Μετάβαση στο περιεχόμενο

ΟΥΝΟΒΙΣ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
ΟΥΝΟΒΙΣ
УНОВИС‎‎
Ομαδική φωτογραφία ΟΥΝΟΒΙΣ
Ομαδική φωτογραφία των μελών του ΟΥΝΟΒΙΣ (УНОВИС)· ο Μαλέβιτς είναι στο κέτρο. Βίτσεμπσκ, 1920.
Ίδρυση1920, πριν 105 έτη (1920)
ΙδρυτήςΚ. Μαλέβιτς
Διάλυση1922 (1922)
Τύποςκαλλιτεχνική
ΈδραΒίτεμπσκ
Μέλημέλη
Σημαντικά πρόσωπαάνθρωποι κλειδιά
Παρατηρήσειςπαρατηρήσεις
υποσημείωση
δεδομένα (π • σ • ε )

Το ΟΥΝΟΒΙΣ (ρωσικά: УНОВИС‎‎, «Утвердители НОВого ИСкусства», Υποστηρικτές της Νέας Τέχνης) ήταν ένας σύλλογος τέχνης αβανγκάρντ που ιδρύθηκε από τον Καζιμίρ Μαλέβιτς στη Λαϊκή Σχολή Καλών Τεχνών του Βιτέμπσκ της Λευκορωσίας το 1920. Μέλη του συλλόγου ήταν κυρίως οι μαθητές και οι συνεχιστές του Μαλέβιτς. Ο σύλλογος ήταν ενεργός μέχρι το 1922.

Ιστορία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
УНОВИС. Июнь 1922. Витебск. Όρθιοι (από αριστερά): Ιβάν Τσερβίνκο (ρωσικά: Иван Червинко‎‎), Καζιμίρ Μαλέβιτς, Εφίμ Ρογιάκ (ρωσικά: Ефим Рояк‎‎), Άννα Καγκάν (Анна Каган), Νικολάι Σουέτιν (ρωσικά: Николай Суетин‎‎), Λεβ Γιούντιν (ρωσικά: Лев Юдин‎‎), Γιεβγκένια Μαγκαριλ (ρωσικά: Евгения Магарил‎‎). Καθιστοί (από αριστερά): Μιχάηλ Βέξλερ (ρωσικά: Михаил Векслер‎‎), Βέρα Ερμοάελα (ρωσικά: Вера Ермолаева‎‎), Ηλγιά Τσάσνικ (ρωσικά: Илья Чашник‎‎), και Λάζαρ Χιντέκελ (ρωσικά: Лазарь Хидекель‎‎)

Ο σύλλογος ήταν ένα πρώιμο παράδειγμα ενός νέου τύπου καλλιτεχνικής ομάδας, που δημιουργήθηκε – όπως ήταν χαρακτηριστικό της σοβιετικής μετεπαναστατικής δεκαετίας – στη βάση ενός κρατικού φορέα. Αυτή η ομάδα συστάθηκε αφότου η πρύτανης της νεοσύστατης Λαϊκής Σχολής Τέχνης[1] — Β. Μ. Ερμολάεβα κάλεσε τον Μαλέβιτς το 1919 να ηγηθεί του εργαστηρίου ζωγραφικής. Ο δημιουργός του σουπρεματισμού ένωσε γύρω του μια ομάδα φοιτητών (οι Ελ Λισίτσκι, Γιεβγκένια Μαγκαριλ , Νικολάι Σουέτιν, Λάζαρ Χιντέκελ, Ηλγιά Τσάσνικ, Νταβίντ Γιάκερσον, Λεφ Γιούντιν, Νίνα Κόγκαν και άλλοι), μεταξύ των οποίων ήταν και η ίδια η Ερμολάεβα. Ο σύλλογος διοργάνωνε εκθέσεις και συζητήσεις για τα έργα δασκάλων και μαθητών και φιλοσοφικές συζητήσεις. Τον Φεβρουάριο του 1920, υπό την καθοδήγηση του Μαλέβιτς, το ΟΥΝΟΒΙΣ εργάστηκε σε ένα «μπαλέτο σουπρεματισμού», σε χορογραφία της Νίνα Κόγκαν, και τον πρόδρομο της επιδραστικής φουτουριστικής όπερας του Αλεξέι Κρουτσόνιχ, Νίκη επί του Ήλιου (ρωσικά: Победа над Cолнцем‎‎).

