Κράτος της Παλαιστίνης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Παλαιστινιακά εδάφη)
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Για την ιστορική περιοχή της Παλαιστίνης, δείτε: Παλαιστίνη.
Κράτος της Παλαιστίνης
دولة فلسطين
Dawlat Filastin

Σημαία

Εθνόσημο
Εθνικός ύμνος: Biladi (Η χώρα μου)
Ραμάλα
Μεγαλύτερη πόλη
Γάζα
Αραβική γλώσσα
Ημιπροεδρικό σύστημα
Μαχμούντ Αμπάς Μοχάμαντ Σταγιέχ
Νομοθετικό σώμα
Εθνικό Συμβούλιο
Ημερομηνίες
Διακήρυξη Ανεξαρτησίας
(από το Ισραήλ)
Ίδρυση
Παλαιστινιακής Αρχής

15 Νοεμβρίου 1988


4 Μαΐου 1994
 • Σύνολο
 • Σύνορα

6.020[1] km2 (170η)
404 (Δυτική Όχθη)
62 (Λωρίδα της Γάζας) km
Πληθυσμός
 • Απογραφή 2017 
 • Πυκνότητα 

4.780.978[2] (124η) 
794,2 κατ./km2 (15η) 
Α.Ε.Π. (Ονομαστικό)
 • Ολικό  (2007)
 • Κατά κεφαλή 

4,016 δισ. $[3]  
 
ΔΑΑ (2017)Αύξηση 0,686 [4] (119η) – μεσαίος
ΝόμισμαΛίρα Αιγύπτου,Σεκέλ Ισραήλ και Δηνάριο Ιορδανίας
 • Θερινή ώρα(UTC +2)
(UTC +3)
Internet TLD.ps
Κωδικός κλήσης+970
Σημαία της Παλαιστίνης
Χαρτονόμισμα της Παλαιστίνης

Με το όνομα Παλαιστίνη, γενικά, ονομάζεται η περιοχή της ανατολικής Μεσογείου η οποία εκτείνεται από τα σύνορα της Αιγύπτου (νότια) μέχρι τα σύνορα του Λιβάνου (βόρεια), και ανατολικά μέχρι τον Ιορδάνη ποταμό.
Από τις αρχές του 20ου αιώνα η περιοχή αυτή αποτελεί πεδίο εθνικών διεκδικήσεων και συγκρούσεων μεταξύ Σιωνιστών εθνικιστών και Παλαιστινίων.

Ιστορικά, πιστεύεται ότι η ονομασία προέρχεται από τους Φιλισταίους. Είναι αρχαιολογικά πιθανό να υπάρχει προέλευση και κατά συνέπεια σύνδεση με κάποια φύλα που έφυγαν από την αρχαία Κρήτη και αναφέρονται μεταξύ άλλων σε κείμενα της Γραμμικής Β ως «Πελεστέτ». Η Γραμμική Β είναι η πρώτη γραφή της ελληνικής γλώσσας, μεταγενέστερη μορφή της Γραμμικής Α, και χρησιμοποιήθηκε στη Μυκηναϊκή περίοδο, από το 17ο ως τον 13ο αι. π.Χ., κυρίως για την τήρηση λογιστικών αρχείων στα ανάκτορα.

Νόμισμα της Παλαιστίνης

Η ονομασία Παλαιστίνη είναι ελληνική οι δε Ρωμαίοι, τον 2ο αιώνα π.Χ., ονόμαζαν την περιοχή «Παλαιστίνη της Συρίας», ως περιοχή της Συρίας. Το όνομα Παλαιστίνη αναβίωσε και καθιερώθηκε επίσημα ως ανεξάρτητο έδαφος από τον Ιορδάνη ποταμό μέχρι τις ακτές της Μεσογείου μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο όταν δημιουργήθηκε ως κράτος κατ΄ εντολή και παραχωρήθηκε υπό την προστασία των Άγγλων.

