Παναθηναϊκός (πετοσφαίριση γυναικών)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Παναθηναϊκός Α.Ο.
Panathinaikos AC.png
Ψευδώνυμο(α) Τριφύλλι
Αμαζόνες
Ο Μεγάλος Σύλλογος
Ίδρυση 1969
Στάδιο Κλειστό Γυμναστήριο Πανελληνίου ΓΣ
Πρόεδρος Flag of Greece.svg Τάκης Οικονομόπουλος
Προπονητής Flag of Greece.svg Δημήτρης Καζάζης
Πρωτάθλημα -
Ιστότοπος panathinaikos1908.gr
Εμφανίσεις
Πρώτη εμφάνιση
Δεύτ. εμφάνιση
Ενεργά τμήματα του Π.Α.Ο.
Football pictogram.svg Basketball pictogram.svg Basketball pictogram.svg
Ποδόσφαιρο Μπάσκετ (Ανδρών) Μπάσκετ (Γυναικών)
Volleyball (indoor) pictogram.svg Volleyball (indoor) pictogram.svg Water polo pictogram.svg
Βόλεϊ (Ανδρών) Βόλεϊ (Γυναικών) Πόλο
Athletics pictogram.svg Swimming pictogram.svg Diving pictogram.svg
Στίβος Κολύμβηση Καταδύσεις
Table tennis pictogram.svg Cycling (track) pictogram.svg Boxing pictogram.svg
Επιτραπέζια αντισφαίριση Ποδηλασία Πυγμαχία
Wrestling pictogram.svg Weightlifting pictogram.svg Kickboxing pictogram.svg
Πάλη Άρση βαρών Κικ μπόξινγκ
Fencing pictogram.svg Archery pictogram.svg Shooting pictogram.svg
Ξιφασκία Τοξοβολία Σκοποβολή
Field hockey pictogram.svg Rugby union pictogram.svg Rugby union pictogram.svg
Χόκεϊ επί χόρτου Ράγκμπι (Ανδρών) Ράγκμπι (Γυναικών)
Modern pentathlon pictogram.svg Video game controller icon designed by Maico Amorim.svg Futsal pictogram.svg
Μοντέρνο πένταθλο eSports Ποδόσφαιρο σάλας

Το γυναικείο τμήμα πετοσφαίρισης του Παναθηναϊκού αποτελεί μέρος του Παναθηναϊκού Αθλητικού Ομίλου.

Η σύγχρονη ιστορία της ομάδας ξεκίνησε το 1969, ο Παναθηναϊκός όμως είχε δραστηριοποιηθεί στη γυναικεία πετοσφαίριση και προ του 1969, χωρίς κάποια σπουδαία διάκριση.

Είναι η πλέον επιτυχημένη ομάδα στην ιστορία του ελληνικού γυναικείου βόλεϊ, έχοντας κατακτήσει 23 πρωταθλήματα[1],[2] 5 κύπελλα Ελλάδας και σημειώνοντας παράλληλα 5 φορές νταμπλ τίτλων. Συμμετείχε και στις 46 διοργανώσεις του Πανελλήνιου πρωταθλήματος με οποιαδήποτε μορφή του μέχρι το 2017 όταν και αποσύρθηκε από το πρωτάθλημα της Α1, ενώ κατέχει τα εξής ρεκόρ κατάκτησης τίτλων: των 7 συνεχόμενων (2005-2011), 8 αήττητων, 1971, 1972, 1973, 1978, 1991, 1992, 1993, 2007), ενώ είναι επίσης κάτοχος των εντυπωσιακών ρεκόρ συνεχών νικών: 68 σε κανονική διάρκεια και πλέι οφ πρωταθλήματος, καθώς και 65 στην κανονική μόνο διάρκεια.

Έχει μετάσχει 4 φορές σε φάιναλ φορ ευρωπαϊκών διοργανώσεων φθάνοντας σε 2 τελικούς, το 2000 του κυπέλλου Κυπελλούχων και το 2009 του Challenge cup.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

1969-1980: το δυναμικό ξεκίνημα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το τμήμα ιδρύθηκε το 1969. Έδρα της ομάδας ήταν το κλειστό γυμναστήριο του γηπέδου ΠΑΟ (αλλιώς Τάφος του Ινδού) και πρώτος χρονικά προπονητής ο Ανδρέας Μπεργελές, έμπειρος παίκτης του ανδρικού τμήματος, για να αναλάβει στα μέσα της περιόδου ο Σάβα Γκροζντάνοβιτς τεχνικός του τελευταίου. Σημαντικές αθλήτριες υπήρξαν τότε οι Ιωαννίδου (αρχηγός), Κογεβίνα, Χατζηγιάννη, Γιαννουλάτου, Μανδανίδου.

Το 1971 ο Παναθηναϊκός αναδεικνύεται αήττητος πρωταθλητής Κέντρου αλλά και πρωταθλητής Ελλάδας επικρατώντας του Ηρακλή με 3-0 σετ στο κλειστό της ΧΑΝΘ. Το 1972 αρχικά κατακτά ξανά αήττητος το πρωτάθλημα κέντρου, και στη συνέχεια το πρωτάθλημα Ελλάδος στην Καβάλα επικρατώντας με 3-0 σετ ενάντια στον Άρη, τον Εθνικό, τον Ηρακλή, την Καβάλα. Πριν την τελευταία αγωνιστική ισοβαθμούσε με το Αμερικάνικο Κολλέγιο το οποίο νίκησε με δυσκολία με 3-2 σετ. Την ίδια χρονιά ο Παναθηναϊκός επικράτησε της Φενέρ Μπαχτσέ και προκρίθηκε στη 2η φάση του κυπέλλου Πρωταθλητριών.[3]

To 1973 ο Παναθηναϊκός κατακτά για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά αήττητος το πρωτάθλημα κέντρου και για τρίτη το Ελλάδας, του οποίου η τελική φάση διεξήχθη στο κλειστό της ΧΑΝΘ.

Το 1974 εμφανίζεται πολύ δυνατός ο Ζ.Α.Ο.Ν., με αποτέλεσμα να αρχίσουν οι μεγάλες "μάχες" μεταξύ των δύο συλλόγων, που αποτέλεσαν τις καλύτερες ομάδες πανελλαδικώς και οι μεταξύ τους αγώνες έκριναν όλα τα πρωταθλήματα κέντρου και Ελλάδος για μία δεκαετία (1974-1983). Ο Παναθηναϊκός γνωρίζει την πρώτη του ήττα στο πρωτάθλημα κέντρου από το μεγάλο αντίπαλό του ΖΑΟΝ με 3-2, όμως τον νικά την τελευταία αγωνιστική με 3-0, εξασφαλίζοντας έτσι τον τίτλο. Ο ΖΑΟΝ κάνει την έκπληξη στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος, επικρατεί με 3-1 του ΠΑΟ και του στερεί έτσι για πρώτη φορά τον πανελλήνιο τίτλο.

Το 1975 ο Σάβα Γκροζντάνοβιτς εγκατέλειψε την Ελλάδα μεσούσης της περιόδου και αντικαταστάθηκε από το Νίκο Μπεργελέ. Ο Παναθηναϊκός για πρώτη φορά δεν κατέκτησε κανένα τίτλο παρά το ότι η Γιαννουλάτου αναδείχθηκε MVP των τελικών του Πρωταθλήματος. Χάνει, μετά από πέντε συνεχόμενες κατακτήσεις, το πρωτάθλημα κέντρου, καθώς στους δύο κρίσιμους αγώνες εναντίον του μεγάλου αντιπάλου του ΖΑΟΝ, γνώρισε ισάριθμες ήττες. Στην τελική φάση του πανελληνίου, ηττήθηκε για 4η συνεχόμενη φορά από το ΖΑΟΝ (3-1), κι έμεινε έτσι για τρίτη συνεχόμενη διοργάνωση στη δεύτερη θέση, πίσω από την ομάδα της Κηφισιάς. Το 1976 για το πρωτάθλημα Κέντρου, ο Παναθηναϊκός και ΖΑΟΝ πετυχαίνουν από μία νίκη στα μεταξύ τους παιχνίδια, όμως ο Παναθηναϊκός κατακτά τον τίτλο με 39 βαθμούς έναντι 38, εκμετταλευόμενος την ήττα του ΖΑΟΝ από την Αρτέμιδα, η οποία παρουσιάστηκε πολύ δυνατή και "χτύπησε" τους δύο μεγάλους, καταλαμβάνοντας τελικά την τρίτη θέση με 37. Πριν τον αγώνα με το Ζ.Α.Ο.Ν. για το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα στην Πάτρα, η Γκύζη του ΠΑΟ συμπλέκεται με αθλήτρια του Ζ.Α.Ο.Ν. στο ξενοδοχείο και αποβάλλεται.[4] Ο Ζ.Α.Ο.Ν. νικά τον Παναθηναϊκό με 3-2 και κατακτά για 3η συνεχόμενη φορά τον τίτλο. Η Γιαννουλάτου αναδεικνύεται και πάλι MVP των τελικών.

