Ουτουρούνκου

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ουτουρούνκου
Uturuncu.jpg
Ύψος5 993 μέτρο[1]
ΟροσειράCordillera Occidental
ΉπειροςΑμερική
ΧώρεςΒολιβία

Το Ουτουρούνκου (Uturuncu) είναι ηφαίστειο στην Επαρχία Σουρ Λίπες της νότιας Βολιβίας, με δύο κορυφές και μέγιστο υψόμετρο 6.008 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Η ονομασία του σημαίνει ιαγουάρος στις γλώσσες Κέτσουα. Αποτελείται από ένα σύμπλεγμα ηφαιστειακών δόμων και εκροών λάβας με συνολικό όγκο που εκτιμάται σε 50 έως 85 κυβικά χιλιόμετρα. Σήμερα το βουνό δεν έχει παγετώνες, αλλά φέρει ίχνη προϊστορικών παγετώνων. Είναι στρωματοηφαίστειο και η ηφαιστειακή του δραστηριότητα σημειώθηκε κυρίως κατά την Πλειστόκαινο εποχή. Η τελευταία έκρηξη του Ουτουρούνκου συνέβη πριν από περίπου 250 χιλιάδες χρόνια. Ωστόσο, υπάρχουν ενεργές Φουμαρόλες ανάμεσα στις δύο κορυφές του.

Το ηφαίστειο υψώνεται στο Ηφαιστειακό συγκρότημα Αλτιπλάνο-Πούνα, μια μείζονα περιοχή με μεγάλα ηφαίστεια και καλδέρες, που κατά τα τελευταία εκατομμύρια έτη συσσώρευσε περί τα 10.000 κυβικά χιλιόμετρα ηφαιστειακών αναβλημάτων.

Από το 1992 και μετά, παρατηρήσεις από τεχνητούς δορυφόρους έχουν υποδείξει μια συνεχιζόμενη ανύψωση του εδάφους (1 έως 2 εκατοστόμετρα ανά έτος) σε μια μεγάλη περιοχή (της τάξεως των 1000 τετραγωνικών χιλιομέτρων) με κέντρο το Ουτουρούνκου.[2] Το φαινόμενο έχει ερμηνευθεί ως ένδειξη για μια μεγάλης κλίμακας διείσδυση μάγματος κάτω από το ηφαίστειο. Αυτή η συσσώρευση πιθανώς να αποτελεί το προοίμιο για μεγάλης κλίμακας ηφαιστειακή δραστηριότητα, ακόμα και σε κλίμακα «υπερηφαιστείου», και μετέπειτα σχηματισμό μεγάλης καλδέρας, η οποία θα αλλάξει τελείως τη μορφή του βουνού. Υπάρχει επίσης επίμονη σεισμική δραστηριότητα.


Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. (πολλαπλές γλώσσες) Google Earth. Google. 2001.
  2. Comeau, Matthew J. κ.ά. (1 Οκτωβρίου 2016): «New constraints on the magma distribution and composition beneath Volcán Uturuncu and the southern Bolivian Altiplano from magnetotelluric data», Geosphere, τόμος 12 (νο. 5), σσ. 1391-1421.