Σύγχρονη εποχή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1917 μετά τους νικηφόρους Βαλκανικούς πολέμους κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ξεσηκώθηκαν και οι Άραβες για τη δική τους ανεξαρτησία. Τότε η Αντάντ (δηλ. Αγγλία, Γαλλία και Ρωσία), τους υποσχέθηκαν πλήρη ανεξαρτησία με το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου οπότε και ξεκίνησε ο ένοπλος απελευθερωτικός τους αγώνας.

Ακολούθησε η «Διακήρυξη του Μπάλφουρ», η οποία και προσδιόριζε μία εθνική εστία μόνιμης βάσης των Εβραίων στην Παλαιστίνη, η οποία κατά τη διάρκεια των απελευθερωτικών εκείνων επιχειρήσεων είχε ανακηρυχθεί ως «κράτος κατ΄ εντολή» της Κοινωνίας των Εθνών υπό αγγλική προστασία. Καθεστώς που παρέμεινε μέχρι τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Μετά τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ο νεοσυσταθείς Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών, το 1947 ψηφίζει την ιστορική απόφαση 181 με την οποία επιβλήθηκε διχοτόμηση της Παλαιστίνης σε δύο διαφορετικά κράτη κατά γλώσσα, πολιτισμό και θρησκεία: ένα αραβικό, και ένα εβραϊκό, το Ισραήλ. Ακολούθησαν συγκρούσεις μεταξύ των Αράβων και των Ισραηλινών, σε αυτό που περιγράφεται ως εμφύλιος πόλεμος του 1947-48 στην Παλαιστίνη υπό Βρετανική Εντολή, ο οποίος οδήγησε στον πρώτο Αραβό-Ισραηλινό πόλεμο του 1948 (15 Μαΐου - 10 Μαρτίου 1949), μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του Κράτους του Ισραήλ στις 14 Μαΐου 1948. Έπειτα από το τέλος του πολέμου, το προηγούμενο έδαφος της Βρετανικής Εντολής έχει καταλήξει ως εξής:

  1. Το μεγαλύτερο τμήμα 78% να έχει καταληφθεί από το Ισραήλ.
  2. Η λεγόμενη Δυτική Όχθη να είναι προσαρτημένη στην Ιορδανία
  3. Και ένα 1,5% η λεγόμενη Λωρίδα της Γάζας να τίθεται υπό τον έλεγχο και τη Διοίκηση της Αιγύπτου, επί βασιλείας Φαρούκ.

Υπολογίσθηκε ότι 750.000 Παλαιστίνιοι ξεριζώθηκαν τότε από τα πάτρια εδάφη και κατέφυγαν άλλοι στη Γάζα άλλοι στην Ιορδανία, άλλοι στον Λίβανο και άλλοι στη Συρία.

Το 1964 δημιουργείται εξ ανάγκης η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, γνωστότερη με το αγγλικό αρκτικόλεξο PLO, η οποία και τίθεται ως νόμιμη εκπρόσωπος και προστατευτική ομπρέλα των Παλαιστινίων. Συγκεκριμένα τον Οκτώβριο του 1974 στη συνάντηση κορυφής όλων των αραβικών χωρών στο Ραμπάτ του Μαρόκου, ο Αραβικός Σύνδεσμος αναγνώρισε την PLO (ή ελληνικά ΟΑΠ) ως τον μοναδικό εκπρόσωπο των Αράβων της Παλαιστίνης.

Με τη συμφωνία του Εθνικού Παλαιστινιακού Συνεδρίου, που αποτελεί το νομικό σώμα της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, στις 15 Νοεμβρίου του 1988, το Κράτος της Παλαιστίνης διακήρυξε ανεξαρτησία. Ωστόσο, το επονομαζόμενο «Κράτος της Παλαιστίνης», δεν είναι ούτε υπήρξε ανεξάρτητο κράτος, ούτε είχε κυριαρχία σε κάποια εδάφη. Επίσης, η διακήρυξη αυτή αγνοήθηκε και εν τέλει απορρίφθηκε από το Κράτος του Ισραήλ. Το Ισραήλ ελέγχει την περιοχή από τον Πόλεμο των Έξι Ημερών, οπότε την πήρε από την Αίγυπτο και την Ιορδανία.

