Μετάβαση στο περιεχόμενο

Πατερνό

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πατερνό

Σημαία
Έμβλημα
Τοποθεσία στο χάρτη
Τοποθεσία στο χάρτη
Πατερνό
37°34′0″N 14°54′0″E
ΧώραΙταλία
Διοικητική υπαγωγήΜητροπολιτικός δήμος της Κατάνια
ΠροστάτηςΑγία Βαρβάρα
Έκταση144,68 km²[1]
Υψόμετρο225 μέτρα
Πληθυσμός45.162 (1  Ιανουαρίου 2023)[2]
Ταχ. κωδ.95047
Τηλ. κωδ.095
Ζώνη ώραςUTC+01:00 (επίσημη ώρα)
UTC+02:00 (θερινή ώρα)
ΙστότοποςΕπίσημος ιστότοπος
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα (π • σ • ε )

Το Πατερνό είναι πόλη στην Μητροπολιτική Πόλη της Κατάνιας στην Ιταλική Περιφέρεια της Σικελίας στην βόρεια Ιταλία. Με πληθυσμό 48.009 κατοίκους (2016) αποτελεί την τρίτη σε μέγεθος πόλη της επαρχίας μετά την Κατάνια και την Ατσιρεάλε.[3] Στο Πατερνό υπάρχει το φαινόμενο στο οποίο ηφαιστειακή λάβα βγαίνει από τις ρωγμές στο έδαφος, υπάρχουν πολλές ενδείξεις για την ύπαρξη Ρωμαϊκών λουτρών.[4]

Ιστορία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αρχαιότητα

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στην περιοχή του Πατερνό εγκαταστάθηκαν για πρώτη φορά οι Σικανοί (3.500 π.Χ.) παρά το γεγονός ότι ανήκε στην δυτική Σικελία στην οποία κυριαρχούσαν οι Σικελοί, οι αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν πιθανότατα την τοποθεσία "Κάστρο της Αἴτνης". Οι αρχαίοι ιστορικοί καταγράφουν δύο πόλεις στην περιοχή του Πατερνό στις οποίες κατοικούσαν Σικανοί, την Ύβλα ή Γελεάτις και την Ίνεσσα η οποία αργότερα μετονομάστηκε σε Αίτνη. Οι σύγχρονοι ιστορικοί τοποθετούν το "Κάστρο της Αἴτνης" σε μια περιοχή 4 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Πατερνό, σε έναν λόφο που προεξέχει στους πρόποδες του όρους.[5] Το Κάστρο της Αίτνης έγινε σημαντικό εμπορικό κέντρο στην Μεγάλη Ελλάδα και στην Αρχαία Ρώμη. Η Ύβλα και η Ίνεσσα έπεσαν σε Ελληνικά χέρια όταν τις κατέκτησε ο Ιέρων Α΄ ο Συρακούσιος (460 π.Χ.), από τότε εξελληνίστηκαν.[6] Αργότερα είχαν εμπλακεί στον πόλεμο ανάμεσα στις Συρακούσες και την Αρχαία Αθήνα, λεηλατήθηκαν αρχικά από τους Αθηναίους και κατόπιν από τους Συρακούσιους. Ο Διονύσιος ο Πρεσβύτερος έγινε τύραννος των Συρακουσών (403 π.Χ.) έστειλε μισθοφόρους από την Καμπανία (396 π.Χ.), προχώρησαν σε αμέτρητες σφαγές εναντίον του ντόπιου πληθυσμού επειδή είχαν συμμαχήσει με τους Αθηναίους (415 π.Χ.). Η Αίτνα, η Ύβλα και οι υπόλοιπες Σικελικές πόλεις που βρίσκονταν υπό τυραννία απελευθερώθηκαν από τον δημοκράτη Κορίνθιο στρατηγό Τιμολέων (339 π.Χ.).