Το 1977 ο Παναθηναϊκός με το Νίκο Μπεργελέ στην τεχνική ηγεσία επιστρέφει στην κορυφή του Πανελληνίου Πρωταθλήματος ενώ παράλληλα κατακτά και το πρωτάθλημα Κέντρου. Στο πρωτάθλημα κέντρου, οι ομάδες της Α' κατηγορίας μειώνονται από 11 σε 6, και αγωνίζονται σε τρεις γύρους. Ο τίτλος κρίθηκε και πάλι στους αγώνες μεταξύ ΠΑΟ, ΖΑΟΝ και Αρτέμιδος. Ο ΠΑΟ κάνει κακό ξεκίνημα, καθώς στον πρώτο γύρο ηττάται και στα δύο ντέρμπι (από Αρτέμιδα με 1-3 εντός, και ΖΑΟΝ με 3-1). Στους υπόλοιπους 10 αγώνες κατακτά ισάριθμες νίκες, και χάρη στη μεγάλη νίκη του την τελευταία αγωνιστική στην έδρα του ΖΑΟΝ με 3-2, κατακτά τον τίτλο με 28 βαθμούς, έναντι 27 του ΖΑΟΝ και 26 της Αρτέμιδος. Στην τελική φάση του πανελληνίου, επικρατεί εύκολα 3-0 στον καθοριστικό αγώνα επί του ΖΑΟΝ. Το 1978 ο Παναθηναϊκός κατακτά αήττητος του πρωτάθλημα κέντρου, επικρατώντας του ΖΑΟΝ και στους τρεις αγώνες τους. Στον άτυπο τελικό της τελικής φάσης του Πανελληνίου Πρωταθλήματος στη Νίκαια επικράτησε και τέταρτη φορά του Ζ.Α.Ο.Ν. με 3-2 σετ ενώ βρέθηκε να χάνει με 0-2. Έτσι ολοκλήρωσε αήττητος τις υποχρεώσεις του για πέμπτη φορά στην ιστορία του. Πρωταγωνίστριες ήταν οι Παυλάκου, Κόκκαλη, Καλούδη, Θεοφάνη, Αγγελή, Μπαρζούκα.[4]

Το 1979 προπονητής αναλαμβάνει ο αθλητής του ανδρικού τμήματος του ΠΑΟ, Νίκος Κριτσολάκης. Στο πρωτάθλημα κέντρου ισοβαθμεί στην πρώτη θέση με τον ΖΑΟΝ, καθώς είχαν από μία νίκη, και ο τίτλος κρίθηκε σε αγώνα μπαράζ. Εκεί ο ΖΑΟΝ επικρατεί με 3-1 σετ και κατακτά τον τίτλο. Ο Παναθηναϊκός παίρνει "εκδίκηση" στον άτυπο τελικό της τελικής φάσης του πανελληνίου πρωταθλήματος, όπου επικρατεί με 3-1 και κατακτά τον τίτλο. Το 1980 ο Παναθηναϊκός στο πρωτάθλημα κέντρου ισοβαθμεί ξανά με τον ΖΑΟΝ στην πρώτη θέση, και στον αγώνα μπαράζ χάνει εύκολα με 3-0 και μαζί και τον τίτλο . Στην τελική φάση του πανελληνίου πρωταθλήματος ηττάται ξανά εύκολα 3-0 από το μεγάλο του αντίπαλο, και χάνει και αυτόν τον τίτλο. Στην Ευρώπη αγωνίστηκε στα προημιτελικά του κυπέλλου Κυπελλούχων.

1981-1989: νέες επιτυχίες και το πρώτο ευρωπαϊκό φάιναλ φορ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1981 ο Παναθηναϊκός γίνεται η πρώτη ελληνική ομάδα που αγωνίζεται στο φάιναλ φορ του Κυπέλλου Συνομοσπονδίας από τις 13 έως τις 15 Φεβρουαρίου στο Μόναχο.[5] Η διοργάνωση διεξήχθη στη Δυτική Γερμανία και ο Παναθηναϊκός αναδείχθηκε 4ος πίσω από την τροπαιούχο Λόχοφ και τις Μόμπιλ Τσετσίνα και Βισμπάντεν.[6] Στη διοργάνωση συμμετείχαν οι Γκύζη, Παυλάκου, Μπομπόνη, Αγγέλη, Βήχου, Ψαθοπούλου, Μανώλα, Χρυσοστόμου, Κατσαρού, Μπαρζούκα, Μ. Νικολάου, Χ. Νικολάου. Στην Ελλάδα, κατακτά αήττητος το πρωτάθλημα κέντρου επικρατώντας στους καθοριστικούς αγώνες με τον ΖΑΟΝ με 3-1 και 3-2. Όμως η ομάδα της Κηφισιάς "απαντά" με ισάριθμες νίκες (3-2, 3-0) στα πλαίσια του πανελληνίου πρωταθλήματος, στερώντας από τον Παναθηναϊκό τον τίτλο του πρωταθλητή Ελλάδας.

Ο έφορος της ομάδας Λάμπρος Κολοβός αποκτά για λογαρισμό του ΠΑΟ από το Ζ.Α.Ο.Ν. τον προπονητή Σούλη Τουρσούγκα και την αθλήτρια Παναγιώτα Μπονοβία και μετά από 2 χρόνια επιστρέφει στην κορυφή του Πανελληνίου Πρωταθλήματος αήττητος το 1982, ενώ κατακτά και το πρωτάθλημα Κέντρου που διεξήχθη για τελευταία χρονιά. Στο παρθενικό πρωτάθλημα Α' Εθνικής το 1983 ο Παναθηναϊκός αναδείχθηκε πρωταθλητής επικρατώντας του Ζ.Α.Ο.Ν. με 3-2 σε αγώνα μπαράζ στο κλειστό του Πανελληνίου.

Το 1984 ανατέλλει το άστρο του Φιλαθλητικού, που κατακτά το πρωτάθλημα αφήνοντας τον Παναθηναϊκό δεύτερο με μεγάλη διαφορά. Οι δύο ομάδες μονοπώλησαν τις δύο πρώτες θέσεις για μία πενταετία (1984-1988). Το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς ο Λάμπρος Κολοβός με τη βοήθεια του Γιώργου Βαρδινογιάννη αποκτούν μετά από πολλές προσπάθειες τη Λία Μήτση. Το 1985 ο Παναθηναϊκός ολοκληρώνει αήττητος την κανονική περίοδο, γνώριζει όμως τρεις ήττες στη Β' φάση, κινδυνεύοντας έτσι να χάσει το πρωτάθλημα, το οποίο τελικά κατακτά με καλύτερη διαφορά σετ μετά από ισοβαθμία με το Φιλαθλητικό. Τα δύο επόμενα πρωταθλήματα (1986, 1987) θα καταλήξουν στον Φιλαθλητικό, με τον Παναθηναϊκό να περιορίζεται στη δεύτερη θέση.