Τα μέλη του ΟΥΝΟΒΙΣ συμμετείχαν ενεργά στη διακόσμηση της πόλης για τους επαναστατικούς εορτασμούς. Ωστόσο για τον Μαλέβιτς, το βασικό πρόταγμα του ΟΥΝΟΒΙΣ δεν ήταν η επαναστατικότητα, αλλά η δημιουργία μια νέας "αγνής" μη-ουτιλιταριστικής τέχνης[2]. Διάφορα είδη σχεδιαστικών εξελίξεων, συμπεριλαμβανομένης της αισθητικής προπαγάνδας αγκιτπρόπ, χρησίμευσαν μόνο ως παιδαγωγικά μοντέλα του ιδανικού της αγνής τέχνης.

Το «Μαύρο τετράγωνο» του Καζιμίρ Μαλέβιτς ήταν το έμβλημα του ΟΥΝΟΒΙΣ.

Το 1920, άνοιξε ένα παράρτημα του ΟΥΝΟΒΙΣ στο Σμολένσκ (υπό την ηγεσία των Πολωνών καλλιτεχνών, συζύγων του Β. Στρζεμίνσκι και του Ε. Κόμπρο), καθώς και παραρτήματα στη Μόσχα, την Περμ, το Σαράτοφ και κάποιες άλλες πόλεις[3].

Στη σύντομη ιστορία του, το ΟΥΝΟΒΙΣ βίωσε πολλές αλλαγές. Αρχικά ιδρύθηκε ως ΜΟΛΠΟΣΝΟΒΙΣ (ρωσικά: Молодые последователи нового искусства‎‎, σε ελεύθερη μετάφραση "Νεολαία συνεχιστών/ακόλουθων/οπαδών της νέας τέχνης"), και σταδιακά άρχισαν γίνονται μέλη και καθηγητές της σχολής, έτσι γρήγορα μετονομάστηκε σε ΠΟΣΝΟΒΙΣ (ρωσικά: последователи нового искусства‎‎, δηλ. "Συνεχιστές/ακόλουθοι/οπαδοι της νέας τέχνης") στις 14 Φεβρουαρίου 1920[4][5].

Στις αρχές του 1920, ο διευθυντής της σχολής, Μαρκ Σαγκάλ, επέλεξε τον Μαλέβιτς για να τον διαδεχθεί. Ο Μαλέβιτς αποδέχτηκε και αναδιοργάνωσε ριζικά όχι μόνο το ΟΥΝΟΒΙΣ αλλά και ολόκληρο το πρόγραμμα σπουδών της σχολής. Μετέτρεψε το ΟΥΝΟΒΙΣ σε ένα δομημένο οργανισμό, σχηματίζοντας το Συμβούλιο του ΟΥΝΟΒΙΣ. Εν τω μεταξύ, οι θεωρίες και τα στυλ της ομάδας εξελίσσονταν ραγδαία από τον Μαλέβιτς και τους κορυφαίους μαθητές και συναδέλφους του. Στόχος της ομάδας ήταν τώρα να εισαγάγει σχέδια και ιδανικά του σουπρεματισμού στη σοβιετική κοινωνία, συνεργαζόμενη με τη σοβιετική κυβέρνηση ή/και δουλεύοντας γι αυτήν:

...οργάνωση εργασιών σχεδιασμού για νέους τύπους χρήσιμων δομών και απαιτήσεων, και εφαρμογή· η διατύπωση των στόχων νέας αρχιτεκτονικής· επεξεργασία νέων διακοσμητικών ειδών (υφάσματα, τυπωμένα υφάσματα, χυτά και άλλα προϊόντα)· σχέδια διακοσμήσεων μνημείων για χρήση στον εξωραϊσμό πόλεων κατά τις εθνικές εορτές; σχέδια για εσωτερική και εξωτερική διακόσμηση και βάψιμο καταλυμάτων, και υλοποίηση· δημιουργία επίπλων και όλων των αντικειμένων πρακτικής χρήσης; δημιουργία ενός σύγχρονου τύπου βιβλίου και άλλα επιτεύγματα στον τομέα της τυπογραφίας."[6]