Την εποχή που ξέσπασε ο Α΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος οι δύο πόλεις συντάχθηκαν με την Αρχαία Καρχηδόνα, με την νίκη των Ρωμαίων υποδουλώθηκαν υπό την κυριαρχία τους. Ο Ρωμαίος Ύπατος Μάνιος Οτακίλιος Κράσσος κατέκτησε την Αίτνα μαζί με άλλες 67 Σικελικές πόλεις (243 π.Χ.). Με την υποδούλωση των Ρωμαίων οι περισσότεροι κάτοικοι της Σικελίας υπέστησαν τυραννικό καθεστώς και έγιναν δούλοι, το γεγονός αυτό οδήγησε στην Α΄ Εξέγερση των Δούλων υπό τον Εύνους και τον Κλέων της Κιλικίας (136 π.Χ.). Η Αίτνα και η Ύβλα έγιναν το καταφύγιο των περισσότερων επαναστατών, για αυτό με την λήξη της Β΄ Εξέγερσης των Δούλων είχαν υποστεί τις μεγαλύτερες καταστροφές σε γεωργικές και κτηνοτροφικές εκτάσεις. Ο Ρωμαίος Πραίτορας της Σικελίας Γάιος Βέρρες προχώρησε σε περισσότερες καταστροφές διατάζοντας κάθε μορφή βίας στους κατοίκους των δύο πόλεων, αναγκάστηκαν να πληρώσουν 300.000 Μπους από σιτάρι και 50.000 Σηστέρτιος. Οι Αίτνα και η Ύβλα αναγκάστηκαν να πληρώνουν μόνιμα φόρο στην Ρώμη επειδή ανήκαν στις Σικελικές πόλεις που κατακτήθηκαν με την βία και δεν παραδόθηκαν με την θέληση τους.[7] Το μεγαλύτερο υδραγωγείο στην Ρωμαϊκή επαρχία της Σικελίας μήκους 24 χιλιομέτρων στην διαδρομή του προς την Κατάνια περνούσε από την περιοχή του Πατερνό.

Νεότερα χρόνια

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Από τον 7ο μέχρι τον 9ο αιώνα η περιοχή ερημώθηκε, από την εποχή που οι Άραβες κατέκτησαν την Σικελία έμεινε γνωστή ως "Μπαταρνού". Οι Νορμανδοί κατέκτησαν την Σικελία την δεκαετία του 1040, οικοδόμησαν το κάστρο και ίδρυσαν την σημερινή πόλη, από τότε ονομάστηκε "Πατερνιονίς" και ξεκίνησε περίοδος ανάπτυξης. Ο Φρειδερίκος Β΄ της Σικελίας δημιούργησε τον "Θάλαμο της βασίλισσας" ως γαμήλιο δώρο στην σύζυγο του Ελεονώρα του Ανζού, ο θάλαμος κληρονομήθηκε κατόπιν από όλες τις βασίλισσες της Σικελίας. Η ανάπτυξη αυτή συνεχίστηκε στο Πατερνό μέχρι τον 15ο αιώνα, κατόπιν έγινε φέουδο και έπεσε σε παρακμή. Οι κάτοικοι του Πατερνό μαστίζονταν συνεχώς από Ελονοσία την οποία προκαλούσαν τα έλη στην πεδιάδα της Κατάνιας. Η κατάσταση βελτιώθηκε στα νεότερα χρόνια και στις δεκαετίες του 1960 και του 1970 γνώρισε μεγάλη αστική ανάπτυξη.

Ο θησαυρός του Πατερνό

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Αγγείο από τον θησαυρό του Πατερνό