Το 1988 ο Παναθηναϊκός με πρωταγωνίστριες τις Μήτση, Μπόρα, Ροτσίδου, Καρακώστα, Καπένη, Μαλαπέτσα, αναδεικνύεται πρωταθλητής, κατακτώντας την πρώτη θέση και στις δύο φάσεις του πρωαθλήματος, ενώ ηττήθηκε μόνο από το ΖΑΟΝ (δύο φορές). Το 1989 όμως ο ΠΑΟ θα αναδειχθεί για πρώτη φορά στην ιστορία του τρίτος στο Πρωτάθλημα, το οποίο κατέληξε στον Ιωνικό Ν.Φ., που εξελίχθηκε στον μεγάλυτερο ανταγωνιστή του Παναθηναϊκού για την επόμενη πενταετία (1990-1994).

1990-2000: 4 συνεχή πρωταθλήματα και τελικός κυπέλλου Κυπελλούχων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Λάμπρος Κολοβός αναλαμβάνει τις μεταγραφές των Αγγελάκη, Σφυρή, Θεοδωράκη και Σκουλά για να επιστρέψει η ομάδα στην κορυφή το 1990.

Τα ευρωπαϊκά φάιναλ φορ της ομάδας

Το 1991 ο Παναθηναϊκός κατακτά το Ελληνικό Πρωτάθλημα για έβδομη φορά αήττητος (14-0 νίκες στην κανονική περίοδο και 3-0 στα πλέι οφ) επικρατώντας με 3-0 επί του Ιωνικού ΝΦ στον τελικό. Το 1992 μετά την απόκτηση της Ρούλας Πραγκαλούδη και την ελληνοποίηση των Μπάμπουλι και Γκεοργκίεβα ενισχύεται και κατακτά ένα ακόμη πρωτάθλημα, αήττητος με 22 νίκες και 66-4 σετ, όμως στο τέλος της περιόδου παραιτήται ο Σούλης Τουρσούγκας και αποσύρεται η Λία Μήτση.[7]

Το 1993 τη θέση του προπονητή αναλαμβάνει ο Γιέρζι Βελτζ ο οποίος υπήρξε αναμορφωτής της Εθνικής Ανδρών. Με την παρουσία της Ιουλίας Σάλτσεβιτς ο Παναθηναϊκός κατακτά το 4ο συνεχόμενο πρωτάθλημα (και το 3ο συνεχόμενο αήττητος) με 22 νίκες και 66-1 σετ (έχασε μόνο ένα σετ στον εντός έδρας αγώνα κόντρα στον ΖΑΟΝ με 13-15). Στην Ευρώπη αγωνίστηκε στα προημιτελικά του κυπέλλου Πρωταθλητριών.[7] Την επόμενη χρονιά η Σάλτσεβιτς αποχωρεί και αποκτάται η Ντότσι. Ο Παναθηναϊκός στις 22 Ιανουαρίου 1994 γνώριζει την πρώτη του ήττα μετά από τρία συνεχόμενα αήττητα πρωταθλήματα και σχεδόν τέσσερα χρόνια από τον Ιωνικό ΝΦ (3-1), καθώς τελευταία φορά είχε ηττηθεί την 1 Απριλίου του 1990 και πάλι από τον Ιωνικό (3-2) για το πρωτάθλημα της περιόδου 1989-90. Ενδιάμεσα πέτυχε 68 συνεχόμενες νίκες, ένα από τα μεγαλύτερα σερί νικών στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού. Αυτή η ήττα του στοίχισε και τον τίτλο ο οποίος χάθηκε στη διαφορά των σετ, καθώς οι δύο ομάδες ισοβάθμισαν στην πρώτη θέση με 21 νίκες και 1 ήττα.

Το 1995 με προπονητή τον Περικλή Μπακοδήμο ο Παναθηναϊκός αγωνιζεται στις 4-5 Μαρτίου, στο φάιναλ φορ του κυπέλλου Κυπελλούχων στο Μίνστερ της Γερμανίας.[8] Ηττάται στα ημιτελικά από τη Μίνστερ και στο μικρό τελικό από τη Μπρούμελ Ανκόνα, ενώ τον τίτλο πήρε η Μόντενα. Στο πρωτάθλημα εμφανίζεται η σπουδαία ομάδα του Φ.Ο. Βριλησσίων, που αποτέλεσε το νέο μεγάλο ανταγωνιστή του Παναθηναϊκού για την επόμενη πενταετία (1995-1999). Ο Παναθηναϊκός αν κι έσπασε το πλεονέκτημα έδρας των Βριλησσίων στον πρώτο αγώνα των τελικών, στο δεύτερο αγώνα γνωρίζει την ήττα μέσα στη Λεωφόρο, και χάνει το πρωτάθλημα με ήττα με 3-1 στον τελευταίο αγώνα των τελικών.[9]

Το 1996 η Σάλτσεβιτς επιστρέφει από τον Ολυμπιακό και αποκτούνται οι Αμερικάνες Μπάκνερ και Μιλς. Στην κανονική περίοδο ο ΠΑΟ θα βρέθει στην τρίτη θέση μετά από ισοβαθμία των τριών πρώτων ομάδων, και αργότερα θα αποκλειστεί στα ημιτελικά από τα Βριλήσσια με 2-1 νίκες.

Το 1997 Παναθηναϊκός και Βριλήσσια γνωρίζουν μόνο μία ήττα στην κανονική περίοδο (στους μεταξύ τους αγώνες), αλλά ο ΠΑΟ δεν ευνοείται στην ισοβαθμία και κατακτά τη δεύτερη θέση. Στους τελικούς με μειονέκτημα έδρας απέναντι στα Βριλήσσια οδηγείται σε πέμπτο αγώνα. Εκεί αν και προηγήθηκε με 0-2, ηττήθηκε τελικά με 3-2 σετ. Έτσι τα Βριλήσσια θα αφήσουν για 3η συνεχόμενη φορά τον ΠΑΟ χωρίς τίτλο παρά το ότι ο Παναθηναϊκός απέκτησε την Κορίνα Μετβέτεβα και είχε ξανά στον πάγκο τον έμπειρο Σούλη Τσουρούγκα.

Το 1998 ο Γιάννης Νικολακάκης αναλαμβάνει την ομάδα και με πρωταγωνίστριες τις Μετβέτεβα, Αγγελάκη και Σφυρή κατακτά το Πρωτάθλημα.

Την περίοδο 1998-99 ο Παναθηναϊκός έφτασε πολύ κοντά στο να αγωνιστεί στο final-4 του κυπέλλου Πρωταθλητριών. Την προτελευταία αγωνιστική των ομίλων υποδέχτηκε την τουρκική Βάκιφμπανκ θέλοντας μόνο νίκη για να προκριθεί. Μετά από συγκλονιστική μάχη το παιχνίδι έφτασε στο τάι μπρέικ. Εκεί ο Παναθηναϊκός έφτασε πολύ κοντά στη νίκη-πρόκριση καθώς προηγήθηκε με 12-8, αλλά με σερί 7-1 η Βάκιφμπανκ επικράτησε με 2-3 και άφησε τον Παναθηναϊκό εκτός final-4[10]. Στο πρωτάθλημα θα τερματίσει δεύτερος, χάνοντας όλους τους καθοριστικούς αγώνες κόντρα στα Βριλήσσια με 3-2 σετ. Ο Παναθηναϊκός μετέχει στον παρθενικό τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας, όπου και πάλι τα Βριλήσσια του στερούν την κατάκτηση ενός τροπαίου, επικρατώντας με 3-0 σετ.