Το ΟΥΝΟΒΙΣ μετέφερε το σχέδιό του στους δρόμους, εφοδιάζοντας μεγάλο μέρος του Βίτεμπσκ με σουπρεματιστική τέχνη και προπαγάνδα. Ωστόσο, ο Μαλέβιτς είχε πιο φιλόδοξα σχέδια και παρότρυνε τους μαθητές του να κάνουν μεγαλύτερα, πιο μόνιμα έργα - δηλαδή αρχιτεκτονική.[7] Ο Ελ Λισίτσκι, ο οποίος ήταν διευθυντής της αρχιτεκτονικής σχολής, συνεργάστηκε με τον Λάζαρ Χιντέκελ και τον Ηλγιά Τσάσνικ, έναν νεαρό μαθητή του, συντάσσοντας ανορθόδοξα σχέδια για ελεύθερα κινούμενα κτίρια και τεράστιες κατασκευές από χάλυβα και γυαλί, μαζί με πιο πρακτικά σχέδια για συγκροτήματα κατοικιών, ακόμη και για ένα βήμα ομιλητή για την πλατεία της πόλης. Ο Τσάσνικ θα διαδεχόταν τον Λισίτσκι ως επικεφαλής της αρχιτεκτονικής εγκατάστασης μαζί με τον συμφοιτητή του, Λάζαρ Χιντέκελ.

Υιοθετώντας το κομμουνιστικό ιδανικό, η ομάδα επέλεξε να μοιραστεί τόσο την ευθύνη όσο και τα εύσημα για όλα τα έργα που παρήγαγε. Υπέγραφαν όλα τα έργα με ένα μόνο μαύρο τετράγωνο, φόρο τιμής σε ένα προηγούμενο έργο τέχνης του Μάλεβιτς. Αυτό θα γινόταν η de facto σφραγίδα του ΟΥΝΟΒΙΣ και θα αντικαθιστούσε τα ονόματα ή τα αρχικά των ονομάτων των επιμέρους ονομάτων.

Τον Ιούνιο του 1920, οι φιλοδοξίες του ΟΥΝΟΒΙΣ επιταχύνθηκαν, με αποκορύφωμα μια έντυπη συλλογή φιλοσοφικών θέσεων, όπως των Λάζαρ Χιντέκελ (ρωσικά: Лазарь Хидекель‎‎) και Ηλγιά Τσάσνικ (ρωσικά: Илья Чашник‎‎), AERO: Άρθρα και Σχέδια (Βιτέμπσκ, ΟΥΝΟΒΙΣ. 1920), και τη συμμετοχή στο «Πρώτο Πανρωσικό Συνέδριο Δασκάλων και Φοιτητών Τεχνών», που πραγματοποιήθηκε στη Μόσχα. Οι φοιτητές του ΟΥΝΟΒΙΣ που πήγαν από το Βιτέμπσκ στη Μόσχα διένειμαν έργα τέχνης, ενημερωτικά δελτία, μανιφέστα, φυλλάδια και αντίτυπα του «Περί Νέων Συστημάτων στην Τέχνη» του Μαλέβιτς και αντίτυπα του «Ημερολογίου ΟΥΝΟΒΙΣ». Το ΟΥΝΟΒΙΣ κατάφερε να αποκτήσει αναγνώριση και έγινε ένα κατοχυρωμένο και επιδραστικό κίνημα.

Μέρος της έκθεσης στο Μουσείο Ιστορίας της Λαϊκής Σχολής Καλών Τεχνών του Βιτέμπσκ είναι αφιερωμένο στις δραστηριότητες του συλλόγου[8]. Στο μουσείο δημιουργείται επίσης μια θεματική βιβλιοθήκη αφιερωμένη στο ΟΥΝΟΒΙΣ.[9].

Παραπομπές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. ↑ H Λαϊκή Σχολή Τέχνης (ρωσικά: Народная Художественная Школа‎‎) Aργότερα Ελεύθερα Εργαστήρια Τέχνης (ρωσικά: Свободные Художественные Мастерские‎‎) και, έπειτα, σε Ινστιτούτο Τέχνης και Πρακτικής του Βίτεμπσκ (ρωσικά: Витебский Художественно-практический Институт‎‎).
  2. ↑ Казимир Малевич (2000). Супрематизм. Мир как беспредметность, или Вечный покой (1918-1924) (στα Ρωσικά). 3. M: Гилея.
  3. ↑ Т.В.Горячева. «Уновис («Утвердители нового искусства»)». Энциклопедия русского авангарда (στα Ρωσικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Ιουνίου 2025. Ανακτήθηκε στις 27 Αυγούστου 2025.
  4. ↑ «Уновис («Утвердители нового искусства»)». Энциклопедия русского авангарда (στα Ρωσικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Ιουνίου 2025. Ανακτήθηκε στις 29 Αυγούστου 2025.
  5. ↑ «Уновис». Большая Российская Энциклопедия (στα Ρωσικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Απριλίου 2025. Ανακτήθηκε στις 29 Αυγούστου 2025.
  6. ↑ «Black Square: In the circle of Malevich and the UNOVIS group» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Μαρτίου 2005.
  7. ↑ UNOVIS – the Bauhaus of the East Αρχειοθετήθηκε 2025-03-20 στο Wayback Machine. by Tszwai So, British Library European Studies Blog, 29 October 2019
  8. ↑ «Музей истории Витебского народного художественного училища» (στα Ρωσικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Σεπτεμβρίου 2025. Ανακτήθηκε στις 27 Αυγούστου 2025.
  9. ↑ «В Музее истории Витебского народного художественного училища создают библиотеку об УНОВИСе». www.belta.by (στα Ρωσικά). 28 Φεβρουαρίου 2020.

