Πέρε Τόσεφ
| Πέρε Τόσεφ | |
|---|---|
 | |
| Γενικές πληροφορίες | |
| Γέννηση | 1865 Πρίλεπ |
| Θάνατος | 4 Μαΐου 1912 Βόρεια Μακεδονία |
| Συνθήκες θανάτου | ανθρωποκτονία |
| Χώρα πολιτογράφησης | Οθωμανική Αυτοκρατορία |
| Εκπαίδευση και γλώσσες | |
| Ομιλούμενες γλώσσες | Σλαβομακεδονική |
| Σπουδές | Βουλγαρικό Γυμνάσιο Αρρένων Θεσσαλονίκης |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | στρατιωτικός adult educator καθηγητής δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης επαναστάτης |
| Στρατιωτική σταδιοδρομία | |
| Πόλεμοι/μάχες | Σερβοβουλγαρικός πόλεμος του 1885 |
| Υπογραφή | |
.svg){kind=small} | |
 Σχετικά πολυμέσα | |
Ο Πέταρ «Πέρε» Ναούμοφ Τόσεφ (βουλγαρικά: Петър (Пере) Наумов Тошев, σλαβομακεδονικά: Петар (Пере) Наумов Тошев, 1865-1912) ήταν Βούλγαρος δάσκαλος[1][2][3] και ακτιβιστής της Εσωτερικής Μακεδονικής Επαναστατικής Οργάνωσης (ΕΜΕΟ).[4] Στην σλαβομακεδονική ιστοριογραφία, θεωρείται εθνικά Σλαβομακεδόνας επαναστάτης.[5]
Πρώτα χρόνια
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Τόσεφ γεννήθηκε στην πόλη Πρίλεπ, τότε μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Σπούδασε σε σχολείο της Βουλγαρικής Εξαρχίας στο Πρίλεπ και στο Βουλγαρικό Γυμνάσιο Αρρένων Θεσσαλονίκης. Αργότερα, ο Τόσεφ παρακολουθούσε το γυμνάσιο στην Πλόβντιφ, πρωτεύουσα της πρόσφατα δημιουργημένης Ανατολικής Ρωμυλίας. Εκεί, εντάχθηκε στην Βουλγαρική Μυστική Κεντρική Επαναστατική Επιτροπή, που ιδρύθηκε το 1885. Ο αρχικός σκοπός της επιτροπής ήταν να αποκτήσει αυτονομία για την περιοχή της Μακεδονίας (τότε ονομαζόταν Δυτική Ρωμυλίας), αλλά έπαιξε σημαντικό ρόλο στην οργάνωση της ενοποίησης της Βουλγαρίας και της Ανατολικής Ρωμηλίας. Κατά τη διάρκεια του Σερβοβουλγαρικού Πολέμου του 1885, εντάχθηκε στον Βουλγαρικό Στρατό ως εθελοντής. Κατά τη διάρκεια του 1885-1890, ο Τόσεφ και ο Αντρέι Λιάπτσεφ οργάνωσαν μια σειρά από μυστικές συναντήσεις στα χωριά γύρω από το Πλόβντιφ. Αποφάσισαν να οργανώσουν μια νέα οργάνωση απελευθέρωσης Μακεδονίας-Αδριανούπολης. Το 1890, ήταν σε μια περιοδεία πληροφοριών σε όλη τη Μακεδονία.