Η δεκαετία έκλεισε με τον καλύτερο τρόπο αφού ο Παναθηναϊκός έγινε η πρώτη γυναικεία ελληνική ομάδα βόλεϊ που αγωνίστηκε σε τελικό Ευρώπης. Το 2000 αγωνίστηκε στο φάιναλ φορ του κυπέλλου Κυπελλούχων στις 11-12 Μαρτίου στην Περούτζια.[8] Για τα ημιτελικά επικράτησε με 3-0 επί της Ένκα Κωνσταντινούπολης αλλά στον τελικό ηττήθηκε με 3-0 σετ από την Περούτζια. Προπονητής ήταν ο Γιάννης Νικολακάκης και αθλήτριες οι Ιορδανίδου, Πιζέλε, Φεντότοβα, Σαπαρέφσκα, Μάσου, Γιαλένιου, Ντούλε, Αλιφεράκη, Αγγελάκη, Ζανάρα, Μπάμπουλι.[11] Κατέκτησε επίσης το Πρωτάθλημα Ελλάδας επικρατώντας επί του Φιλαθλητικού, από τον οποίο όμως αποκλείστηκε στα ημιτελικά του Κυπέλλου Ελλάδας. Το καλοκαίρι του 2000 ο Λάμπρος Κολοβός αποχώρησε για λόγους υγείας μετά από 50 χρόνια προσφοράς στα διοικητικά του τμήματος.[12]

2001-2011: εγχώρια κυριαρχία (7 συνεχή πρωταθλήματα, 5 νταμπλ) και δεύτερος ευρωπαϊκός τελικός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Γιάννης Νικολακάκης και η Σοφία Αγγελάκη μετακινήθηκαν στον Πανελλήνιο και προπονητής του ΠΑΟ ανέλαβε αρχικά ο Γιάννης Ανδρεάδης, ο οποίος αντικαταστάθηκε από τον Κώστα Σωτηρόπουλο. Ο Παναθηναϊκός έχασε το πρωτάθλημα του 2001 στον 5ο αγώνα των τελικών μέσα στη Λεωφόρο από τον Πανελλήνιο. Την επόμενη χρονιά με προπονητή το Ματθαίος Φορτούνας ο Παναθηναϊκός δεν ενισχύθηκε με συνέπεια να καταλάβει την 4η θέση στο πρωτάθλημα που ήταν και η πιο χαμηλή της ιστορίας του. Στο πρωτάθλημα του 2003 με προπονητή το Δημήτρη Ανδρεόπουλο κατατάσεται 2ος φτάνοντας και στα ημιτελικά του Κυπέλλου Ελλάδος. Το 2004 μπορεί να περιορίστηκε στο πρωτάθλημα στην 3η θέση και στα ημιτελικά του Κυπέλλου Ελλάδος, όμως τη χρονιά εκείνη ξεκίνησε να αγωνίζεται στην ομάδα η Ρούξι Ντουμιτρέσκου, η αθλήτρια που άλλαξε τις ισορροπίες υπέρ του.

Το 2005 ο Παναθηναϊκός προσλαμβάνει τον προπονητή Δημήτρη Μπαχράμη και αποκτά την αρχηγό της Εθνικής Ελλάδος Μαρία Γκαραγκούνη, ενώ υπέυθυνος του τμήματος αναλαμβάνει ο Δημήτρης Πιστιόλης. Με τη Ρούξι Ντουμιτρέσκου και τη Νίκη Γκαραγκούνη η ομάδα κατακτά το πρωτάθλημα στην έδρα του Φιλαθλητικού με 3-1 νίκες. Με την κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδας κερδίζει και το πρώτο του νταμπλ επικρατώντας στον τελικό του φάιναλ-8 επί των Βριλησσίων στο Κερατσίνι.

Ο Παναθηναϊκός κατακτά το νταμπλ και το 2006, και νικώντας για τον τελικό του κυπέλλου τον Πανελλήνιο με 3-1 στο Μαρκόπουλο.

2006-07: αήττητες πρωταθλήτριες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 2007 η ομάδα κατακτά και πάλι αήττητη το Πρωτάθλημα, χάνοντας κατά τη διάρκειά του μόνο 5 σετ.[13] Στους τελικούς επικράτησε του Ολυμπιακού με 3-0 νίκες. Στο Κύπελλο Ελλάδας η ομάδα έχασε από τον Ολυμπιακό, όμως η διοργάνωση ματαιώθηκε λόγω της δολοφονίας του φίλου του Παναθηναϊκού Μιχάλη Φιλόπουλου στα επεισόδια της Λεωφόρου Λαυρίου.

Γέλενα Λόζανσιτς

Το 2008 ο Παναθηναϊκός κατακτά το Κύπελλο Ελλάδας αντιμετωπίζοντας στον τελικό τον Α.Ο. Μαρκοπούλου ο οποίος είχε ενισχυθεί με τη μεταγραφή των αδερφών Γκαραγκούνη από τον ΠΑΟ. Στο πρωτάθλημα συνέχισε το αήττητο σερί που κρατούσε απο την προηγούμενη χρονιά έως τους ημιτελικούς, οπότε και έχασε μία φορά εντός έδρας από τον Ηρακλή Κηφισιάς στις 14 Απριλίου 2008. Αυτή ήταν η πρώτη ήττα μετά από δύο χρόνια (τελευταία ήττα στις 15 Απριλίου 2006 από τον Α.Ο. Μαρκοπούλου), μετά από 55 συνεχόμενες νίκες στο πρωτάθλημα, στην κανονική περίοδο και στα πλέι οφ. Επιπλεόν αυτή η ήττα ήταν η πρώτη εντός έδρας ήττα στο πρωτάθλημα που γνώρισε ο Παναθηναϊκός μετά από πεντέμισι χρόνια. Η τελευταία φορά που είχε ηττηθεί εντός έδρας ήταν τον Οκτώβριο του 2002[13] (31/10) από τα Βριλήσσια με 1-3.[14] Προηγήθηκαν 78 συνεχόμενες νίκες στην έδρα του, στο πρωτάθλημα, σε κανονική περίοδο και πλέι οφ. Στους τελικούς του Πρωταθλήματος ο ΠΑΟ αντιμετώπισε τον Ολυμπιακό και παρά το ότι έχασε το πλεονέκτημα έδρας στον πρώτο αγώνα της Λεωφόρου και βρέθηκε πίσω με 0-2 νίκες, στη συνέχεια ισοφάρισε τη σειρά σε 2-2 στον κρίσιμο 4ο αγώνα στο Ρέντη και με 3-2 νίκες αναδείχθηκε στη Λεωφόρο και πάλι Πρωταθλητής.

Το 2009 για την 10η αγωνιστική της κανονικής περιόδου γνωρίζει την ήττα από τον Ολυμπιακό με 2−3, μετά από 65 συνεχόμενες νίκες σε αγώνες της κανονικής περιόδου. Τελευταιά φορά είχε ηττηθεί την 10η αγωνιστική της περιόδου 2005−06 από τον Α.Ο. Μαρκοπούλου με 3−0. Ο Παναθηναϊκός κέρδισε εύκολα το πρωτάθλημα με 3−0 νίκες, όλες με 3−0 σετ, στους τελικούς κόντρα στον Ολυμπιακό. Στο Κύπελλο επικράτησε στα ημιτελικά με 3-0 σετ του Ολυμπιακού και στη συνέχεια κατέκτησε τον τίτλο με 3-0 σκορ επί του Ηρακλή στον τελικό. Την ίδια χρονιά στην Ευρώπη η ομάδα φθάνει στον τελικό του Challenge Cup πετοσφαίρισης γυναικών, αλλά χάνει με 3-0 από την ιταλική Μοντεσιάβο Γιέζι.

Την περίοδο 2009-10 ο Παναθηναϊκός τερματίζει δεύτερος στην κανονική περίοδο πίσω από τον Ολυμπιακό που αποκτά το πλεονέκτημα έδρας στα πλέι οφ, κάνοντας όμως ξανά την ανατροπή κατέκτησε τελικά με 3-0 νίκες το πρωτάθλημα κερδίζοντας 2 φορές εκτός έδρας. Στη συνέχεια κατέκτησε το 3ο συνεχόμενο νταμπλ επικρατώντας στον τελικό του Κυπέλλου πάλι επί του Ολυμπιακού με 3-1 σετ.

Την περίοδο 2010-11 ο Παναθηναϊκός κατέκτησε το 7ο συνεχόμενο Πρωτάθλημα Ελλάδας χάρη στην νίκη του με 0−3 μέσα στην έδρα του Ολυμπιακού την τελευταία αγωνιστική. Στο κύπελλο ηττήθηκε στα ημιτελικά από την ΑΕΚ.

Από το 2012[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Την περίοδο 2011-12 το σερί των επτά συνεχόμενων πρωταθλημάτων έσπασε, ενώ μάλιστα βρεθηκε για δεύτερη φορά στη ιστορία του εκτός τριάδας, καταλαμβάνοντας την 4η θέση. Στο κύπελλο ηττήθηκε στον τελικό από τον Ολυμπιακό.

