Οικία Σάντρινγκχαμ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Σάντρινγκχαμ Χάουζ
αεροφωτογραφία του μεγάλου οίκου από κόκκινα τούβλα με το γύρω τοπίο
"Το πιο άνετο σπίτι στην Αγγλία"[1]
ΕίδοςΕξοχικό σπίτι
ΤοποθεσίαΝόρφολκ, Αγγλία
Συντεταγμένες52°49′47″N 0°30′50″E / 52.82972°N 0.51389°E / 52.82972; 0.51389Συντεταγμένες: 52°49′47″N 0°30′50″E / 52.82972°N 0.51389°E / 52.82972; 0.51389
Έκταση20.000 έικρ
Ανέγερση1870–1892
Ανέγερση γιαΕδουάρδο (Ζ΄) πρίγκιπα της Ουαλίας
ΑρχιτέκτοναςA. J. Humbert
Robert William Edis
Αρχιτεκτονικός ρυθμόςΙακωβιανό
Επίσημη ονομασία: Σάντρινγκχαμ Χάουζ
ΕίδοςΒαθμού II*
Ορισμός18 Σεπτεμβρίου 1987
Διακριτικός κώδικας1001017

Η Οικία Σάντρινγκχαμ (αγγλικά: Sandringham House‎) είναι ένα εξοχικό σπίτι στην ενορία του Σάντρινγκχαμ, στο Νόρφολκ της Αγγλίας. Είναι η ιδιωτική κατοικία της Ελισάβετ Β', της οποίας ο πατέρας ο Γεώργιος ΣΤ΄ και ο παππούς της Γεώργιος Ε΄ απεβίωσαν και οι δύο εκεί. Το σπίτι βρίσκεται σε 20.000 έικρ (80.000 στρέματα) στην περιοχή ακτή Νόρφολκ, εξαιρετικής φυσικής ομορφιάς. Το σπίτι αναφέρεται ως Βαθμού II* και οι διαμορφωμένοι κήποι, το πάρκο και οι δασικές εκτάσεις βρίσκονται στο Μητρώο Ιστορικών Πάρκων και Κήπων Ειδικού Ιστορικού Ενδιαφέροντος στην Αγγλία.

Ο χώρος έχει κατοικηθεί από την Ελισαβετιανή εποχή, όταν κατασκευάστηκε ένα μεγάλο αρχοντικό. Αυτό αντικαταστάθηκε το 1771 από ένα Γεωργιανό μέγαρο για τους ιδιοκτήτες, το Χόουστ Χένλεϋς. Το 1836 το Σάντρινγκχαμ αγοράστηκε από τον Τζον Μόττε, έναν έμπορο του Λονδίνου, ο οποίος είχε ήδη ιδιοκτησία στο Νόρφολκ και στο Σάρρεϋ. Ο Μόττε δεν είχε άμεσο κληρονόμο και, μετά το τέλος του το 1843, ολόκληρο το κτήμα του περιήλθε στον Τσαρλς Σπένσερ Κιούπερ, γιο της στενής φίλης τού Μόττε, της Έμιλυς Τέμπλ υποκόμισσας Πάλμερστον. Ο Κόιπερ πώλησε τα κτήματα Νόρφολκ και Σάρρεϋ και ξεκίνησε την ανοικοδόμηση στο Σάντρινγκχαμ. Έζησε μία φανταχτερή ζωή και στις αρχές της δεκαετίας του 1860 το κτήμα υποθηκεύτηκε και αυτός και η σύζυγός του πέρασαν τον περισσότερο χρόνο τους στην ηπειρωτική Ευρώπη.

Το 1862 το Σάντινγκραμ και σχεδόν 8.000 έικρ γης αγοράστηκαν από τον Αλβέρτο Εδουάρδο πρίγκιπα της Ουαλίας, αργότερα Εδουάρδο Ζ΄, ως εξοχική κατοικία γι' αυτόν και τη μνηστή του, την Αλεξάνδρα πριγκίπισσα της Δανίας. Μεταξύ του 1870 και του 1900 το μέγαρο ξανακτίστηκε σχεδόν εντελώς, σε έναν ρυθμό, που περιγράφεται από τον Πέβσνερ ως «φρενήρης Ιακωβιανός ρυθμός». Ο Εδουάρδος ανέπτυξε επιπλέον το κτήμα, δημιουργώντας έναν από τους καλύτερους κυνηγότοπους στην Αγγλία. Μετά το τέλος του 1910, το κτήμα πέρασε στον γιο και κληρονόμο τού Εδουάρδου Ζ΄, τον Γεώργιο Ε΄, ο οποίος περιέγραψε το σπίτι ως "το αγαπητό παλιό Σάντρινγκαμ, μέρος που αγαπώ καλύτερα από οποιοδήποτε άλλο στον κόσμο". [2] Ήταν το σκηνικό για την πρώτη χριστουγεννιάτικη εκπομπή το 1932. Ο Γεώργος Ε΄ απεωβίωσε στο σπίτι στις 20 Ιανουαρίου 1936. Το κτήμα πέρασε στον γιο του Εδουάρδο Η΄ και, κατά την παραίτησή του, ως ιδιωτική ιδιοκτησία του μονάρχη, αγοράστηκε από τον αδελφό τού Εδουάρδου Η΄, τον Γεώργιο ΣΤ΄. Ο Γεώργιος ήταν τόσο αφοσιωμένος στο σπίτι, όσο και ο πατέρας του και έγραφε στη μητέρα του, τη Μαίρη του Τεκ, ότι «πάντα ήμουν τόσο χαρούμενος εδώ και λατρεύω το μέρος». Απεβίωσε στο Σάντρινγκραμ στις 6 Φεβρουαρίου 1952.

