Ντράγκαν Τσάνκοφ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ντράγκαν Τσάνκοφ
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Драган Цанков (Βουλγαρικά)
Γέννηση9 Νοεμβρίου 1828 (1828-11-09)
Σβιστόβ[1]
Θάνατος24 Μαρτίου 1911 (82 ετών)
Σόφια
ΕθνικότηταFlag of Bulgaria.svg Βουλγαρία
Χώρα πολιτογράφησηςΒουλγαρία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Μητρική γλώσσαΒουλγαρικά
Ομιλούμενες γλώσσεςΒουλγαρικά
Ρωσικά
Γερμανικά
ΣπουδέςΕθνικό Πανεπιστήμιο του Κιέβου «Ταράς Σεβτσένκο»
Aprilov National High School
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταπολιτικός
ιστορικός
δημοσιογράφος
δάσκαλος
δικαστής
Πολιτική τοποθέτηση
Πολιτικό κόμμα/ΚίνημαΦιλελεύθερο κόμμα
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμαμέλος της Βουλγαρικής Εθνοσυνέλευσης
Πρωθυπουργός της Βουλγαρίας (Απριλίου 1880 – Δεκέμβριος 1880)
Πρωθυπουργός της Βουλγαρίας (1883–1884)
Υπουργός Εξωτερικών της Βουλγαρίας (Μάρτιος 1880 – Νοέμβριος 1880)
Minister of Interior (Νοέμβριος 1880 – Δεκέμβριος 1880)
Minister of Interior (1884–1885)
d:Q25478426 (7  Σεπτεμβρίου 1883 – 20  Σεπτεμβρίου 1883)
Minister of Interior (1886–1887)
Chairperson of the National Assembly of Bulgaria (1902–1903)
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Ντράγκαν Κυριάκοφ Τσάνκοφ (Βουλγαρικά: Драган Цанков) (9 Νοεμβρίου 1828 - 24 Μαρτίου 1911) ήταν βούλγαρος πολιτικός και ο πρώτος πρωθυπουργός της χώρας του Φιλελεύθερου Κόμματος.

Πρώτα χρόνια και Καριέρα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννημένος στο Σβιστόφ[2], ο Τσάνκοφ ήταν αρχικά δημόσιος υπάλληλος στη διοίκηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ο οποίος το 1850 κέρδισε τη φήμη ως υποστηρικτής της Βουλγαρικής Ελληνικής Καθολικής Εκκλησίας.[3] Ανέλαβε την έκδοση της εφημερίδας Bulgaria στην Κωνσταντινούπολη το 1859 και υποστήριξε τις θρησκευτικές του θέσεις.[4] Χρηματοδοτούμενη από τη Γαλλία, η εφημερίδα υποστήριξε ότι η ένωση της Βουλγαρικής Εκκλησίας με τη Ρώμη ήταν η μόνη λύση για τη Βουλγαρία.[5]Πράγματι, ο Τσάνκοφ, που εκπαιδεύτηκε από τους Ιησουίτες, βοήθησε στη δημιουργία της Βουλγαρικής Ελληνικής Καθολικής Εκκλησίας το 1861.[6]

Αργότερα έγινε ένθερμος υποστηρικτής του κινήματος της ανεξαρτησίας ενάντια στους Οθωμανούς. Ο Τσάνκοφ αρχικά αντιτάχθηκε στην εξέγερση του Απριλίου, αλλά σύντομα άλλαξε τη γνώμη του και άρχισε να δραστηριοποιείται υπέρ της ανεξαρτησίας. [7]Υπηρέτησε ως αναπληρωτής του Ναιντέν Γκερόφ στη Διοίκηση του Σβιστόφ κατά τη σύντομη περίοδο της ρωσικής διοίκησης στη Βουλγαρία.[8] Υπήρξε ηγετική προσωπικότητα στην πορεία προς την ανεξαρτησία και έγινε σεβαστός ως η φωνή του μετριοπαθούς φιλελευθερισμού, καθώς ήταν διατεθειμένος να συνεργαστεί με τους Συντηρητικούς μετά το 1879.[9]