Η περίοδος 2012-13 ήταν η χειρότερη στην ιστορία του τμήματος, καθώς κινδύνευσε με υποβιβασμό για πρώτη φορά στην ιστορία του. Καθ' όλη τη διάρκεια της περιόδου βρισκόταν στις τελευταίες θέσεις του πρωταθλήματος, ενώ τη 17η αγωνιστική βρέθηκε στη 10η θέση με τρεις βαθμούς διαφορά από την 9η. Τελικά με σερί νικών κατάφερε να παραμείνει στην Α1, ανεβαίνοντας μάλιστα στην 5η θέση (η χαμηλότερη στην ιστορία του). Στο κύπελλο αποκλείστηκε στην προημιτελική φάση με ήττα 1-3 από την ΑΕΚ. Το 2014 κατάφερε να μπει στην τετράδα του πρωταθλήματος τερματίζοντας τελικά τρίτος, ενώ έφτασε και στα ημιτελικά του κυπέλλου.

Το 2015 έφτασε αρχικά στον τελικό του κυπέλλου, όπου ηττήθηκε 3-0 σετ από τον Ολυμπιακό, ενώ έφτασε και στον τελικό του Πρωταθλήματος, χάνοντας πάλι από τον Ολυμπιακό. Το 2016 τερμάτισε 3ος στο Πρωτάθλημα χάνοντας στον ημιτελικό από τον Α.Ο. ΘΗΡΑΣ,που πραγματοποίησε μια εξαιρετική χρονιά, ενώ στο κύπελλο ηττήθηκε με 3-2 σετ στον ημιτελικό από τον Ολυμπιακό. Το 2017 τερμάτισε πάλι τρίτος στο Πρωτάθλημα.

Απόσυρση από το πρωτάθλημα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 25 Ιουλίου 2017 η ομάδα δεν δήλωσε συμμετοχή στο πρωτάθλημα της περιόδου 2017-18 εξαιτίας οικονομικών προβλημάτων[15] και ουσιαστικά κατέστησε το τμήμα ανενεργό, διατηρώντας μόνο τα τμήματα υποδομών.

Τίτλοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

1971, 1972, 1973, 1977, 1978, 1979, 1982, 1983, 1985, 1988, 1990, 1991, 1992, 1993, 1998, 2000, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011

2005, 2006, 2008, 2009, 2010

Άλλοι τίτλοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • 10 πρωταθλήματα Κέντρου:[16]
1970, 1971, 1972, 1973, 1974, 1976, 1977, 1978, 1981, 1982.

Πορεία στο πρωτάθλημα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πανελλήνιο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Περίοδος Πρ. κέντρου Πανελλήνιο
Θέση Ν Η Σετ Θέση Ν Η Σετ
1971 1  ;  ;  ; 1 1 0 3–0
1972 1 14 0  ; 1 5 0 15–2
1973 1 14 0  ; 1 4 0 12–1
1974 1 15 1  ; 2 3 1 10–3
1975 2 18 2  ; 2 4 1 13–3
1976 1 19 1  ; 2 4 1 14–4
Περίοδος Πρ. κέντρου Πανελλήνιο
Θέση Ν Η Σετ Θέση Ν Η Σετ
1977 1 13 2  ; 1 4 0  ;
1978 1 15 0  ; 1 5 0 15–5
1979 2 9 2  ; 1 5 0 15–3
1980 2 12 3 39–13 2 5 1 15–4
1981 1 14 0 42–5 2 4 2 14–7
1982 1 15 1  ; 1 6 0 18–2

Α' και Α1 Εθνική[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Περίοδος Θέση Ν Η Σετ
1982–83 1 13 2  ;
1983–84 2 14 6  ;
1984–85 1 23 3 73–18
1985–86 2 22 4 70–16
1986–87 2 16 2 50–12
1987–88 1 15 2 48–15
1988–89 3 12 8 46–32
1989–90 1 18 2 58–14
1990–91 1 17 0 51–7
1991–92 1 22 0 66–4
1992–93 1 22 0 66–1
1993–94 2 21 1  ;
Περίοδος Θέση Ν Η Σετ
1994–95 2 24 5 78–26
1995–96 3 23 5 77–26
1996–97 2 24 3  ;
1997–98 1 22 6 73–26
1998–99 2 21 4 70–17
1999–00 1 26 3 80–21
2000–01 2 26 3 82–23
2001–02 4 21 9 69–43
2002–03 2 14 7 51–30
2003–04 3 19 6 63–27
2004–05 1 28 2 87–18
2005–06 1 28 2 86–21
Περίοδος Θέση Ν Η Σετ
2006–07 1 29 0 87–5
2007–08 1 29 3 89–25
2008–09 1 28 1 86–14
2009–10 1 26 4 82–26
2010–11 1 17 4 56–24
2011–12 4 14 7 49–25
2012–13 5 11 11 39–45
2013–14 3 19 8 63–37
2014–15 2 21 5 67–22
2015–16 3 21 6 70–25
2016–17 3 19 5 64–25
2017–18 Αποσύρθηκε

Θέσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Θέση
Φορές 23 15 6 2 1

Ευρωπαϊκές διακρίσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Έτος Διάκριση Σχόλια
Κύπελλο Πρωταθλητριών
1993-94 προημιτελικά αποκλεισμός από τη Matera
1998-99 6η θέση 3η θέση στο β' όμιλο (βασική φάση 2 ομίλων με 8 ομάδες)
Κύπελλο Κυπελλούχων
1994-95 φάιναλ φορ 4η θέση
1995-96 7η θέση 4η θέση στη φάση ομίλων
1999-00 τελικός 2η θέση (ήττα από την Perugia)
CEV Cup
1980-81 φάιναλ φορ 4η θέση
Challenge Cup
2008-09 τελικός 2η θέση (ήττα από τη Vini Monteschiavo Jesi)
2009-10 προημιτελικά αποκλεισμός από την Αστερίξ Κίλντρεχτ

Φάιναλ φορ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Περίοδος Τόπος Διοργάνωση 1η θέση 2η θέση 3η θέση 4η θέση
1980-81 Flag of Germany.svg Μόναχο Κύπελλο Συνομοσποδίας Flag of Germany.svg Λόχοφ Flag of Italy.svg Τσεσίνα Flag of Germany.svg Βισμπάντεν Flag of Greece.svg Παναθηναϊκός
1994-95 Flag of Germany.svg Μίνστερ Κύπελλο Κυπελλούχων Flag of Italy.svg Μόντενα Flag of Germany.svg Μίνστερ Flag of Italy.svg Ανκόνα Flag of Greece.svg Παναθηναϊκός
1999-00 Flag of Italy.svg Περούτζια Κύπελλο Κυπελλούχων Flag of Italy.svg Περούτζια Flag of Greece.svg Παναθηναϊκός Flag of Turkey.svg Ένκα Flag of Spain.svg Ουνιβερσιδάδ
2008-09 Flag of Italy.svg Γιέζι Κύπελλο Θριάμβου Flag of Italy.svg Γιέζι Flag of Greece.svg Παναθηναϊκός Flag of Russia.svg Λενινγκράντα Flag of Spain.svg Αλμπαθέτε