Μετά το τέλος του βασιλιά, το Σάντρινγκχαμ πέρασε στην κόρη του Ελισάβετ Β'. Η βασίλισσα περνά περίπου δύο μήνες κάθε χειμώνα στο κτήμα Σάντρινγκχαμ, συμπεριλαμβανομένης της επετείου τού τέλους τού πατέρα της και της ανάρρησής της στις αρχές Φεβρουαρίου. Το 1957 μετέδωσε το πρώτο τηλεοπτικό της μήνυμα από το Σάντρινγκχαμ. Στη δεκαετία του 1960 καταρτίστηκαν σχέδια για την κατεδάφιση του μεγάρου και την αντικατάστασή του με ένα σύγχρονο κτίριο, αλλά αυτά δεν πραγματοποιήθηκαν. Το 1977, κατά το αργυρό ιωβηλαίο της, η βασίλισσα άνοιξε το σπίτι και τους κήπους για πρώτη φορά στο κοινό. Σε αντίθεση με τα βασιλικά παλάτια, όπως τα ανάκτορα του Μπάκινγκχαμ και το Κάστρο του Ουίντσορ, το Σάντρινγκχαμ και το κάστρο Μπαλμόραλ είναι οι ιδιωτικές κατοικίες της Βασίλισσας.

view of front of house from drive
Η ανατολική πρόσοψη.
pair of large gates in black wrought iron
Η Πύλη Νόργουιτς είναι ένα γαμήλιο δώρο για τον Εδουάρδο Ζ΄ και την Αλεξάνδρα από τους ευγενείς του Νόρφολκ.
view of red-brick, two-storey signal box
Ο σταθμός Γουόλφερτον χρησιμοποιείται από τη βασιλική οικογένεια και τους καλεσμένους τους για να φθάσουν στο Σάντρινγκχαμ Χάουζ για πάνω από 100 χρόνια.
stone plaque showing George V in right profile
Αναμνηστική πινακίδα για τον Γεώργιο Ε΄ στην εκκλησία της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής
stone statue of winged Father Time with staff and hourglass
Το άγαλμα του Πατέρα Χρόνου, που ήταν ορατό από το υπνοδωμάτιο στο οποίο απεβίωσε ο Γεώργιος ΣΤ΄, είχε αγοραστεί από τη σύζυγό του.
entrance front of house with porte-cochère
H είσοδος των αμαξών (porte-cocère) βγάζει στο σαλόνι και την αίθουσα χορού Έντις στα αριστερά.
green-painted, panelled dining room with table set for dinner
Η τραπεζαρία.
view of lake with summerhouse
Η Άνω Λίμνη και η Φωλιά.
building in dark brown stone with clock tower
Το Μουσείο στεγάζεται στον πρώην χώρο των αμαξών και τους στάβλους.
view of large cottage across lake
Εξοχικό σπίτι Γιόρκ.

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Εκκλησία της Σαιντ Μαίρυ Μάγκνταλεν, Σάντρινγκχαμ

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Aslet, Clive (2005). Landmarks of Britain. London: Hodder & Stoughton. ISBN 978-0-340-73510-7.
  • Battiscombe, Georgiana (1969). Queen Alexandra. London: Constable. ISBN 978-0-094-56560-9.
  • Cahill, Kevin (2001). Who Owns Britain. Edinburgh: Canongate. ISBN 978-1-841-95310-6.
  • Cornforth, John (1988). The Search for a Style: Country Life and Architecture 1897–1935. London: André Deutsch. OCLC 987862203.
  • Dixon, Roger; Muthesius, Stefan (1993). Victorian Architecture. London: Thames & Hudson. ISBN 978-0-19-520048-5.
  • Eden, Clarissa (2007). Cate Haste (ed.). Clarissa Eden, A Memoir: From Churchill to Eden. London: Weidenfeld & Nicolson. ISBN 978-0-297-85193-6. OCLC 496921033.
  • Feuchtwanger, Edward (2006). Albert and Victoria: The Rise and Fall of the House of Saxe-Coburg-Gotha. London: Hambledon Continuum. ISBN 978-1-847-25015-5.
  • Franklin, Jill (1981). The Gentleman's Country House and its Plan: 1835–1914. London: Routledge. ISBN 978-0-710-00622-6.

Eξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Plumptre 1995, σελ. 90.
  2. Jenkins 2003, σελ. 530.