Βιβλιογραφία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  • Кунин М. Об Уновисе. // Искусство. Витебск, 1921, № 2-3.
  • Shadowa L. Suche und Experiment. Russische und sowjetische Kunst 1910 bis 1930". Dresden. 1978.
  • К истории педагогической деятельности К. С. Малевича / Вступительный текст и публикация Г. Л. Демосфеновой // Страницы истории отечественного дизайна. Техническая эстетика 59. Труды ВНИИТЭ. М., 1989
  • Шатских А. Витебск. Жизнь искусства 1917—1922. М., 2001
  • Горячева, Татьяна Вадимовна, επιμ. (2003). Альманах Уновис № 1: Факсимильное издание. М.: СканРус. ISBN 5-932210-18-4. 
  • Rakitin V. Unovis as Mirror of an Epoch and as Anti-epoch // Russian Avant-garde 1910—1930 the G.Costakis Collection. Theory — Criticism. Athens, 1995.
  • Горячева, Татьяна Вадимовна (1996). «Партия Уновиса. К истории появления статьи Малевича «О партии в искусстве»» (στα Ρωσικά).  Unknown parameter |номер= ignored (βοήθεια); Unknown parameter |издание= ignored (βοήθεια)
  • Горячева, Татьяна Вадимовна (2000). «Уновис: «мы будем огнем и дадим силу нового»» (στα Ρωσικά). Б. м.: Palace Editions. ISBN 5-93332-039-0.  Στον Κύκλο του Μάλεβιτς. Συνεργάτες, Φοιτητές, Οπαδοί στη Ρωσία τη δεκαετία του 1920-1950: Κατάλογος Έκθεσης.
  • Горячева, Татьяна Вадимовна (2000). «Театральная концепция Уновиса на фоне современной сценографии» (στα Ρωσικά). СПб.  Unknown parameter |издание= ignored (βοήθεια)
  • Горячева, Татьяна Вадимовна (2003). ««Директория новаторов»: Уновис — группа, идеология, альманах: [Вступительная статья]» (στα Ρωσικά). М.: СканРус. ISBN 5-932210-18-4.  Unknown parameter |издание= ignored (βοήθεια)
  • Горячева, Татьяна Вадимовна (2003). «Альманах УНОВИС № 1. Летопись витебского эксперимента Малевича» (στα Ρωσικά) (1). σελίδες 57—61.  Unknown parameter |издание= ignored (βοήθεια); Unknown parameter |ссылка= ignored (βοήθεια)
  • Шишанов, Валерий Алексеевич, Витебский музей современного искусства: история создания и коллекции. 1918—1941. Минск: Медисонт, 2007. 144 с. Αρχειοθετήθηκε 2013-11-03 στο Wayback Machine.
  • Шишанов В. «Витебские будетляне» (к вопросу об освещении театральных опытов Уновиса в витебской периодической печати) / В. Шишанов // Малевич. Классический авангард. Витебск — 12: [альманах / ред. Т. Котович]. — Минск: Экономпресс, 2010. — С.57-63. Αρχειοθετήθηκε 2014-04-25 στο Wayback Machine.
  • Шишанов, В.А. Декларации и деятельность Уновиса в печати Витебска 1920—1922 гг. / В. А. Шишанов // Искусство и культура (Витебск). — 2018. — № 2. — С. 20-30.
  • Горячева Т. В. Уновис // Энциклопедия русского авангарда. М. (В печати)
  • Горячева Т. В. Издания Уновиса // Энциклопедия русского авангарда. М. (В печати)
  • Лисов А. Г. Выставки Уновиса // Энциклопедия русского авангарда. М. (В печати)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]


Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=ΟΥΝΟΒΙΣ&oldid=11831024"