Ανά περίοδο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Περίοδος Πρωτάθλημα
Ελλάδας
Πρ. Κέντρου /
Κύπελλο
Κύπελλα
Ευρώπης
Προπονητής Σύνθεση
1969-70 Δεν έγινε πρωταθλητής
Κέντρου
Μπεργελές-Γκροζντάνοβιτς Ιωαννίδου, Γιαννουλάτου, Μανδανίδου, Χατζηγιάννη, Γκύζη, Κόκκαλη, Παυλάκου, Κογεβίνα, Σωτηροπούλου, Αναστασάκη, Πιθαρούλη, Τσάλτα
1970-71 πρωταθλητής πρωταθλητής
Κέντρου
Γκροζντάνοβιτς Ιωαννίδου, Γιαννουλάτου, Μανδανίδου, Χατζηγιάννη, Γκύζη, Κόκκαλη, Παυλάκου, Κογεβίνα, Σωτηροπούλου, Αναστασάκη, Πιθαρούλη, Τσάλτα
1971-72 πρωταθλητής πρωταθλητής
Κέντρου
Γκροζντάνοβιτς Ιωαννίδου, Γιαννουλάτου, Χατζηγιάννη, Καλαϊτζή, Αναστασάκη, Κόκκαλη, Μανδανίδου, Γκύζη, Παυλάκου, Σωτηροπούλου, Κογεβίνα
1972-73 πρωταθλητής πρωταθλητής
Κέντρου
Γκροζντάνοβιτς Ιωαννίδου, Καλατζή, Γκύζη, Κόκκαλη, Γιαννουλάτου, Αναστασάκη, Μοσχοπούλου, Γκαραβέλου, Μανδανίδου
1973-74 2η θέση πρωταθλητής
Κέντρου
Γκροζντάνοβιτς Ιωαννίδου, Καλατζή, Γκύζη, Κόκκαλη, Γιαννουλάτου, Αναστασάκη, Μοσχοπούλου, Γκαραβέλου, Μανδανίδου, Χρυσού, Μπομπόνη, Κούκη, Θ. Φιλίππου, Μ. Φιλίππου, Δόμπρετς, Ζαφειρία
1974-75 2η θέση 2η θέση
Κέντρου
Γκροζντάνοβιτς,
Ν. Μπεργελές
Γιαννουλάτου, Γκύζη, Κόκκαλη, Γιαννουλάτου, Μανδανίδου, Μπομπόνη, Κούκη
1975-76 2η θέση πρωταθλητής
Κέντρου
Ν. Μπεργελές Γιαννουλάτου, Γκύζη, Παυλάκου, Κόκκαλη, Μανδανίδου, Μπομπόνη
1976-77 πρωταθλητής πρωταθλητής
Κέντρου
Ν. Μπεργελές Γιαννουλάτου, Κόκκαλη, Καλούδη, Παυλάκου, Γκύζη, Μπαρζούκα, Κούκη
1977-78 πρωταθλητής πρωταθλητής
Κέντρου
Ν. Μπεργελές Παυλάκου, Κόκκαλη, Καλούδη, Θεοφάνη, Αγγελή, Μπαρζούκα, Γιαννουλάτου, Κούκη, Μανωλά, Σαρρή
1978-79 πρωταθλητής 2η θέση
Κέντρου
Κριτσοταλάκης Γκύζη, Παυλάκου, Καλούδη, Μανωλά, Θεοφάνη, Μπομπόνη, Μπαρζούκα, Σαρρή, Γιαννουλάτου
1979-80 2η θέση 2η θέση
Κέντρου
φάση των 16
Κυπέλλου Κυπελλούχων
Κριτσοταλάκης Παυλάκου, Κόκκαλη, Αγγελή, Μπομπόνη, Νικολάου, Καμηλιόρη, Καλούδη, Μανωλά, Σαρρή, Μπαρζούκα, Κατσαρού, Γκιώνη
1980-81 2η θέση πρωταθλητής
Κέντρου
φάιναλ 4
Κυπέλλου Συνομοσπονδίας
Τουρσούγκας Γκύζη, Μπομπόνη, Βήχου, Ψαθοπούλου, Χρυσοστόμου, Μ. Νικολάου, Χ. Νικολάου, Κατσαρού, Μπονοβία, Καλούδη, Μανωλά, Σαρρή, Μπαρζούκα, Παυλάκου, Αγγέλη, Καρανάσου
1981-82 πρωταθλητής πρωταθλητής
Κέντρου
Τουρσούγκας Γκύζη, Χρυσοστόμου, Βήχου, Ψαθοπούλου, Μπαρζούκα, Μ. Νικολάου, Σ. Νικολάου, Χ. Νικολάου, Μπονοβία, Καλούδη, Μανωλά, Σαρρή, Μπομπόνη
1982-83 πρωταθλητής Τουρσούγκας Γκύζη, Καλούδη, Χρυσοστόμου, Μ. Νικολάου, Βήχου, Μανώλα, Ψαθοπούλου, Μπαρζούκα, Σ. Νικολάου, Κατσαρού, Ροτσίδου, Μήτση, Μπόρα, Κατσάμπη, Πιλάτου, Μπονοβία, Παπαδάκου, Καραμπάγια
1983-84 2η θέση Τουρσούγκας Μήτση, Γκύζη, Καλούδη, Χρυσοστόμου, Μ. Νικολάου, Βήχου, Μανώλα, Ψαθοπούλου, Μπαρζούκα, Σ. Νικολάου, Κατσαρού, Ροτσίδου, Μήτση, Μπόρα, Κατσάμπη, Πιλάτου, Μπονοβία, Παπαδάκου, Καραμπάγια
1984-85 πρωταθλητής Τουρσούγκας Μήτση, Ροτσίδου, Χρυσοστόμου, Κατσάμπη, Βήχου, Μ. Νικολάου, Σ. Νικολάου, Μπονοβία, Μπαρζούκα, Πιλάτου, Μπόρα, Μαραζιώτη, Γιάντσιου, Γκύζη, Ψαθοπούλου, Καλούδη, Κατσαρού, Μανώλα, Καραμπάγια, Παπαδάκου, Κωνσταντινίδου
1985-86 2η θέση Τουρσούγκας Βήχου, Γκύζη, Καραστάθη, Κατσαμπή, Μήτση, Μπονοβία, Μπόρα, Ροτσίδου, Χρυσοστόμου, Γαρουφαλλίδου, Κούβαρη
1986-87 2η θέση Τουρσούγκας Μήτση, Ροτσίδου, Χρυσοστόμου, Μπόρα, Κούβαρη, Γαρυφαλλίδου, Μπονοβία, Καπόρη
1987-88 πρωταθλητής Τουρσούγκας Μήτση, Μπόρα, Ροτσίδου, Χρυσοστόμου, Καρακώστα, Καπένη, Μαλαπέτσα, Μπονοβία, Καπώρη
1988-89 3η θέση Τουρσούγκας Μήτση, Χρυσοστόμου, Ροτσίδου, Κούβαρη, Μαλαπέτσα, Καρακώστα, Μπονοβία, Μπόρα, Θεοδωράκη, Λελούδα
1989-90 πρωταθλητής Τουρσούγκας Μήτση, Ροτσίδου, Μαλαπέτσα, Καρακώστα, Αγγελάκη, Χρυσοστόμου, Μπονοβία, Μαρτσουκάκη, Κοστρίβα, Θεοδωράκη, Σφυρή, Σκουλά, Παναγιωτοπούλου, Κοκκίνου, Χαραλάμπους, Μπούκη
1990-91 πρωταθλητής Τουρσούγκας Μήτση, Ροτσίδου, Μαλαπέτσα, Καρακώστα, Αγγελάκη, Πραγκαλούδη, Σφυρή, Θεοδωράκη, Κοστρίβα, Μαρτσουκάκη, Σκουλά, Καρακώστα, Τζίμου, Κοκκίνου, Μανταμοπούλου, Χαραλάμπους
1991-92 πρωταθλητής Τουρσούγκας Μήτση, Ροτσίδου, Αγγελάκη, Γκεοργκίεβα, Πραγκαλούδη, Σφυρή, Σκουλά, Θεοδωράκη, Γιαλενίου, Μπάμπουλι, Ακοκκαλίδου, Κοκκίνου, Κοστρίβα, Βραχά, Μαλαπέτσα, Τσαγλή
1992-93 πρωταθλητής Βελτζ Αγγελάκη, Μπάμπουλι, Πραγκαλούδη, Σάλτσεβιτς, Γκεοργκίεβα, Σφυρή, Γιαλενίου, Θεοδωράκη, Κοστρίβα, Μαλαπέτσα, Σκουλά, Βασιλάκη, Πανταζοπούλου
1993-94 2η θέση φάση των 8
Τσάμπιονς Καπ
Βελτζ Αγγελάκη, Γιαλενίου, Ευγενή, Θεοδωράκη, Κοστρίβα, Μαλαπέτσα, Μαρτσουκάκη, Μπάμπουλι, Ντότσι, Πραγκαλούδη, Σφυρή
1994-95 2η θέση φάιναλ 4
Κυπέλλου Κυπελλούχων
Μπακοδήμος Γιαλενίου, Μαλαπέτσα, Ντότσι, Θεοδωράκη, Κοστρίβα, Μπάμπουλι, Πραγκαλούδη, Ιλίνα, Ζωφραφίνη, Αγγελάκη, Σφυρή, Ευγενή
1995-96 3η θέση 7η θέση
Κυπέλλου Κυπελλούχων
Μπακοδήμος Σάλτσεβιτς, Λιμαντζάκη, Μιλς, Γιαλένιου, Θεοδωράκη, Βασιλειάδου, Πραγκαλούδη, Ευγενή, Μπάμπουλι, Μπάκνερ, Αγγελάκη, Σφυρή
1996-97 2η θέση φάση των 16
CEV Cup
Τουρσούγκας Σάλτσεβιτς, Λιμαντζάκη, Γιαλένιου, Ζανάρα, Πραγκαλούδη, Μπάμπουλι, Μεντβέτεβα, Αγγελάκη, Σφυρή
1997-98 πρωταθλητής φάση ομίλων
Κυπέλλου Κυπελλούχων
Νικολάκης Μάσου, Γιαλένιου, Ζανάρα, Πραγκαλούδη, Μπάμπουλι, Ντούλε, Μεντβέτεβα, Αγγελάκη, Σφυρή
1998-99 2η θέση φιναλίστ 6η θέση
Τσάμπιονς Καπ
Νικολάκης Μάσου, Ντουάρτε, Ρομάνοβα, Σαπαρέφσκα, Ντούλε, Φεντότοβα, Μπάμπουλι, Ζαννάρα, Γιαλένιου
1999-00 πρωταθλητής ημιτελικά φιναλίστ
Κυπέλλου Κυπελλούχων
Νικολάκης Μάσου, Ιορδανίδου, Πιζέλε, Σαπαρέφσκα, Γιαλένιου, Φεντότοβα, Ντούλε, Ζαννάρα, Μπάμπουλι, Αλιφιεράκη, Αγγελάκη
2000-01 2η θέση προημιτελικά φάση ομίλων
Τσάμπιονς Λιγκ
Ανδρεάδης,
Σωτηρόπουλος
Αλιφιεράκη, Ν. Γκαραγκούνη, Σαπαρέφσκα, Βερβίτη, Ντούλε, Κρέσσου, Μπάμπουλι, Καλαϊτζίεβα, Φραγκιαδάκη, Τοντόροβα, Πραγκαλούδη, Δρακουλίδου
2001-02 4η θέση φάση των 16 φάση των 16
CEV Cup
Φορτούνας Αλιφιεράκη, Ν. Γκαραγκούνη, Σαπαρέφσκα, Νικολού, Ντούλε, Κρέσσου, Μπάμπουλι, Καλαϊτζίεβα, Φραγκιαδάκη, Πραγκαλούδη, Δρακουλίδου
2002-03 2η θέση ημιτελικά δεν προκρίθηκε Ανδρεόπουλος Μπορίσοβα, Φραγκιαδάκη, Ν. Γκαραγκούνη, Σαπαρέφσκα, Ρεσέτνιακ, Μητσέλου, Κρέσσου, Μπάμπουλι, Αλιφιεράκη, Πραγκαλούδη, Γιαλένιου, Σάκουλα
2003-04 3η θέση ημιτελικά φάση των 16
CEV Cup
Ανδρεόπουλος Φραγκιαδάκη, Ν. Γκαραγκούνη, Ντουμιτρέσκου, Στουντένα, Γιαλένιου, Σάκκουλα, Πραγκαλούδη, Γκένσκοβα, Ντάρδη, Μητσέλου, Κρέσσου
2004-05 πρωταθλητής κυπελλούχος φάση ομίλων
CEV Cup
Μπαχράμης Μ. Γκαραγκούνη, Ν. Γκαραγκούνη, Ντουμιτρέσκου, Ντάιμου, Φραγκιαδάκη, Σιμάνκοβα, Μητσέλου, Κρέσσου, Σαμοντάχοβα, Μυλωνά, Σάκκουλα
2005-06 πρωταθλητής κυπελλούχος φάση ομίλων
Top Teams Cup Arrow-down.gif
Μπαχράμης Μ. Γκαραγκούνη, Ν. Γκαραγκούνη, Ντουμιτρέσκου, Φραγκιαδάκη, Σιμάνκοβα, Ζικμούντοβα, Μητσέλου, Κρέσσου, Ρίμπας, Μυλωνά, Σάκκουλα, Μπουντιμιρ Μιλ
φάση ομίλων
CEV Cup
2006-07 πρωταθλητής δεν ολοκληρώθηκε φάση ομίλων
Top Teams Cup
Τσίγκος Μ. Γκαραγκούνη, Ν. Γκαραγκούνη, Ντουμιτρέσκου, Σιμάνκοβα, Μποροβίντσεκ, Σάκκουλα, Μυλωνά, Φραγκιαδάκη, Κρέσσου, Μητσέλου
2007-08 πρωταθλητής κυπελλούχος A' φάση
CEV Cup Arrow-down.gif
Φλώρος Ντουμιτρέσκου, Σαπαρέφσκα, Λόζανσιτς, Παπαγεωργίου, Φραγκιαδάκη, Κουτουξίδου, Χατζηνίκου, Τζανακάκη, Άνταμς, Κρέσσου, Καρπουζά, Μυλωνά, Μπράντφορντ, Βορονίνα
φάση των 16
Challenge Cup
2008-09 πρωταθλητής κυπελλούχος A' φάση
CEV Cup Arrow-down.gif
Φλώρος Χατζηνίκου, Σαπαρέφσκα, Τότσκο, Ντουμιτρέσκου, Τομάσεβιτς, Φερνάντεζ, Μυλωνά, Παπαγεωργίου
φιναλίστ
Τσάλεντζ Καπ
2009-10 πρωταθλητής κυπελλούχος A' φάση
CEV Cup Arrow-down.gif
Φλώρος Ντουμιτρέσκου, Μόλναρ, Τομάσεβιτς, Τζανακάκη, Κουτουξίδου, Χατζηνικολάου, Μυλωνά, Παπαγεωργίου, Σαπαρέφσκα, Χατζηνίκου, Χριστοδούλου
προημιτελικά
Τσάλεντζ Καπ
2010-11 πρωταθλητής ημιτελικά απόσυρση από
CEV Cup
Χουντουμάδης Μάχον, Χριστοδούλου, Τζανακάκη, Χατζηνικολάου, Δηλαβέρη, Παπαφωτίου, Μλαντένοβιτς, Μαλούσαρη, Καρπουζά, Μυλωνά, Μόλναρ
2011-12 4η θέση φιναλίστ δεν αγωνίστηκε[17] Χουντουμάδης Μαλούσαρη, Κωνσταντίνου, Ιχτιάρη, Νιέβα, Γιουράνι, Χριστοδούλου, Τσατσούρι, Χατζηνικολάου, Κουτσιβίτη, Καρπουζά, Μυλωνά, Μικρουδάκη, Φερρέιρα
2012-13 5η θέση προημιτελικά δεν αγωνίστηκε Χουντουμάδης, Ρούσσης Μυλωνά, Μαλουσάρη, Ιχτιάρη, Χριστοδούλου, Τσατσούρη, Μικρουδάκη, Κουντουρά, Μάρκου, Βασιλαντωνάκη, Καββαδία, Νούσια, Γεωργίου, Σωτηρίου, Γλύκα, Γιανακοπούλου, Αποστολάκη, Πέρεζ
2013-14 3η θέση ημιτελικά δεν προκρίθηκε Ρούσσης Γκούζου, Αντούβα, Κελεσίδου, Βασιλαντωνάκη, Μπίσκου, Καββαδία, Κεφαλά, Μερτέκη, Νούσια, Τσίμα, Μιλοβάνοβιτς, Αποστολάκη, Τσατσούρη
2014-15 2η θέση φιναλίστ δεν αγωνίστηκε Ρούσσης Γκούζου, Καββαδία, Μεταξά, Μερτέκη, Τσίμα, Ρόγκα, Τσατσούρη, Χρήστου, Βίλκου, Παπαδοπούλου, Pacheko, Βαμβακούση, Γιαννακοπούλου
2015-16 3η θέση ημιτελικά δεν αγωνίστηκε Ρούσσης,
Δ. Καζάζης
Γκούζου, Καββαδία, Μερτέκη, Τσίμα, Ρόγκα, Κουτουξίδου, Νομικού, Παπαδοπούλου, Κωνσταντινίδου, Μόλναρ, Καστάνου, Γιαννακοπούλου, Αγγελοπούλου, Αργυρίου, Φιλντ

