Πέτρος Ναπολέων Βοναπάρτης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Πιέρ Ναπολέων Βοναπάρτης
PierreBonaparte.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Pierre Napoleon Bonaparte (Γαλλικά) και Pierre-Napoléon Bonaparte (Γαλλικά)
Γέννηση 11  Οκτωβρίου 1815[1][2][3][4]
Ρώμη[5]
Θάνατος 7  Απριλίου 1881[1][6][7][3][4]
Βερσαλλίες[8]
Τόπος ταφής Cimetière des Gonards
Χώρα πολιτογράφησης Γαλλία
Βασίλειο της Ιταλίας (1861–1881)
Εκπαίδευση και γλώσσες
Μητρική γλώσσα Γαλλικά
Ομιλούμενες γλώσσες Γαλλικά[9]
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα πολιτικός
Ποινική κατάσταση
Κατηγορίες εγκλήματος φόνος
Οικογένεια
Σύζυγος Ελεονόρ-Ζυστίν Ρουφίν
Τέκνα Jeanne Bonaparte
Ρολάνδος Βοναπάρτης
Γονείς Λουκιανός Βοναπάρτης και Αλεξανδρίνα ντε Μπλεσάμπ
Αδέλφια Σαρλότ Βοναπάρτη Γκαμπριέλλι
Λετίσια Χριστίνα Βοναπάρτη
Σαρλ Λουσιέν Βοναπάρτης
Λουδοβίκος Λουκιανός Βοναπάρτης
Παύλος Μαρία Βοναπάρτης
Οικογένεια Οικογένεια Βοναπάρτη
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμα Βουλευτής της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης
Βραβεύσεις Αξιωματικός της Λεγεώνας της Τιμής[10]

Ο Πέτρος-Ναπολέων, γαλλ. Pierre-Napoléon (11 Οκτωβρίου 1815 - 7 Απριλίου 1881) από τον Οίκο του Βοναπάρτη ήταν πρίγκιπας, ανιψιός του Ναπολέοντα Α΄ αυτοκράτορα της Γαλλίας. Η κόρη του Μαρία παντρεύτηκε τον Γεώργιο ύπατο Αρμοστή της Κρήτης και είχαν γιο τον Πέτρο πρίγκιπα της Ελλάδας.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στη Ρώμη και ήταν ο τρίτος γιος του Λουκιανού Βοναπάρτη 1ου πρίγκιπα του Κανίνο & Μουζινιάνο και της Αλεξανδρίνας ντε Μπλεσάν. Ο πατέρας του ήταν μικρότερος αδελφός του Ναπολέοντα Α΄ του μεγάλου.

Η περιπετειώδης ζωή του άρχισε στα 15, όταν εισήλθε σε μία επαναστατική ομάδα στη Ρομάνια το 1830. Το επόμενο έτος πήγε στις ΗΠΑ, που συνάντησε τον θείο του Ιωσήφ Βοναπάρτη πρώην βασιλιά της Ισπανίας. Το 1832 μετέβη στην Κολομβία, όπου βρήκε τον Φρανθίσκο δε Πάουλα Σαντανδέρ πρόεδρο της Δημοκρατίας της Νέας Γρανάδας. Όταν επέστρεψε στη Ρώμη φυλακίστηκε με διαταγή του πάπα Γρηγορίου ΙΣΤ΄· τελικά κατέφυγε στη Βρετανία.

Με την επανάσταση του 1848 επέστρεψε στη Γαλλία και εξελέγη αντιπρόσωπος της Κορσικής στην Συντακτική Συνέλευση. Δήλωσε καταφανής Δημοκρατικός και ψήφισε ακόμη και τους σοσιαλιστές. Εκφράστηκε υπέρ των εθνικών εργαστηρίων και κατά του νόμου Φαλού. Η στάση του συνέβαλλε μεγάλως στο να αποκτήσει λαϊκή υποστήριξη ο εξάδελφός του Ναπολέων Γ΄, του οποίου το πραξικόπημα του 1851 αποδοκίμασε αρχικά, μετά όμως συμφιλιώθηκε με τον αυτοκράτορα. Μάλιστα αποδέχθηκε και τον τίτλο του πρίγκιπα, αλλά οι Δημοκρατικοί τον εγκατέλειψαν αμέσως. Από τότε έζησε απογοητευμένος, που έχασε την πολιτική του σημασία.

