiscences of the Anti-Japanese Guerillas.[41] Ο ίδιος ο Τζονγκ-ιλ έγινε το κέντρο της πολιτικής ζωής παρόμοια με τον πατέρα του.[10] Η προσωπολολατρεία άρχισε να επικεντρώνεται και σε άλλα μέλη της οικογένειας Κιμ.[14] Η πρώτη φιγούρα στην οποία επεκτάθηκε η λατρεία ήταν η μητέρα του, ο Κανγκ Παν-σοκ.[36] Τον Ιούλιο του 1967, δημοσιεύτηκε ένα τραγούδι με τίτλο "Μητέρα της Κορέας" για αυτήν. Τον Ιούλιο και τον Σεπτέμβριο ο Ροντόνγκ Σινμούν δημοσίευσε άρθρα που επαινούν την Κανγκ.[10] Τον Σεπτέμβριο επίσης ξεκίνησε εκστρατεία προς τιμήν της στην Κορεατική Δημοκρατική Ένωση Γυναικών. Μέχρι το 1968, η προσωπολατρεία γύρων από την οικογένεια είχε ολοκληρωθεί.[36]

Ένα άλλο οικογενειακό ζήματα που προέκυψε ήταν ότι ο Κιμ Ιλ-σονγκ ήταν απρόθυμος να επιτρέψει στην κόρη του Κιμ Κιονγκ-χάι να παντρευτεί τον Τζανκ Σονγκ-τεκ, γιο μιας οικογένειας με επαναστατικές παραδόσεις, των οποίων τα διαπιστευτήρια δεν θεωρούνταν πλέον πλεονεκτήματα.[21] Οι δύο παντρεύτηκαν τελικά το 1972,[42] αλλά το παρελθόν του Τζανγκ δεν μπορούσε να συζητηθεί δημοσίως.[43] Η εμπλοκή της οικογένειάς του με το περιστατικό της Φατριάς Κοψόν μεταφέρθηκε και στην εποχή του Κιμ Τζονγκ-ουν. Το 2013, ο Τζανγκ έπεσε θύμα εκκαθάρισης και τέλος εκτέλεσης. Ο Κιμ Τζονγκ-ουν ακολούθησε την πορεία του παππού του και ονόμασε τη στρατιωτική-οικονομική πολιτική του Byungjin, και οι Δέκα Αρχές για την Καθιέρωση ενός Μονολιθικού Ιδεολογικού Συστήματος ενημερώθηκαν για να αναφέρονται σε αυτόν. Ο Stephan Haggard καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ενώ «η γραμμή byungjin του Τζονγκ-ουν δεν είναι ακριβώς ίδια με του Κιμ Ιλ-σονγκ και η υποόθεση του Τζανγκ Σονγκ-τεκ δεν αφορά τη φατρία... η δυναμική τους μοιάζει κάπως παρόμοια: οι προκλήσεις για το ηγετικό σύστημα αντιμετωπίζονται όχι μόνο με καθαρισμούς αλλά και με σημαντικές ιδεολογικές δικαιολογίες για ενότητα και υπακοή».[44]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Hoare 2012, σελ. 200.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Lim 2008, σελ. 37.
  3. Seth 2018, σελ. 113.
  4. Armstrong 2013, σελ. 22.
  5. Sohn 2015.
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 6,4 6,5 Person 2013.
  7. 7,0 7,1 7,2 7,3 Lim 2008, σελ. 38.
  8. Ahn 1975–1976, σελ. 20.
  9. 9,0 9,1 Cha & Sohn 2012, σελ. 26.
  10. 10,0 10,1 10,2 10,3 10,4 10,5 10,6 10,7 Lim 2008, σελ. 40.
  11. Lim 2008, σελ. 38; Cha & Sohn 2012, σελ. 26.
  12. Cha & Sohn 2012, σελ. 26; Lim 2008, σελ. 39
  13. 13,0 13,1 13,2 13,3 Tertitskiy 2017a, σελ. 84.
  14. 14,00 14,01 14,02 14,03 14,04 14,05 14,06 14,07 14,08 14,09 14,10 14,11 Lim 2008, σελ. 39.
  15. 15,0 15,1 Myers 2015, σελ. 95.
  16. 16,0 16,1 Person 2013; Lim 2008, σελ. 39
  17. 17,0 17,1 Ra 2019, σελ. 35.
  18. Ελεύθερη απόδοση: Πράξη Ειλικρίνειας
  19. Myers 2015, σελ. 95n52.
  20. 20,0 20,1 20,2 Hamm 2012, σελ. 143.
  21. 21,0 21,1 21,2 Ra 2019, σελ. 34.
  22. Daily Report 1993, σελ. 17.
  23. Cha & Sohn 2012, σελ. 27.
  24. Myers 2015, σελ. 97.
  25. Tertitskiy 2017a, σελ. 83.
  26. Review 1968, σελ. 32.
  27. Ra 2019, σελ. 34; Ra 2019, σελ. 34; Lynn 2007, σελ. 100.
  28. 28,0 28,1 28,2 Tertitskiy 2017b.
  29. Cha & Sohn 2012, σελ. 27; Lim 2008, σελ. 39.
  30. Tertitskiy 2017a, σελ. 85.
  31. Tertitskiy 2017a, σελ. 82.
  32. Tertitskiy 2017b; Tertitskiy 2014
  33. Tertitskiy 2014.
  34. Tertitskiy 2017a, σελ. 87.
  35. Cha & Sohn 2012, σελ. 28.
  36. 36,0 36,1 36,2 Lim 2015, σελ. 48.
  37. Cha & Sohn 2012, σελ. 29.
  38. Encyclopaedia Britannica 1973, σελ. 462A.
  39. 39,0 39,1 Seth 2018, σελ. 114.
  40. Myers 2015, σελ. 96; Person 2013.
  41. Lim 2008, σελ. 44.
  42. Ra 2019, σελ. 59.
  43. Ra 2019, σελ. 36.
  44. Haggard 2013.

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Περαιτέρω μελέτη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]