Διακεκριμένες αθλήτριες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Διακεκριμένοι προπονητές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σύνθεση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 18 Δεκεμβρίου 2017
Νο Εθνικότητα Ονοματεπώνυμο Θέση Ύψος Γέννηση
1. Flag of Greece.svg Αθηνά Χρυσομάλλη Πασαδόρος 1.72 07/12/1990
2. Flag of Greece.svg Στέλλα Λαγουδάκη Ακραία 1.83 25/04/1987
7. Flag of Greece.svg Αγγελική Καββαδία Κεντρική 1.88 17/02/1994
10. Flag of Greece.svg Ευαγγελία Μερτέκη Διαγώνια 1.90 29/04/1991
11. Flag of Greece.svg Άννα Καρπουζά Κεντρική 1.92 09/01/1990
12. Flag of Canada.svg Κάιλα Ρίτσι Ακραία 1.88 20/06/1989
13. Flag of Greece.svg Παναγιώτα Ρόγκα Λίμπερο 1.62 07/04/1987
14. Flag of Greece.svg Γεωργία Παρασκάκη Πασαδόρος 1.81 26/06/1981
17. Flag of Canada.svg Μαρίσα Φιλντ Κεντρική 1.89 10/07/1987
- Flag of Greece.svg Λήδα-Ευαγγελία Κάστανου Διαγώνια 1.91 27/06/1998