Δάσκαλος και ακτιβιστής
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Κατά την περίοδο 1892-1893, ο Τόσεφ εργάστηκε ως δάσκαλος της Βουλγαρικής Εξαρχίας, μαζί με τον Ντάμε Γκρούεφ, στη Μακεδονία. Μετά την ένταξή του στην Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση, έγινε ακτιβιστής. Το 1900, ο Τόσεφ διεξήγαγε την τελετή εισαγωγής των μελών της Κεντρικής Επιτροπής της Βουλγαρικής Μυστικής Επαναστατικής Αδελφότητας, συμπεριλαμβανομένου του Ίβαν Γκάρβανοφ στην ΕΜΕΟ.[6] Το 1901, ο Τόσεφ εξορίστηκε από τις Οθωμανικές αρχές στην Μικρά Ασία. Κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης του Ίλιντεν το 1903, ηγήθηκε ενός αποσπάσματος στην περιοχή του Μορίχοβο. Ήταν εκπρόσωπος στο Συνέδριο της ΕΜΕΟ στο Πρίλεπ το 1904. Στο συνέδριο της ΕΜΕΟ στη Ρίλα το 1905, εκλέχθηκε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Οργανισμού. Κατά τη διάρκεια της αυξανόμενης σερβικής προπαγάνδας στη Μακεδονία, ο Τόσεφ προσπάθησε να εξουδετερώσει ειρηνικά τις σερβικές συμμορίες στην περιοχή. Μετά την αιχμαλωσία του Ντάμε Γκρούεφ από τους Σέρβους, συναντήθηκε προσωπικά με τον Γκλίγκορ Σοκόλοβιτς, και στη συνέχεια ο Γκρούεφ απελευθερώθηκε. Μετά την δολοφονία του Ίβαν Γκάρβανοφ και του Μπόρις Σαράφωφ, συνελήφθη για λίγο ως ύποπτος. Μετά το Κίνημα των Νεοτούρκων, ο Τόσεφ αντιτάχθηκε στην νομιμοποίηση του Οργανισμού. Ο Τόσεφ και ο Ντίμο Χαντζιντίμοφ, δημοσίευσαν την εφημερίδα «Konstitutionna zarya» («Συνταγματική Αυγή»), κοντά στην Ομάδα των Σερρών του Γιάνε Σαντάνσκι, από το 1908 έως το 1909. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Τόσεφ, μαζί με τον Αντόν Στρασιμίροφ και τον Γκιόρτσε Πέτροφ, εξέδωσε επίσης την εφημερίδα «Kulturno Edinstvo» («Πολιτιστική Ενότητα») στο Σόλουν. Κατά τη διάρκεια του 1910-1911, ο Τόσεφ ήταν σχολικός επιθεωρητής των βουλγαρικών σχολείων στην επαναστατική περιοχή της Θεσσαλονίκης. Ο Τόσεφ σκοτώθηκε από τους Τούρκους στο Ντρένοβο, κοντά στο Καβάνταρτσι, το 1912.
Ο Αναστάς Λοζάντσεφ έγραψε γι΄ αυτόν στην αφήγησή του για την ίδρυση της ΕΜΕΟ το 1894: «Ο Πέρε είχε σαφώς καθορισμένες ιδέες, με καθορισμένες απόψεις για τους επαναστατικούς αγώνες, τις οποίες κανείς άλλος δεν είχε εκείνη την εποχή. Ήταν ένας παλιός επαναστάτης. Συμμετείχε μαζί με άλλους Βούλγαρους Μακεδόνες... στην ενοποίηση της Βόρειας και Νότιας Βουλγαρίας.»
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Николов, Борис Й. Вътрешна македоно-одринска революционна организация : Войводи и ръководители (1893–1934) : Биографично-библиографски справочник. София, Издателство „Звезди“, 2001. (ISBN 954-9514-28-5). с. 169.
- ↑ Пелтеков, Александър Г. Революционни дейци от Македония и Одринско. Второ допълнено издание. Σόφια, Орбел, 2014. (ISBN 9789544961022). с. 472-473.
- ↑ What was meant by “secret” hardly needs detailed explanation. The meaning of “internal” is also clear – the organization was created by those Bulgarians who continued living “within” the borders of the Ottoman Empire. That was another reason why its headquarters remained in Thessaloniki during its existence, in spite of some of its leaders’ intentions to relocate it periodically, and its representatives in Sofia (the capital of Bulgaria) were called “external.” The following were some of the most prominent figures and leaders of the IMARO (members of the Central Committee [CC]) throughout the years: Damyan (Dame) Gruev (1871–1906), Georgi (Gotse) Delchev (1872–1903) – the gem of Macedonia, as Andon Lazov Yanev-Kyoseto called him in his memoirs – Yane Sandanski (1872–1915), Georgi (Gyorche) Petrov (1865–1921), Ivan Garvanov (1869–1907), Petar (Pere) Toshev (1865–1912), Hristo Chernopeev (1868–1915), Dimo Hadzhidimov, Krastyo Asenov, Aleksandar Protogerov, Todor Aleksandrov, and Ivan (Vanche) Mihaylov. For more see: Peter Kardjilov (2020) The Cinematographic Activities of Charles Rider Noble and John Mackenzie in the Balkans (Volume One) Cambridge Scholars Publishing, (ISBN 9781527550735), p. 3.
- ↑ Dimitar Bechev, Historical Dictionary of the Republic of Macedonia, Dimitar Bechev, Scarecrow Press, 2009, (ISBN 0810855658), pp. 222-223.
- ↑ Drugovac, Miodrag (1990). Историја на македонската книжевност XX век. Misla. σελ. 68. ISBN 9788615002039.
- ↑ The Politics of Terror: The MacEdonian Liberation Movements, 1893–1903, Duncan M. Perry, Duke University Press, 1988, (ISBN 0822308134), p. 93.