Ούγος της Τουρ
| Ούγος της Τουρ | |
|---|---|
| Γενικές πληροφορίες | |
| Γέννηση | Δεκαετία του 770 (περίπου) |
| Θάνατος | 20 Οκτωβρίου 837 Παβία |
| Αιτία θανάτου | πανώλη |
| Συνθήκες θανάτου | φυσικά αίτια |
| Οικογένεια | |
| Σύζυγος | Ava of Morvois |
| Τέκνα | Ερμενγάρδη της Τουρ, Αδελαΐδα της Τουρ, Μπέρθα της Τουρ, Liutfrid III of Sundgau Hruodun (?) |
| Γονείς | Luitfrid II de Sundgau |
| Οικογένεια | Etichonids |
Ο Ούγος (ή Ουγκό) (π. 780 – 837) ήταν ο κόμης του Τουρ και του Σεν κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Καρλομάγνου και του Λουδοβίκου Α΄ του Ευσεβούς, μέχρι την απώλεια της εύνοιας προς αυτόν τον Φεβρουάριο του 828.
Ο Ούγος είχε πολλές κτήσεις στην Αλσατία, καθώς και στην κομητεία του Σενς. Κατείχε επίσης το μοναστήρι του Αγίου Ιουλιέν ντ'Ωσέρ . Εμφανίστηκε το 811 ως απεσταλμένος ή πρέσβης στην Κωνσταντινούπολη μαζί με τον Χάιντο, επίσκοπο της Βασιλείας, και τον Άιο, δούκα του Φρίουλι, για την ανανέωση της Ειρήνης του Νικηφόρου Α΄. [1] Το 821 συμμάχησε μέσω γάμου με τη βασιλική οικογένεια· η κόρη του Έρμενγάρδη παντρεύτηκε τον γιο του Λουδοβίκου Α΄, Λοθάριο Α΄. Το 824 συμμετείχε σε μία εκστρατεία στη Βρετάνη, και το 826 συνόδευσε τη βασίλισσα Ιουδήθ στη βάπτιση του Χάραλντ Κλακ στο Ίνγκελχαϊμ. Η άλλη κόρη του, η Αδελαΐδα, παντρεύτηκε τον Κορράδο Α΄ κόμη του Ωσέρ (απεβ. το 862). [2] [α] Πήρε ως δεύτερο σύζυγό της τον Ροβέρτο τον Ισχυρό. Είχε αποβιώσει το 886, όταν ο Βάλαφριντ Στράβο συμπεριέλαβε το επιτάφιο επίγραμμά της σε ένα ποίημά του.
Το 827 ο Ούγος, μαζί με τον Μάτφιντ κόμη της Ορλεάνης, ανέλαβαν από τον Λουδοβίκο Α΄ να στρατολογήσουν στρατό με τον γιο του Πεπίνου Α΄ βασιλιά της Ακουιτανίας και να αποκρούσουν την εισβολή στην Ισπανική Μαρκιωνία από τον Μουσουλμάνο στρατηγό Αμπού Μαρουάν. Ο Ούγος και η Μάτφριντ καθυστέρησαν μέχρι να περάσει η απειλή. Γι' αυτό του δόθηκε το παρωνύμιο Δειλός (Timidus. Καθώς η Βαρκελώνη ήταν το μεγαλύτερο στρατιωτικό επίτευγμα της σταδιοδρομίας του Λουδοβίκου Α΄, η Ισπανική Μαρκιωνία σήμαινε πολλά γι' αυτόν, και ο Ούγος και ο Μάτφριντ βρέθηκαν σε μεγάλη δυσμένεια στην Αυλή. Καθαιρέθηκαν τον Φεβρουάριο του επόμενου έτους.
Παρέμεινε πολύ ισχυρός ως πεθερός του Λοθάριου Α΄. Συντάχθηκε με τον Μάτφριντ στην υποκίνηση του Λοθάριου Α΄ σε εξέγερση, και δήμευσε όλες τις γαίες του στη Γαλατία. Παρέμεινε ισχυρός στην Ιταλία, όπου ο Λοθάριος Α΄ τον έχρισε «δούκα του Λοκάτε» (dux de Locate). Έγινε ευεργέτης του καθεδρικού ναού της Μόντσα. Σύμφωνα με τα Annales Bertiniani, αυτός και ο Λαμβέρτος της Νάντης απεβίωσαν κατά τη διάρκεια μίας επιδημίας στην Ιταλία το 837. Τα νέα για το τέλος τους -και αυτό του Βάλα του Κορμπί σε μία προηγούμενη ιταλική επιδημία το φθινόπωρο του προηγούμενου έτους- στενοχώρησαν πολύ τον Λουδοβίκο Α΄ τον Ευσεβή, αλλά οι αντίπαλοι του Λοθάριου Α΄ το ερμήνευσαν ως θεϊκή κρίση. [3] [4]
Σημειώσεις
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ The Miraculis Sancti Germani records the marriage of Adheleid with Chuonradus princeps.
Αναφορές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Duckett 1962, σελ. 123.
- ↑ Bouchard 1999, σελ. 340.
- ↑ Nelson 1991, σελ. 37.
- ↑ Hummer 2005, σελ. 165.
Πηγές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Bouchard, Constance Brittain (1999). «Burgundy and Provence, 879-1032». Στο: Reuter, Timothy, επιμ. The New Cambridge Medieval History: Volume 3, C.900-c.1024. III. Cambridge University Press.
- Duckett, Eleanor Shipley (1962). Carolingian Portraits: A Study in the Ninth Century. The University of Michigan Press.
- Hummer, Hans J. (2005). Politics and Power in Early Medieval Europe: Alsace and the Frankish Realm, 600–1000. Cambridge University Press.
- Nelson, Janet L. (1991). The Annals of St-Bertin. Manchester: Manchester University Press.