Αυτόν τον καιρό, η Εθνική Παλαιστινιακή Αρχή (ΕΠΑ) οραματίζεται την ίδρυση ενός Παλαιστινιακού κράτους, το οποίο θα περιλαμβάνει όλη ή μέρος της Δυτικής Όχθης, τη Λωρίδα της Γάζας και την ανατολική Ιερουσαλήμ, ζώντας ειρηνικά με το Ισραήλ υπό μια δημοκρατικά εκλεγμένη και αξιόπιστη κυβέρνηση. Η ΕΠΑ ωστόσο, δεν διεκδικεί κυριαρχία επί κανενός εδάφους και επομένως δεν είναι η κυβέρνηση του διακηρυγμένου το 1988 «Κράτους της Παλαιστίνης».

Η διακήρυξη του 1988 εγκρίθηκε σε μια συνάντηση στο Αλγέρι, με ψήφους 253-46 και δέκα αποχές. Η διακήρυξη επικαλέστηκε τη Συνθήκη της Λωζάνης (1923) και την Απόφαση 181 της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ υπέρ του ισχυρισμού για ένα «Κράτος της Παλαιστίνης στα δικά μας παλαιστινιακά εδάφη με πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ». Το ισχυριζόμενο «Κράτος της Παλαιστίνης» αναγνωρίσθηκε αμέσως από τον Αραβικό Σύνδεσμο και περίπου οι μισές κυβερνήσεις του κόσμου το αναγνωρίζουν σήμερα. Διατηρεί πρεσβείες σε αυτές τις χώρες (που αποτελούνται συνήθως από αποστολές της ΟΑΠ). Το Κράτος της Παλαιστίνης (από το 2013) αναγνωρίζεται από το 70% των κρατών-μελών των Ηνωμένων Εθνών, όχι όμως από το Ισραήλ.

Διεθνής αναγνώριση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σήμερα 136 ανεξάρτητες χώρες μέλη του ΟΗΕ και 2 μη μέλη (Δυτική Σαχάρα και Βατικανό) αναγνωρίζουν την ανεξαρτησία του Κράτους της Παλαιστίνης.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 30 Σεπτεμβρίου του 2004 ο ισραηλινός στρατός για πρώτη φορά κινήθηκε ύστερα από τέσσερα χρόνια συγκρούσεων στο μεγαλύτερο στρατόπεδο Παλαιστινίων προσφύγων, σκοτώνοντας 28 Παλαιστινίους και τραυματίζοντας άλλους 108. [5]

British Mandate Palestinian passport.jpg
Η Παλαιστίνη το 1759
Η Παλαιστίνη το 1851
Η Παλαιστίνη το 1864
Η Παλαιστίνη το 1900
Η Παλαιστίνη το 1915
Η Παλαιστίνη το 1920
Η Παλαιστίνη το 1924
Η Παλαιστίνη το 1947

Τοπικές εκλογές 2005[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 29 Σεπτεμβρίου του 2005 διεξήχθη ο τρίτος γύρος των τοπικών εκλογών, στις οποίες επιβλήθηκε απαγόρευση κατοχής όπλων σε δημόσιους χώρους.[6]

Εξελίξεις στη Λωρίδα της Γάζας το 2008-2009[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα Ηνωμένα Έθνη ανακοίνωσαν στις 18 Δεκεμβρίου του 2008 ότι αναστέλλουν τη διανομή τροφίμων στους Παλαιστινίους στη Λωρίδα της Γάζας επειδή τελείωσαν οι προμήθειες. [7]

Στις 27 Δεκεμβρίου του 2008 η Λωρίδα της Γάζας υπέστη σφοδρή επίθεση από αέρος κατόπιν μονομερούς παραβίασης της εκεχειρίας από το Ισραήλ. Ακολούθησε και εισβολή χερσαίων δυνάμεων, στις αρχές του επόμενου χρόνου.[8] Εκατοντάδες άτομα σκοτώθηκαν και τραυματίστηκαν. Στις 17 Ιανουαρίου του 2009 το Ισραήλ ανακοίνωσε μονομερή εκεχειρία, η οποία άρχισε να ισχύει από τα μεσάνυχτα της 17 προς 18 Ιανουαρίου τοπική ώρα. Η Χαμάς την απέρριψε λόγω της παραμονής των ισραηλινών δυνάμεων στα παλαιστινιακά εδάφη.