Ο πυροβολισμός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1869 έγινε διαφωνία μεταξύ δύο Κορσικανών εφημερίδων, της ριζοσπαστικής Η Εκδίκηση και της νομιμόφρονης Το μέλλον της Κορσικής. Της πρώτης εμπνευστής από μακριά ήταν ο Πασκάλ Γκουσέ και της δεύτερης ο υπουργός Εσωτερικών ντελλα Ρόκα. Δημοσιεύτηκε μία επιστολή του Πέτρου, ο οποίος κατηγόρησε το προσωπικό της Εκδίκησης, ότι ήταν δειλοί και προδότες. Ο Γκουσέ, εκδότης της εφημερίδας Η Μασσαλιώτιδα, προσβλήθηκε και ζήτησε ικανοποίηση. Έστειλε αντιπροσώπους του τους Νουάρ και ντε Φονβιέιγ ζητώντας μονομαχία από τον πρίγκιπα, πράγμα παράτυπο, διότι έπρεπε και ο Πέτρος να θέσει αντιπρόσωπό του. Ο Πέτρος απάντησε ότι δεν τη δέχεται, διότι ως πρίγκιπας έπρεπε να μονομαχήσει με ευγενή, όχι με ταπεινούς. Όταν ο Νουάρ απάντησε ότι ταυτίζεται με τον φίλο του, ο Πέτρος τον ράπισε και τον πυροβόλησε (η εκδοχή του Φονβιέιγ) ή ο Νουάρ πήγε να πυροβολήσει τον πρίγκιπα, αλλά αυτός αντέδρασε πρώτος με πυροβολισμό (η εκδοχή του πρίγκιπα).

Το 1871 έγινε δίκη του Πέτρου για ανθρωποκτονία στην Τουρ και ο εισαγγελέας έδειξε μεροληψία υπέρ του Οίκου Βοναπάρτη.

Απεβίωσε στις Βερσαλλίες στην αφάνεια και τάφηκε στο εκεί Κοιμητήριο ντε Γκονάρ.

Οικογένεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Νυμφεύτηκε το 1853 την Ζυστίν-Ελεονόρ Ρουφίν, κόρη υδραυλικού (μετέπειτα θυρωρού) και είχε τέκνα:

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Bonaparte". Encyclopædia Britannica. 4 (11th ed.). Cambridge University Press.
  • Williams, Roger L. Manners and Murders in the World of Louis-Napoleon (Seattle, London: University of Washington Press, c.1975), 127-150. ISBN 0-295-95431-0

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 4  Μαΐου 2014.
  2. 2,0 2,1 (Αγγλικά) SNAC. w66t3js1. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  3. 3,0 3,1 3,2 The Peerage. p4495.htm#i44945. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  4. 4,0 4,1 4,2 www.treccani.it/enciclopedia/pietro-bonaparte_(Dizionario_Biografico)/. Ανακτήθηκε στις 27  Ιουνίου 2018.
  5. Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 16  Δεκεμβρίου 2014.
  6. (Γαλλικά) Sycomore. www.assemblee-nationale.fr/sycomore/index.asp. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  7. (Αγγλικά) Find A Grave. 26072824. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  8. Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 1  Ιανουαρίου 2015.
  9. (Γαλλικά) BnF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb13756107z. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  10. (Γαλλικά) Léonore database. Υπουργείο Πολιτισμού.
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Pierre Napoléon Bonaparte της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).