Διοίκηση και τεχνικό επιτελείο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Επιτελείο
Πρόεδρος Flag of Greece.svg Δημήτρης Μπαλτάκος
Έφορος τμήματος Flag of Greece.svg Τάκης Μαλακατές
Γενικός αρχηγός Flag of Greece.svg Νίκος Λάζος
Προπονητής Flag of Greece.svg Δημήτρης Καζάζης
Βοηθός προπονητή Flag of Greece.svg Άγκι Μπάμπουλι
Βοηθός προπονητή Flag of Greece.svg Γιώργος Μυλωνάκης
Γυμναστής Flag of Greece.svg Γιώργος Σκόλιας
Φυσικοθεραπευτής Flag of Greece.svg Βασίλης Αγγέλου
Στατιστικολόγος Flag of Greece.svg Στάθης Μαύρος

Τμήματα υποδομής[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Νεάνιδες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1990 η ομάδα νεανίδων του Παναθηναϊκού κατέκτησε το πρωτάθλημα ΕΣΠΑΑΑ, έχοντας στη σύνθεσή της τις Μαρτσουκάκη, Σφυρή, Κοκκίνου, Κοστρίβα, Σκουλά, Θεοδωράκη, Χαραλάμπους, Αλεξανδράκη, Μανταμοπούλου. Στην τελική φάση του Πανελλήνιου πρωταθλήματος νίκησε τους Φιλαθλητικό, Πανελλήνιο και Σταυρούπολη, ηττήθηκε όμως από τη Δραπετσώνα και την τελικά πρωταθλήτρια Νίκη Αλεξανδρούπολης.[18]

Την επόμενη περίοδο ο Παναθηναϊκός κατέκτησε και πάλι το Πρωτάθλημα ΕΣΠΑΑΑ. Στο πρωτάθλημα Ελλάδας που διεξήχθη στη Δράμα, επικράτησε έναντι όλων των αντιπάλων του (Σταυρούπολη, ΓΣΓ Νίκη, ΓΝΟΝ Άρη και Μεσσηνιακός) δίχως να παραχωρήσει σετ. Πρωταθλήτριες Αθήνας και Ελλάδας για το 1991 ήταν οι Μαρτσουκάκη, Τζίμου, Κοστρίβα, Σκουλά, Θεοδωράκη, Χαραλάμπους, Αλεξανδράκη, Μανταμοπούλου, Γιαννιώτη και Κοκκίνου.[18]

Έπειτα από 22 χρόνια, η ομάδα βόλεϊ νεανίδων του Παναθηναϊκού κατέκτησε το πρωτάθλημα ΕΣΠΑΑΑ του 2013. Ανακηρύχθηκε επίσης πρωταθλήτρια Ελλάδας, καθώς στον τελικό του Άργους επικράτησε με 3-0 σετ του Αίαντα Ευόσμου, με αθλήτριες τις Βασιλαντωνάκη, Γλύκα, Καββαδία, Σωτηρίου, Τσατσούρι, Λιάγκη, Γεωργίου και προπονητή το Βασίλη Βλαχονικολό. Κορυφαία παίκτρια (MVP) της διοργάνωσης αναδείχθηκε η Ανθή Βασιλαντωνάκη, καλύτερη μπλοκέρ η Αγγελική Καββαδία, καλύτερη πασαδόρος η Ελεάννα Γλύκα και καλύτερη λίμπερο η Μαρίνα Γεωργίου.

Τίτλοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

2 Πρωταθλήματα Ελλάδας:

1991, 2013

3 Πρωταθλήματα ΕΣΠΑΑΑ νεανίδων:[19]

1990, 1991, 2013.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. https://www.volleyball.gr/a1-gunaikon/xrush-biblos/article/59/istorika-stoixeia-a1-gunaikon
  2. ΒΟΛΕΪ ΓΥΝΑΙΚΩΝ
  3. "Τριφύλλι 100 χρόνια", συλλογικό έργο, επετειακή έκδοση εφημ. «Goal news», Αθήνα 2008, σελ. 171
  4. 4,0 4,1 «Goal news», ό.π, σελ. 172
  5. εφημ. «ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ» 13.02.1981, σελ. 3
  6. «Goal news», ό.π, σελ. 173
  7. 7,0 7,1 «Goal news», ό.π, σελ. 174
  8. 8,0 8,1 Ασημένιες στην Ευρώπη, χρυσές στην Ελλάδα, leoforos.gr
  9. «Goal news», ό.π, σελ. 175
  10. εφημ. «ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ» 18.02.1999 σελ. 38[νεκρός σύνδεσμος]
  11. Όταν ο Παναθηναϊκός έγραφε ιστορία, Κώστας Χολίδης στο sport24.gr
  12. «Goal news», ό.π, σελ. 176
  13. 13,0 13,1 «Goal news», ό.π, σελ. 178
  14. archive.sport.gr
  15. http://www.gazzetta.gr/volleyball/article/1115352/den-katevainei-sto-protathlima-o-panathinaikos
  16. «Goal news», ό.π, σελ. 171-173
  17. εξαιτίας τιμωρίας από την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία για την απόσυρσή του την περίοδο 2010-11
  18. 18,0 18,1 Έγραψαν ιστορία οι Νεανίδες του Παναθηναϊκού, Κώστας Χολίδης στο prasinanea.gr
  19. επίσημος ιστότοπος, Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Αθήνας & Ανατολικής Αττικής (ΕΣΠΑΑΑ)

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Σήφης Βοτζάκης (συνεργ. Βαγγέλης Μελέκογλου), 100 χρόνια Παναθηναϊκός • Η ιστορία 1908-2008, Εκδόσ. Α.Α Λιβάνη, Αθήνα 2008, ISBN 960-1418-75-X
  • συλλογικό έργο, Τριφύλλι 100 χρόνια, επετειακή έκδοση εφ. Goal news, Αθήνα 2008.
  • Β. Τούτσικας-Ν. Σαρίδης, 100 χρόνια Παναθηναϊκός, ειδική έκδοση εφημ. SPORTDAY, Αθήνα 2008.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]