Μετάβαση στο περιεχόμενο

Ουνιμούνδος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Ουνιμούνδος
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση395
Περίοδος ακμής5ος αιώνας
Οικογένεια
ΤέκναΑγιλόλφος (Σουηβός)
ΓονείςΕρμέρικ
ΟικογένειαΔυναστεία των Αμαλών

Ο Ουνίμουνδος (395 – μετά το 469) ήταν ηγέτης –που περιγράφεται ποικιλοτρόπως από τον Ιορδάνη ως δούκας και ως ρηξ– μίας ομάδας Σουηβών.

Οι Σουηβοί πολέμησαν στο πλευρό του Αρδάριχου, βασιλιά των Γεπίδων, εναντίον των Ούννων και των Οστρογότθων στη μάχη του Νέδαο το 454. Στη συνέχεια, ο Ουνιμούνδος κυβέρνησε το μικρό και βραχύβιο βασίλειό τους στην παλαιά περιοχή οικισμού των Μαρκομάννων και των Κουάδων. [1]

Ο Ιορδάνης ανέφερε ότι ο Ουνιμούνδος ηγήθηκε μίας ομάδας επιδρομών των Σουηβών, που έκλεψε κοπάδια βοοειδών τα οποία ανήκαν σε Γότθους από τη Δαλματία. Στον δρόμο τής επιστροφής τους, κοντά στη λίμνη Μπάλατον, δέχτηκαν επίθεση ενώ κοιμόντουσαν, από τους άνδρες του Θεοδεμίρ. Ο Ουνιμούνδος και άλλοι παραδόθηκαν, και συνελήφθησαν αιχμάλωτοι. Ωστόσο ο Θεοδεμίρ υιοθέτησε τον Ουνιμούνδο ως γιο του, και τον απελευθέρωσε μαζί με τους άνδρες του. Ξεχνώντας το καθήκον του προς τον «πατέρα» του, ο Ουνιμούνδος και οι Σκίροι του κήρυξαν ξανά πόλεμο εναντίον των Γότθων. Ο Βαλάμιρ τούς επιτέθηκε, και σκοτώθηκε όταν έπεσε από το άλογό του. Στη συνέχεια με έναν άλλο Σκίριο ρήγα, έναν κατά τα άλλα άγνωστο Αλάριχο, ενώθηκε με Σαρμάτες και άλλες φυλές, για να εισβάλει στην Παννονία, όπου ηττήθηκαν από τον Θεοδεμίρ σε μία αιματηρή μάχη.

Το 469, ο Ουνιμούνδος και οι σύμμαχοί του Σκίροι πολέμησαν τους Οστρογότθους του Βαλαμίρ και του Θεοδεμίρ στη μάχη της Μπόλια. Οι Οστρογότθοι νίκησαν, και απέκτησαν τον έλεγχο τής επικράτειας των Σκίρων και των Κουάδων.

«Ο Ουνιμούνδος, [2] συνοδευόμενος από μερικούς βαρβάρους, επιτέθηκε στην πόλη Μπατάβις, όπως είχε προείπει ο άγιος, και, ενώ σχεδόν όλοι οι κάτοικοι ήταν απασχολημένοι με τη συγκομιδή, σκότωσε σαράντα άνδρες τής πόλης, που είχαν απομείνει ως φρουροί.»

  1. Reimitz, Helmut (2000), Hunimund, 15 (2 έκδοση), Gruyter, σελ. 245–246, ISBN 978-3-11-016649-1, https://books.google.com/books?id=C3yO2zzdfOUC
  2. Reimitz: Hunimund. In: Reallexikon der Germanischen Altertumskunde (RGA). 2. Auflage. Band 15, Walter de Gruyter, Berlin / New York 2000, (ISBN 3-11-016649-6), S. 245–246.