Σύμφωνα με μια αναφορά την οποία δημοσίευσε ο αρχαιολόγος Πάολο Όρσι (1912) την άνοιξη του 1909 μια αγρότισσα που έσκαβε στο κάστρο του Πατερνό ανακάλυψε μια σειρά από αρχαία ασημένια αγγεία.[8] Οι περιγραφές ποικίλουν, πιθανότατα ήταν 9-10 τεμάχια, μερικά από αυτά επιχρυσωμένα.[9] Τα αγγεία αγόρασαν σε χαμηλή τιμή δύο άνδρες από την Κατάνια και κατόπιν τα πούλησαν στους εμπόρους Τσεζάρε και Ερκόλε Κανέσσα που βρίσκονταν στο Παρίσι.[9] Οι νομικές διαδικασίες εναντίον των δύο ανδρών τους οποίους κατανόμασε ο Πάολο Όρσι δεν έφεραν αποτέλεσμα.[8] Οι αδελφοί Κανέσσα ανακαίνισαν τα αγγεία και τα επτά από αυτά πουλήθηκαν την τριετία 1011-1914 στον Ρόμπερτ Ζαν, επιμελητή αρχαιοτήτων του Μουσείου του Βερολίνου με την βοήθεια της πλούσιας οικογένειας του Βερολίνου Ζήμενς.[9] Τα επτά τεμάχια περιείχαν τρία ρηχά κύπελλα με μακριές λαβές, ένα ραβδωτό κύπελλο, μια μεγάλη φιάλη με χρυσή εσωτερική διακόσμηση, μια κυλινδρική πυξίδα και μια δεύτερη πυξίδα υπό μορφή οστράκου χτενιού διακοσμημένη με ένα ανάγλυφο χταπόδι.[10][11][12][13] Τα αγγεία χρονολογούνται στο δεύτερο μισό του 4ου αιώνα π.Χ.[9][14] Τα περισσότερα κατασκευάστηκαν στην νότια Ιταλία γύρω από τον Τάραντα αλλά υπάρχουν προτάσεις και για άλλες περιοχές όπως οι Συρακούσες και η Θράκη.[9][15] Τα έξι από τα επτά αγγεία του Βερολίνου έχουν διάτρητες επιγραφές που κατασκευάστηκαν σε διαφορετικές χρονικές περιόδους μέχρι τον 3ο αιώνα π.Χ. Οι επιγραφές είναι γραμμένες στα Ελληνικά αλλά μερικές από αυτές περιέχουν Ελληνοποιημένα Λατινικά ονόματα.[9]

Παραπομπές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. ↑ «Superficie di Comuni Province e Regioni italiane al 9 ottobre 2011». Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ιταλίας. Ανακτήθηκε στις 16  Μαρτίου 2019.
  2. ↑ demo.istat.it?l=it.
  3. ↑ «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Ιουνίου 2017. Ανακτήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 2019.
  4. ↑ Chisari, Mimmo. Paterno: the Pearl of the Simeto Valley. Paterno: Hibla Ink.
  5. ↑ Richard Talbert, Barrington Atlas of the Greek and Roman World, Χάρτης 47
  6. ↑ S. Di Matteo, Paternò. The history and artistic civilization, Palermo, Arbor Edizioni, 2009
  7. ↑ I. Scaturro, History of Sicily: the ancient age, Τομ. 2, Raggio, 1951, σσ. 90-91
  8. 1 2 Orsi, Paolo (1912). "Sicilia: Nuove scoperte nella provincia di Catania". Notizie degli scavi di antichità. 37: 412–414
  9. 1 2 3 4 5 6 Platz-Horster, Gertrud (2003). "Der Silberfund von Paternò in der Antikensammlung Berlin". Jahrbuch des Deutschen Archäologischen Insitutus. 118: 205–283
  10. ↑ https://recherche.smb.museum/detail/678849/
  11. ↑ https://recherche.smb.museum/detail/680239/
  12. ↑ https://recherche.smb.museum/detail/678851/
  13. ↑ https://recherche.smb.museum/detail/678629/
  14. ↑ https://recherche.smb.museum/detail/1697581/
  15. ↑ Schwarzmaier, Agnes (2021). "Glanzstücke: Silber aus zwei Jahrtausenden in der Berliner Antikensammlung". Antike Welt. 6.21: 33–37

Πηγές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  • Chisari, Mimmo. Paterno: the Pearl of the Simeto Valley. Paterno: Hibla Ink.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Πατερνό&oldid=11433597"