Περιοχή εποικισμού των Σόρβιων

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Sorbisches Siedlungsgebiet-hsb.png
Οδική σήμανση

Η Περιοχή εποικισμού των Σόρβιων ( στο. -Συμβουλευτείτε Serbski sydlenski rum, n. -Συμβουλευτείτε Serbski sedlišćowy teritorium, γερμανικά: Sorbisches SiedlungsgebietSorbisches Siedlungsgebiet ) είναι περιοχή επίσημα αναγνωρισμένη από τις κυβερνήσεις των ομόσπονδων κρατιδίων της Σαξονίας και του Βρανδεμβούργου όπου εκεί οι πολίτες αναγνωρίζονται ως ιθαγενείς. Βρίσκεται στα ανατολικά του ομόσπονδου κρατιδίου της Σαξονίας και στο νότο του ομόσπονδου κρατιδίου του Βρανδεμβούργου. Αποτελεί μέρος της ιστορικής Λουζίας, η οποία υποβλήθηκε σε γερμανισμό και αφομοίωση κατά τους προηγούμενους αιώνες.

Η περιφέρεια των Σόρβιων έχει ομοσπονδιακή ονομασία "παραδοσιακή περιοχή εποικισμού" (angestammte Siedlungsgebiet), η οποία καθορίζεται από τους ομοσπονδιακούς νόμους της Γερμανίας. Τα όρια της περιοχής εποικισμού βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στην περιοχή των Σόρβιων όπως καθορίζεται από το βιβλίο "Die Entwicklung der sorbischen Bevölkerung", που δημοσιεύθηκε το 1956.

Στο ομόσπονδο κρατίδιο της Σαξονίας, η περιοχή των Σόρβιων εξομαλύνεται από τον νόμο «για τα δικαιώματα των Λουζάτων στη Σαξονία»[1] (31 Μαρτίου 1999). Ο Σαξονικός Νόμος για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στη Σαξονία διακηρύσσει την πρόθεση να διατηρηθεί και να προστατευθεί ο παραδοσιακός πολιτισμός των Σόρβιων στην περιοχή αυτή.

Ο νόμος του Βρανδεμβούργου (7 Ιουλίου 1994[2]) ορίζει τον αυτόχθονο πληθυσμό της επικράτειας ως «κοινότητες που επιθυμούν να ανήκουν στον πληθυσμό των Σόρβιων» (Gesetz zur Ausgestaltung der Rechte der Sorben (Wenden).

Σύμφωνα με τους νόμους για τα δικαιώματα των Σόρβιων στην Σαξονία, οι δήμοι είναι υπεύθυνοι για την ανάπτυξη και διατήρηση της κουλτούρας των Σόρβιων, καθώς και τη καθιέρωση δίγλωσσων επίσημων πληροφοριών για οδικές πινακίδες, δημόσιους και κρατικούς θεσμούς.

Επί του παρόντος, η πλειοψηφία του πληθυσμού των Άνω Σόρβιων ζει στην περιοχή μέσα και γύρω από τις πόλεις Μπάουτσεν, Κάμεντς και Χογιερσβέρντα και στις γύρω περιοχές. Σε πολλές περιοχές εκεί η σορβική είναι επίσημη. Στην Κάτω Σορβία, οι περισσότεροι Σόρβοι ζουν στις κοινότητες Πάιτς και Σπρέβαλντ.

Διοικητικές διαιρέσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Επί του παρόντος, η περιοχή εποικισμού των Σόρβιων περιλαμβάνει τους ακόλουθους δήμους ή μέρη τους:

Σαξονία
  • Επαρχία Μπάουτσεν:

Βάισενμπεργκ, Βιτιχέναου, Μπάουτσεν, Μπούρκαου (εκτός από το Νόιχοφ), Γκιόντα, Ντομπερσάου-Γκάουσιχ (εκτός από το Κέσσερν και το Νάουντορφ), Γκροσντουμπράου, Γκροσπόστβιτς (εκτός από το Όιλοβιτς), Κάμεντς, Κρόστβιτς, Καινιξβάρτα, Κουμπσιούτς, Λόζα, Μάλσιτς, Νέμπελσιουτς, Νέσβιτς, Όμπεργκουριχ, Όσλινγκ (μόνο το Μίλστριχ), Πάνσβιτς-Κούκαου, Πούσβιτς, Ράντιμπορ, Ράλμπιτς-Ρόζενταλ, Ρέκελβιτς, Χογιερσβέρντα, Χόχκιρχ (εκτός του Μπράιτεντορφ), Σπρέεταλ, Έλστρα (μόνο το Κρίπιτς) και Ελστερχάιντε.

  • Επαρχία Γκέρλιτς:

Μπαντ Μούσκαου, Μπόξμπεργκ, Γκάμπλεντς, Γκρος-Ντιούμπεν, Χοέντουμπραου, (εκτός των οικισμών Γκρος-Ράντις, Έρχβιτς, Τρένα), Κράουσβιτς, Κρέμπα-Νόιντορφ, Μιούκα, Κβίτσντορφ-αμ-Ζε (εκτός των οικισμών Χορς και Πέτερσχαϊν), Ρίτσεν, Τρέμπεντορφ, Βαϊσκάισελ και Βαϊσβάσερ.

Βρανδεμβούργο
  • Κότμπους
  • Επαρχία Σπρέε-Νάισσε: Μπουργκ, Μπρίζεν, Ντίσεν-Στρίζοφ, Ντραχάουζεν, Ντρέμπκαου, Ντρένοφ, Φέλιξζεε (εκτός από το Μπλόισντορφ), Φορστ (μόνο το Χόρνο), Γκούροφ, Χάινερσμπρουκ, Χόρνοβ-Βάντελσντορφ, Γιενσβάλντε, Κόλκβιτς, Λάιτς, Σμόγκροφ-Φέροφ, Σπρέμπεργκ, Τάουερ, Τάιχλαντ, Τούρνοβ-Πράιλακ, Βέλτσοβ (μόνο το Πρόσιμ), Βέρμπεν και Βίζενγκρουντ
  • Επαρχία Ντάμε-Σπρέεβαλντ: Μπιλεγκούρε-Μπίλεν, Λούμπεν, Νόι-Τσάουχε και Στράουπιτς
  • Επαρχία Άνω Σπρέεβαλντ-Λάουζιτς: Κάλαου, Λιουμπενάου και Φέτσαου.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Peter Kunze, Andreas Bensch: Die Sorben / Wenden in der Niederlausitz. Ein geschichtlicher Überblick. In: Wobrazki ze Serbow . 2., durchgesehe Auflage. Domowina, Bautzen 2000 (Erstausgabe 1996), ISBN 3-7420-1668-7.
  • Gertraud Eva Schrage: Die Oberlausitz bis zum Jahr 1346. In: Joachim Bahlke (Hrsg.): Geschichte der Oberlausitz. 2., durchgesehene Auflage, Leipziger Universitätsverlag, Leipzig 2004 (Erstauflage 2001), ISBN 978-3-935693-46-2 (S. 55-97).
  • Arnošt Muka: Statistika łužiskich Serbow [Statistik der Lausitzer Sorben]. Selbstverlag, Budyšin [Bautzen] 1884—1886; 5. Auflage unter dem Titel Serbski zemjepisny słowničk [Sorbisches geographisches Wörterbuch]. Budyšin 1927; Neudruck: Domowina, Bautzen 1979
  • Карта Лужицы на верхнелужицком языке