Μετά από μερικές αποτυχημένες προσπάθειες σχηματισμού μιας κυβέρνησης υπό την ηγεσία των Συντηρητικών, ο Τσάνκοφ διορίστηκε πρωθυπουργός στις 7 Απριλίου 1880 έχοντας σχέδια για ένα ευρύ φάσμα μεταρρυθμίσεων. Οι νέες του μεταρρυθμίσεις, που περιελάμβαναν την ίδρυση πολιτοφυλακής, περιορίζαν τα δικαιώματα των Μουσουλμάνων και προσπαθούσαν να περιορίσουν την εξουσία της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Βουλγαρίας, εξέπληξε τον Αλέξανδρο της Βουλγαρίας, ο οποίος φοβόταν την πιθανότητα μιας φιλελεύθερης επανάστασης. Ακολούθησε μια σειρά λαθών στην εξωτερική πολιτική που αφορούσαν τις σχέσεις με την Αυστρία-Ουγγαρία (κυρίως λόγω της έλλειψης επικοινωνίας μεταξύ του Τσάνκοφ και του Τσάρου) και αναγκάστηκε να παραιτηθεί πριν από τέλος εκείνου το έτος.[10][11]

Αρχικά υποστήριξε το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1881, αν και κάλεσε τελικά τους υποστηρικτές του να αντιταχθούν στο νέο σύστημα με όλα τα νομικά μέσα, με αποτέλεσμα να τεθεί υπό κατ 'οίκον περιορισμό.[12] Ωστόσο, η αποτυχία της στρατιωτικής κυριαρχίας ανάγκασε τον Αλέξανδρο να αποκαταστήσει την πολιτική κυβέρνηση, με τον Τσάνκοφ να επιστρέφει ως πρωθυπουργός στις 19 Σεπτεμβρίου 1883 ως επικεφαλής μιας κυβέρνησης συνασπισμού. Η δεύτερη θητεία του Τσάνκοφ θεωρήθηκε σε μεγάλο βαθμό μεταβατική και είδε επίσης το Φιλελεύθερο Κόμμα να διασπάται, με τον Πέτκο Καραβέλοφ να κερδίζει ένα μεγάλο έδαφος υποστήριξης. Τελικά απολύθηκε ως πρωθυπουργός και αντικαταστάθηκε από τον Καραβέλοφ το 1884.[13]

Μετά την απομάκρυνσή του από το αξίωμα, ο Τσάνκοφ αποχώρησε για να σχηματίσει το δικό του κόμμα, τους Προοδευτικούς Φιλελεύθερους.[14] Παρόλο που το κόμμα δεν μπήκε την κυβέρνηση μέχρι το 1902 και την κυριαρχία του Στογιάν Ντάνεφ, ωστόσο ο Τσάνκοφ παρέμεινε σημαντική προσωπικότητα στη βουλγαρική πολιτική και μια σταθερή φωνή για την υποστήριξη των στενότερων σχέσεων με τη Ρωσία μέχρι το θάνατό του.

Λογοτεχνία / Έργα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. www.bulgaria-property.com/bulgaria/central_northern_bulgaria/119.cntns.
  2. Mercia MacDermott, A History of Bulgaria 1393-1885, London, Allen & Unwin, 1962p. 157
  3. Richard J. Crampton, Bulgaria 1878–1918 A History, New York: Columbia University Press, 1983, p. 13
  4. MacDermott, op cit, p. 141
  5. MacDermott, op cit, p. 157
  6. MacDermott, op cit, p. 158
  7. MacDermott, op cit, p. 283
  8. MacDermott, op cit, p. 310
  9. Crampton, op cit, p. 39
  10. MacDermott, op cit, pp. 324-326
  11. Crampton, op cit, pp. 44-51
  12. MacDermott, op cit, p. 328
  13. MacDermott, op cit, pp. 331-333
  14. Crampton, op cit, p. 248
Πολιτικά αξιώματα


Προκάτοχος
Κλίμεντ Τουρνόφσκι
Πρωθυπουργός της Βουλγαρίας
1880
Διάδοχος
Πέτκο Καραβέλοφ
Προκάτοχος
Λεονίντ Σομπόλεφ
Πρωθυπουργός της Βουλγαρίας
1883-1884
Διάδοχος
Πέτκο Καραβέλοφ
Προκάτοχος
Γκριγκόρ Νατσόβιτς
Υπουργός Εξωτερικών
1800
Διάδοχος
Νικόλα Στόιτσεφ