Πολιτικές εξελίξεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 7 Μαρτίου του 2009 παραιτήθηκε ο πρωθυπουργός Σαλάμ Φαγιάντ, ώστε να ανοίξει ο δρόμος σχηματισμού κυβέρνησης "εθνικής συνεννόησης" στο πλαίσιο της διαδικασίας συμφιλίωσης με τη Χαμάς.[9] Το Μάιο του 2009 οι παλαιστινιακές παρατάξεις Φάταχ και Χαμάς συμφώνησαν να συγκροτηθεί κοινή δύναμη ασφαλείας στη Λωρίδα της Γάζας, η οποία θα ασκεί καθήκοντα μέχρι τις επερχόμενες εκλογές, τον Ιανουάριο του 2010.[10] Τον Ιούνιο του 2014 σχηματίστηκε και ορκίστηκε κυβέρνηση εθνικής ενότητας με τη συμμετοχή της Φάταχ και της Χαμάς.[11]

Πρόεδρος της Παλαιστίνης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 23 Νοεμβρίου του 2008 ο Μαχμούτ Αμπάς, πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής, ορίστηκε «πρόεδρος της Παλαιστίνης» από ένα σημαντικό όργανο της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (ΟΑΠ). [12]

Δημογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το προσδόκιμο ζωής στη Δυτική Όχθη και στη Λωρίδα της Γάζας στο σύνολο του πληθυσμού ήταν σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2015 τα 75,91 χρόνια (73,79 χρόνια οι άνδρες και 78,17 οι γυναίκες).[13][14]

Σημειώσεις και παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Occupied Palestinian Territory
  2. Απογραφή 2017
  3. Gross domestic product 2007 Παγκόσμια Τράπεζα
  4. «Human Development Report 2018». HDRO (Human Development Report Office). Ανακτήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 2019. 
  5. Ελευθεροτυπία[νεκρός σύνδεσμος], Διαταγή σφαγής Παλαιστινίων από Σαρόν, 28 νεκροί, 1η Οκτωβρίου 2004.
  6. Ελευθεροτυπία[νεκρός σύνδεσμος], Οι Παλαιστίνιοι ψήφισαν... άοπλοι, 29 Σεπτεμβρίου 2005.
  7. Ελεύθερος Τύπος, 18 Δεκεμβρίου 2008.
  8. «MME και προπαγάνδα». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Δεκεμβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 2008. 
  9. Εξπρές[νεκρός σύνδεσμος], Παλαιστινιακά Εδάφη-παραίτηση κυβέρνησης.Να συνεχίσει το έργο του κάλεσε τον Σαλάμ Φαγιάντ ο Παλαιστίνιος πρόεδρος Αμπάς, 7 Μαρτίου 2009.
  10. Καθημερινή[νεκρός σύνδεσμος], Κοινή αστυνομική δύναμη στη Γάζα αποφάσισαν οι Παλαιστίνιοι, 17 Μαΐου 2009.
  11. Ορκίστηκε η κυβέρνηση εθνικής ενότητας Παλαιστίνης enet.gr, 2-6-2014.
  12. Καθημερινή[νεκρός σύνδεσμος], Ο Μ. Αμπάς ορίστηκε «πρόεδρος της Παλαιστίνης», 23 Νοεμβρίου 2008.
  13. Δυτική Όχθη CIA World Factbook
  14. Λωρίδα της Γάζας CIA World Factbook