Ουίλλιαμ Θάκερυ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ουίλλιαμ Θάκερυ
William Makepeace Thackeray by Jesse Harrison Whitehurst-crop.jpg
Ο Ουίλλιαμ Θάκερυ.
Όνομα Ουίλλιαμ Θάκερυ
Γέννηση 18 Ιουλίου 1811
Καλκούτα, Ινδία
Θάνατος 24 Δεκεμβρίου 1863 (52 ετών)
Λονδίνο, Αγγλία
Επάγγελμα/
ιδιότητες
συγγραφέας και μυθιστοριογράφος
Εθνικότητα Country flag Αγγλική
Υπηκοότητα Ηνωμένο Βασίλειο
Σχολές φοίτησης Κολλέγιο Τρίνιτι και Σχολείο Τσάρτερχαουζ
Αξιοσημείωτα έργα Το Πανηγύρι της Ματαιοδοξίας
Τέκνα Anne Isabella Thackeray Ritchie
Commons page Πολυμέσα

Ο Ουίλλιαμ Μέηκπης Θάκερυ (William Makepeace Thackeray, 1811-1863), ήταν Άγγλος μυθιστοριογράφος, γνωστός κυρίως για το έργο του Πανηγύρι της Ματαιοδοξίας.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Από εύπορη οικογένεια, άρχισε να σπουδάζει στο Καίμπριτζ αλλά διέκοψε τις σπουδές του για να ταξιδέψει στην Γαλλία και στην Γερμανία, όπου στην Βαϊμάρη γνώρισε τον Γκαίτε.

Επέστρεψε στην Αγγλία και σπούδασε νομικά, έχοντας όμως συγγραφική κλίση αγόρασε ένα φιλολογικό περιοδικό, του οποίου έγραφε την περισσότερη ύλη. Η έκδοση του περιοδικού και η χρεωκοπία τραπεζών όπου είχε επενδύσει, εξανέμισαν την περιουσία του, πράγμα που τον έκανε (όπως έγραψε ο ίδιος) «πρώτης τάξεως ηθικολόγο». Έφυγε τότε στο Παρίσι για να σπουδάσει ζωγραφική κι εκεί γνώρισε την Ισαβέλλα Σόουι, κόρη ενός Άγγλου συνταγματάρχη. Την παντρεύτηκε, έκαναν τρεις κόρες και έζησαν για λίγο ευτυχισμένοι μέχρι το 1840, οπότε η Ισαβέλλα παρεφρόνησε λόγω της απώλειας της δεύτερης κόρης τους.

Τα περισσότερα έργα του Θάκερυ δημοσιεύονταν σε συνέχειες στα περιοδικά όπου έγραφε και τα κριτικά του άρθρα καθώς επίσης και σε φυλλάδια. Μετά τον Μπάρρυ Λύντον (1844) και το Βιβλίο των Σνομπ, ήρθε το Πανηγύρι της Ματαιοδοξίας (1848) που τον έκανε διάσημο και τον απήλλαξε από τα οικονομικά προβλήματα.

Συνέχισε να γράφει και να ταξιδεύει σε Ευρώπη και Αμερική μέχρι τον αιφνίδιο θάνατό του το 1863.

Οι φιλολογικές κριτικές του ήταν αυστηρότατες, η κοινωνική κριτική, της κενοδοξίας ιδίως στον Μπάρρυ Λύντον ήταν καυστική, και το Βιβλίο των Σνομπ δεν χρειάζεται σχόλια. Στο Πανηγύρι της Ματαιοδοξίας οι τυχοδιώκτες αντιπαρατίθενται στους ηθικούς χαρακτήρες. Οι τελευταίοι δικαιώνονται ανεπιφύλακτα από τον συγγραφέα, που δεν παύει όμως να βλέπει με κάποια συμπάθεια και τους πρώτους.

Επιλογή έργων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μυθιστορήματα
  • Catherine: A Story (Κάθριν. Μια ιστορία) 1839–40
  • The Luck of Barry Lyndon (Η τύχη του Μπάρρυ Λύντον) 1844. Αργότερα «The Memoirs of Barry Lyndon, Esq.» (Αναμνήσεις του Μπάρρυ Λύντον, ευγενούς)
—μτφ. Ευαγγελία Σολομού (εκδ. "Σ.Ι. Ζαχαρόπουλος", 1979)
  • Mrs. Perkins's Ball (Ο χορός της κυρίας Πέρκινς) 1846
  • Vanity Fair (Το Πανηγύρι της ματαιοδοξίας) 1848
—μτφ. Χρύσα Τσαλικίδου (εκδ. "Εξάντας", 1990)
  • Pendennis (Πέντενις) 1848–1850
  • Men's Wives (Οι γυναίκες των ανδρών) 1852
  • The History of Henry Esmond (Η ιστορία του Χένρυ Έσμοντ) 1852, ιστορικό μυθιστόρημα
  • The Newcomes (Οι νεοφερμένοι) 1855
  • The Rose and The Ring (Το τριαντάφυλλο και το δαχτυλίδι) 1854, σατιρική φαντασία
  • The Virginians : A Tale of the Last Century (Μια ιστορία του περασμένου αιώνα) 1857–1859, ιστορικό μυθιστόρημα, συνέχεια της «Ιστορίας του Χένρυ Έσμοντ»
  • The Adventures of Philip (Οι περιπέτειες του Φίλιπ) 1862
Άλλα έργα
  • The Yellowplush Papers (1837) πέντε κωμικές ιστορίες
  • The Irish Sketchbook (1843)
  • The Book of Snobs (Το βιβλίο των σνομπ, 1848) σάτιρα που καθιέρωσε τον όρο
—μτφ. Έφη Ματθαίου & Μανώλης Βάρσος (εκδ. "Ολκός", 1991)
  • The Paris Sketchbook (1852) ποιήματα
  • Roundabout Papers (1863) δοκίμια

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα