Μετάβαση στο περιεχόμενο

Ντμίτρι Γκλουχόφσκι

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Ντμίτρι Γκλουχόφσκι
Όνομα στη
μητρική γλώσσα		Дмитрий Алексеевич Глуховский (Ρωσικά)
Γέννηση12  Ιουνίου 1979[1][2]
Μόσχα
Χώρα πολιτογράφησηςΡωσία
Ισραήλ
ΣπουδέςΕβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ
Ιδιότητασυγγραφέας[3], δημοσιογράφος[3], μυθιστοριογράφος, συγγραφέας έργων επιστημονικής φαντασίας, σεναριογράφος και διηγηματογράφος
Κίνημαμαγικός ρεαλισμός
Είδος τέχνηςδυστοπική μυθοπλασία, μεταποκαλυπτική μυθοπλασία και επιστημονική φαντασία
Καλλιτεχνικά ρεύματαμαγικός ρεαλισμός
Σημαντικά έργαMetro 2033, Metro 2034 και Metro 2035
Βραβεύσειςd:Q138504110 (2016)[4]
ΙστοσελίδαΕπίσημος ιστότοπος
Υπογραφή
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα (π • σ • ε )

Ο Ντμίτρι Αλεξέγιεβιτς Γκλουχόφσκι (ρωσικά: Дми́трий Алексе́евич Глухо́вский‎‎, προφέρεται: [dmʲˈítrʲˈij aɭʲˈeksʲíjɪvʲˈit͡ʃʲ ɡɭˈuxʌ́fskʲˈij], γενν. 12 Ιουνίου 1979) είναι ρώσος συγγραφέας, δημοσιογράφος, σεναριογράφος και ραδιοφωνικός παραγωγός. Κέρδισε το βραβείο κινηματογράφου Καλύτερου Σεναρίου Νίκα (ρωσικά: Ника‎‎) το 2020 για το έργο του Τεξτ (κείμενο) (ρωσικά: Текст‎‎)[5]. Είναι συγγραφέας των δημοφιλών μετα-αποκαλυπτικών μυθιστορημάτων Μετρό 2033, Μετρό 2034, και Ποστ, και των δυστοπικών μυθιστορημάτων Μετρό 2035, Το Μέλλον, του ρεαλιστικού μυθιστορήματος "Το Κείμενο" (ρωσικά: Текст‎‎), του μυστικιστικού μυθιστορήματος "Το λυκόφως" (ρωσικά: Сумерки‎‎) και της συλλογής "Διηγήματα για την Πατρίδα" (ρωσικά: Рассказы о Родине‎‎). Είναι ιδρυτής των σειρών βιβλίων "Μετρό 2033 Σύμπαν" και "Μετρό 2035 Σύμπαν".

Βιογραφία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα πρώτα χρόνια

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στις 12 Ιουνίου 1979 στη Μόσχα σε οικογένεια δημοσιογράφων. Ο πατέρας του, ο Αλεξέι Μαράτοβιτς Γκλουχόφσκι, εργάστηκε ως δημοσιογράφος στη Γιουγκοσλαβία και ως μεταφραστής ποίησης από τη σερβική γλώσσα[6]. Η μητέρα του, η Λαρίσα Βενιαμίνοβνα Σμιρνόβα (γενν. 15 Απριλίου 1956) από την πόλη Μάντουροβο του Όμπλαστ της Κοστρομά εργάστηκε στο ειδησειογραφικό πρακτορείο ΤΑΣΣ (ρωσικά: ТАСС‎‎). Ο παππούς του, πρώτος σύζυγος της γιαγιάς του, ο Μαράτ Ζινόβιεβιτς Γκλουχόφσκι, ήταν διδάκτορας γεωλογίας. Η γιαγιά του ήταν η Νίνα Γιάκοβλιεβνα Σοκολοβα (γενν. 1932). Ο δεύτερος παππούς του (πατριός του πατέρα του), ο Αντρέι Πορφίργιεβιτς Κριλόφ ήταν ο βασικός καρικατουρίστας του περιοδικού "Κροκοντίλ" και γιος του καλλιτέχνη, καρικατουρίστα Πορφίριι Νικίτιτς Κριλόφ ο οποίος ήταν μέλος της καλλιτεχνικής κολλεκτίβας Κουκρίνισκι (ρωσικά: Кукрыниксы‎‎)[6]. Ο αδερφός του Ντμίτρι Γκλουχόφσκι είναι ο Πάβελ Αλεξέγιεβιτς Γκλουχόφσκι (γενν. 9 Ιουλίου 1985).

Ο Ντμίτρι τελείωσε ο γυμνάσιο Πολένοφ №1231 στην οδό Αρμπάτ (πρώην ειδικό γυμνάσιο № 12 με εμβάθυνση στη γαλλική γλώσσα).

Στα 17 του χρόνια έφυγε από τη Ρωσία για να σπουδάσει στο Ισραήλ όπου πέρασε 4,5 χρόνια[7]. Τους πρώτους έξι μήνες έκανε μαθήματα εβραϊκής γλώσσας και τους επόμενος έξι παρακολούθησε προπαρασκευαστικό πρόγραμμα για το πανεπιστήμιο[6]. Αποφοίτησε από τη Σχολή Κοινωνικών Επιστημών στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ με ειδικότητα στη δημοσιογραφία και τις διεθνείς σχέσεις. Μιλώντας γι αυτή του την εμπειρία δήλωσε "Έγινα θαυμαστής του Ισραήλ αφότου έζησα εκεί, όχι ότι άρχισα να νιώθω Εβραίος, αλλά σίγουρα άρχισα να νιώθω Ισραηλινός"[8].

Δημοσιογραφική δραστηριότητα

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Από το 2002 ως το 2005 εργάστηκε στο ευρωπαϊκό ειδησιογραφικό κανάλι Euronews στη Λιόν, ενώ έπειτα επέστρεψε στη Ρωσία και συνέχισε την καριέρα του ως ανταποκριτής στο νεοιδρυθέν τηλεοπτικό κανάλι Russia Today όπου εργάστηκε τρια χρόνια στη διάρκεια των οποίων επισκεύτηκε το Κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ, τη Ζώνη Αποκλεισμού του Τσερνόμπιλ, και το Βόρειο Πόλο. Έγινε δεκτός στο Κρεμλιόφσκι Πούλ (ρωσικά: Кремлёвский пул‎‎) — τη λίστα δημοσιογράφων που είναι διαπιστευμένοι να καλύπτουν τις δραστηριότητες του προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Συνεργάστηκε με τον γερμανικό ραδιοσταθμό Deutsche Welle και το βρετανικό τηλεοπτικό δίκτυο Sky News. Από το 2007 έως το 2009 εργάστηκε ως παρουσιαστής στο Ράδιο Μαγιάκ.

Υπήρξε αρθρογράφος των περιοδικών Σνόμπ και GQ. Έχει προσκληθεί πολλές φορές στο ραδιοσταθμό "Ηχώ της Μόσχας" (ρωσικά: Эхо Москвы‎‎) ως ειδικός[9].

Λογοτεχνία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ντμίτρι Γκλουχόφσκι κέρδισε αναγνωρισιμότητα με το πρώτο του μυθιστόρημα, το Μετρό 2033. Ο συγγραφέας συνέλαβε την ιδέα στο λύκειο και άρχισε να γράφει ήδη από τα πρώτα του χρόνια στο πανεπιστήμιο. Το μυθιστόρημα σε μια πρώτη του μορφή ήταν έτοιμο από το 2002, αλλά έχοντας απορριφθεί από μια σειρά από εκδότες στους οποίους έστειλε το χειρόγραφο, ο Γκλουχόφσκι το διέθεσε δωρεάν στο Ίντερνετ. Το 2002 κάτι τέτοιο ήταν πρωτοφανές και πρωτοποριακό.

Το 2005 το βιβλίο κυκλοφόρησε από τον εκδοτικό οίκο Εκσμο (ρωσικά: Эксмо‎‎), το 2007 από τον εκδοτικό οίκο "Δημοφιλής Λογοτεχνία" (ρωσικά: Популярная литература‎‎), και το 2009 από τον οίκο ΑΣΤ (ρωσικά: АСТ‎‎).

Το μυθιστόρημα έγινε ένα από τα κύρια ρωσικά μπεστ σέλλερ της δεκαετίας του 2000 και το παγκόσμιο τιράζ του ξεπερνάει το ένα εκατομμύριο αντίτυπα. Έχει μεταφραστεί σε 37 ξένες γλώσσες (μεταξύ των οποίων και στα ελληνικά) και έχει εμπνεύσει τρια βιντεοπαιχνίδια. Τα δικαιώματα κινηματογράφησης αγοράστηκαν από το κινηματογραφικό στούντιο του Χόλιγουντ MGM, αλλά οι διαπραγματεύσεις με τον συγγραφέα του βιβλίου κατέληξαν στη συνέχεια σε αδιέξοδο και τα δικαιώματα κινηματογράφησης επέστρεψαν στη Ρωσία.

Ο Γκλουχόφσκι έγραψε τέσσερα ακόμα βιβλία - τα "Λυκόφως" (2007), "Μετρό 2034"[10] (2009), και "Διηγήματα για την Πατρίδα" (2010) και "Το Μέλλον" (2013) — τα οποία επίσης έγιναν μπεστ σέλλερ και μεταφράστηκαν σε πολλές ευρωπαϊκές και ασιατικές γλώσσες.

Σε συνέχεια των εκδοτικών πειραματισμών του συγγραφέα το μυθιστόρημα "Το Μέλλον" δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά δωρεάν στο κοινωνικό δίκτυο VKontakte και τα κεφάλαιά του συνοδεύονταν από soundtrack και εικονογραφήσεις.

Ο Ντμίτρι Γκλουχόφσκι στην παρουσίαση του βιβλίου «Μετρό 2035» στην Κρατική Επιστημονική Βιβλιοθήκη του Κράι Κρασνογιάρσκ το 2015

Το 2015 ο Γκλουχόφσκι ολοκλήρωσε την ποστ-αποκαλυπτική τριλογία "Μετρό" με το μυθιστόρημα "Μετρό 2035"[11][12][13] και αφοσιώθηκε στο λιμπρέτο της αμερικανικής όπερας «Οι Τρεις Αστροναύτες» βασισμένη στο ομώνυμο έργο του Ουμπέρτο Έκο.

Ο Ντμίτρι Γκλουχόφσκι έγραψε ένα ολοκληρωμένο λιμπρέτο για τον ρόλο του Ρώσου κοσμοναύτη (άλλοι συγγραφείς εργάζονταν στους ρόλους άλλων χαρακτήρων, το έργο τους ολοκληρώθηκε επίσης). Ωστόσο, λόγω του μεγάλου χρόνου που χρειάζονταν οι συνθέτες της μουσικής για την όπερα και του θανάτου και των δύο συγγραφέων του πρωτότυπου έργου - του συγγραφέα Ουμπέρτο Έκο και του καλλιτέχνη-εικονογράφου Eugenio Carmi - τον Φεβρουάριο του 2016, οι εργασίες ανεστάλησαν λόγω ζητημάτων πνευματικών δικαιωμάτων[14].

Το 2017 ο Γκλουχόφσκι ολοκλήρωσε το πρώτο του ρεαλιστικό μυθιστόρημα με τίτλο "Το κείμενο" (ρωσικά: Текст‎‎) το οποίο δημοσιεύτηκε στις 15 Ιουνίου 2017. Μέσα σε ένα χρόνο το μυθιστόρημα δραματοποιήθηκε και ανέβηκε παράσταση στο Θέατρο Γιερμόλοβα στη Μόσχα με σκηνοθέτη τον Μαξίμ Ντιντένκο· η πρεμιέρα ήταν στις 15 Μάη 2018. Ο ίδιος ο Γκλουχόφσκι είχε λάβει μέρος στην προετοιμασία της παράστασης και παρακολούθησε την πρεμιέρα[15]. Στις 24 Οκτωβρίου 2019, βγήκε σε ευρεία κυκλοφορία ταινία σε σκηνοθεσία Κλιμ Αλεξάντροβιτς Σιπένκο, βασισμένη στο σενάριο του ίδιου του Γκλουχόφσκι, με τους ηθοποιούς τους Αλεξάντρ Πετρόφ, Ιβάν Γιανκόφσκι, και Κριστίνα Άσμους. Η ταινία σημείωσε εισπρακτική επιτυχία[16], έλαβε θετικές κριτικές από τους Ρώσους κριτικούς και του απονεμήθηκαν τέσσερα βραβεία "Χρυσός Αετός" (2020), μεταξύ των οποίων και το βραβείο καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους. Έλαβε το βραβείο "Νίκα" καλύτερου σεναρίου (2020)[5] και το Βραβείο Καλύτερου Σεναρίου François Chalais στο φεστιβάλ ρωσικού κινηματογράφου στο Ονφλέρ (2019)[17].

Το 2020 εργαζόταν πάνω σε αρκετά μυθιστορήματα (ο συγγραφέας δίνει την περιγραφή "μαγικός ρεαλιστός σε ρωσικό έδαφος και αρκτικό τρόμο») και σενάρια[14], και τα μυθιστορήματα σε μορφή κόμικ "Πόστ" (ρωσικά: Пост‎‎) και "Πεφταστέρι" (ρωσικά: Падающая звезда‎‎), των οποίων η κυλοφορία είχε αναβληθεί προσωρινά λόγα καθυστερήσεων των εικονογράφων Ιλγιά Γιάτσκεβιτς, Ντιάνα Στεπάνοβα και Αρτιόμ Τσεμποχα.

Το 2021 ήταν συγγραφέας κειμένου για το διαγωνισμό ορθογραφίας Ολική Υπαγόρευση (ρωσικά: Тотальный Диктант‎‎, προφέρεται: [tɐˈtalʲnɨɪ̯ dʲɪˈktant] μεταγραφή: τοτάλνι ντικτάν'τ)[18].

Συμμετείχε στην ανάπτυξη βιντεοπαιχνιδιών που βασίστηκαν στη σειρά βιβλιών του "Μετρό": Metro 2033, Metro: Last Light, Metro Exodus[19] .

Δημόσια θέση και τοποθετήσεις

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 2016 σε συνέντευξή του στην Ζάνα Μπορίσοβνα Νιεμτσόβα ο Γκλουχόφσκι είπε ότι η συνεργασία με τις αρχές της Ρωσική Ομοσπονδίας είναι αδύνατη και ότι τα ΜΜΕ στη Ρωσία βρίσκονται υπό τον έλεγχο του κράτους και έχουν γίνει μέσα παραπληφόρησης και χειραγώγησης[20][21].

Τον Ιανουάριο του 2021, ο Γκλουχόφσκι υποστήριξε δημόσια τον Αλεξέι Ναβάλνι και απαίτησε την απελευθέρωσή του. Σε βίντεο που δημοσίευσε στιν λογαριασμό του στο Facebook, ο Γκλουχόφσκι χαρακτήρισε τον Ναβάλνι ένα «ένας πολιτικός που στοχεύει σοβαρά στην εξουσία», και δήλωσε ότι γι αυτό το λόγο τον διώκουν[22]. Είχε δηλώσει στο Deutsche Welle ότι "Ο Αλεξέι Ναβάλνι είναι πλέον πρακτικά η μόνη ενσάρκωση της ανοιχτής μάχης ενάντια σε όλα όσα αρχίζουν να επιδεινώνονται και να συσσωρεύονται στη χώρα μας με καταθλιπτικό ρυθμό. Κάποια στιγμή, το να «μη μιλάς» γίνεται απλώς ντροπιαστικό."[23].

Το Φεβρουάριο του 2022 καταδίκασε την Εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία. Στις 7 Οκτωβρίου του ίδιου έτους το υπουργείο δικαιοσύνης της Ρωσικής Ομοσπονδίας προσέθεσε τον Γκλουχόφσκι στην λίστα "ξένων πρακτόρων"[24].

Ποινικές διώξεις

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 7 Ιουνίου 2022 το υπουργείο εσωτερικών υποθέσεων της Ρωσίας εξέδωσε ομοσπονδιακό ένταλμα σύλληψης για τον Ντμίτρι Γκλουχόφσκι[25]. Το καλοκαίρι, το δικαστήριο διέταξε ερήμην τη σύλληψή του με την κατηγορία της διάδοσης ψευδών ειδήσεων για τα ρωσικά στρατεύματα (Ομοσπονδιακός νόμος № 32-ΦЗ 2022, παρ. 2 του άρθου 207.3 του ΠΚ)[26]. Επίσης το Δικαστήριο της περιοχής Μπασμάνι της Μόσχας ξεκίνησε δικαστική διαδικασία εναντίον του Γκλουχόφσκι για εν γνώσει του διάδοση ψευδών πληροφοριών σχετικά με τις Ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις· η υπόθεση θα εκδικαστεί ερήμην.[27].

Κατά τη διάρκεια της δίκης, κατέθεσαν εναντίον του Γκλουχόφσκι οι:[26]

  • η υπάλληλος του προπαγανδιστικού σάιτ NewsFront Γιούλια Λοζανοβα (ρωσικά: Юлия Лозанова‎‎) η οποία δεν γνωρίζει προσωπικά τον Γκλουχόφσκι αλλά διάβασε τις αναρτήσεις του για τη Σφαγή της Μπούτσα και την Πολιορκία της Μαριούπολης. Η Λοζανοβα θεώρησε την ιστορία του για ένα ρωσικό τανκ που βομβάρδισε ένα κτίριο κατοικιών "αβάσιμη" και "πρόκληση" και δήλωσε ότι ο ρωσικός στρατός, κατά τη γνώμη της, "χτυπά μόνο στρατιωτικούς στόχους".
  • Ο Ιβάν Κλίμοφ (ρωσικά: Иван Климов‎‎), ο οποίος «λόγω της φύσης της εργασίας του παρακολουθεί δημοσιεύσεις στο διαδίκτυο» ο οποίος έδωσε παρόμοια περιγραφή των αναρτήσεων του Γκλουχόφσκι.
  • Ο εισαγγελέας Ντένις Στούντερ (ρωσικά: Денис Штундер‎‎), επαναλαμβάνοντας την κατάθεση του μάρτυρα Κλίμοφ, διάβασε σχεδόν ολόκληρη τη σελίδα για τον Γκλουκόφσκι από τη Wikipedia μέχρι την ενότητα «Προσωπική ζωή». Ο εισαγγελέας δεν διάβασε παρόμοια κατάθεση από τη Λοζάνοβα, λέγοντας ότι ήταν «το ίδιο πράγμα».

Εκ μέρους του ρωσικού Υπουργείου Άμυνας, ο Υποστράτηγος Ιγκόρ Ντιλέφσκι (ρωσικά: Игорь Дылевский‎‎) υποστήριξε ότι οι δημοσιεύσεις του Γκλουκόφσκι είναι ψευδείς (ο στρατιωτικός είχε εμφανιστεί προηγουμένως στην υπόθεση εναντίον του διευθυντή μέσων ενημέρωσης Ιλιά Κρασίλτσικ)[26]. Στις 7 Αυγούστου 2023, το Επαρχιακό Δικαστήριο του Μπασμάνι της Μόσχας καταδίκασε τον συγγραφέα ερήμην σε 8 χρόνια φυλάκιση[28][29].

Προσωπική ζωή

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Είναι διαζευγμένος[30]. Ήταν παντρεμένος με τη Γιελένα Φουκσίναγια, εργαζόμενη στο τηλεοπτικό δίκτυο Russia Today με την οποία απέκτησαν δυο παιδιά — την Εμίλια (γενν. 2011) και τον Τεοντόρ (γενν. 2014).

Εκτός απο τη ρωσική υπηκοότητα έχει επίσης την ισραηλινή και άδεια παραμονής στη Γερμανία (ως πρόσφυγας - Kontingentflüchtlinge - εβραϊκής καταγωγής) και στην Ισπανία[31]. Μιλάει πέντε ξένες γλώσσες: αγγλικά, εβραϊκά, ισπανικά, γερμανικά και γαλλικά[31]. Έχει ζήσει ένα χρόνο στη Γερμανία και τρία χρόνια στη Γαλλία[32]. Έχει ένα διαμέρισμα στη Βαρκελώνη[31].

Εργογραφία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μυθιστορήματα

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  • 2005 — Μετρό 2033
  • 2007 — Το Λυκόφως (ρωσικά: Сумерки‎‎)
  • 2009 — Μετρό 2034
  • 2013 — Το Μέλλον (ρωσικά: Будущее‎‎)
  • 2015 — Μετρό 2035
  • 2017 — Το Κείμενο (ρωσικά: Текст‎‎)
  • 2019 — Ποστ (ρωσικά: Пост‎‎) (κυκλοφόρησε πρώτα σε μορφή audiobook και έπειτα σε εκτυπωμένη μορφή)[33]
  • 2021 — Ποστ - Διάσωση και Διατήρηση (ρωσικά: Пост. Спастись и сохранить‎‎) (κυκλοφόρησε πρώτα σε μορφή audiobook και έπειτα σε εκτυπωμένη μορφή)

Συλλογές Διηγημάτων

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  • Νύχτα (1998)
    • Νύχτα
    • Όταν είσαι μόνος
    • Πέταξε
    • Οχτώ λεπτά
  • Διηγήματα για τα ζώα (1998)
    • Η ιστορία ενός σκύλου
    • Περιστατικό στο ζωολογικό κήπο
  • Διηγήματα για την Πατρίδα (2010)
    • Τόμος 1 (2008—2010)
    • Τόμος 2 (2011—2012) — «Διηγήματα για την Πατρίδα», δε δημοσιεύτηκε σε μορφή βιβλίου και υπάρχει μόνο με τη μορφή δημοσιεύσεων στο περιοδικό "Ο Ρώσος Πρόσκοπος" (ρωσικά: Русский Пионер‎‎) και σε ηλεκτρονική μορφή.

Διηγήματα

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  • Το τέλος του δρόμου (ρωσικά: Конец дороги‎‎) (2006) — είναι μια διήγημα που υποτίθεται ότι θα ήταν η πρώτη της ανολοκλήρωτης σειράς "Απόκρυφα", που διαδραματίζεται στον κόσμο του μυθιστορήματος Metro 2033. Ο συγγραφέας αργότερα σκέφτηκε την έκδοση σε μορφή κόμικ, αλλά αυτή η ιδέα δεν υλοποιήθηκε ποτέ.
  • Εξέλιξη (ρωσικά: Эволюция‎‎) (2008) — διήγημα για το περιοδικό Cosmopolitan.
  • Επιστροφή στην Κόρδοβα (2010) — διήγημα για το περιοδικό Cosmopolitan.
  • Το κατά Αρτιόμ Ευαγγέλιο (ρωσικά: Евангелие от Артёма‎‎) (2011) — διήγημα για τη συλλογή "Το Τελευταίο Καταφύγιο" (ρωσικά: Последнее убежище‎‎) του πρότζεκτ Μετρό 2033; στις μετέπειτα εκδόσεις του βιβλίου "Μετρό 2033" το διήγμα αυτό δημοσιεύεται εν είδη επιλόγου.
  • Η Μηχανή του Σεξ (ρωσικά: Секс-машина‎‎) (2014) — διήγημα για το περιοδικό Playboy.
  • Τανγκό (2016) — διήγημα για το περιδικό Esquire.
  • Η Τρίτη Ρώμη: ΒεΝτεΕνΧα (ρωσικά: Третий Рим: ВДНХ‎‎) (2016) — διήγημα για τη συλλογή «Μόσχα. Σημείο Συνάντησης».
  • Θειάφι (ρωσικά: Сера‎‎) (2019) — διήγημα για το περιδικό Esquire.

Μυθστορήματα σε μορφή κόμικ

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  • TBA (το πρότζεκτ αυτό έχει προσωρινά αναβληθεί) — The Outpost (στα αγγλικά, первый том был издан в США в марте 2016 года). Художники — Илья Яцкевич и Диана Степанова.
  • TBA (το πρότζεκτ αυτό έχει προσωρινά αναβληθεί) — Πεφταστέρι. Την εικονογράφηση κάνει ο καλλιτέχνης Αρτιόμ Τσεμποχα.
  • 2024 — Μετρό 2033. Μυθιστόρημα σε μορφή κόμικ, σε 2 μέρη

Άλλα έργα

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  • Infinita Tristessa (2005) — ένα θεατρικό έργο που διαδραματίζεται στον κόσμο του μυθιστορήματος "Μετρό 2033"
  • Το Ημερολόγια ενός επιστήμονα (ρωσικά: Дневник учёного‎‎) (2009) — ένα prequel του κινουμένων σχεδίων «9»· ο Ντμίτρι Γκλουχόφσκι είναι επίσης ο συγγραφέας της ρωσικής μετάφρασης και διασκευής των ιστοριών.
  • Οι Τρεις Αστροναύτες (ρωσικά: Три астронавта‎‎) (2017) — λιμπρέτο για μια όπερα βασισμένη στο ομώνυμο διήγημα του Ουμπέρτο Έκο για το ταξίδι τριών αστροναυτών - ενός Ρώσου, ενός Κινέζου και ενός Αμερικανού. Ο Γκλουχόφσκι έγραψε ένα ολοκληρωμένο λιμπρέτο για τον ρόλο του Ρώσου κοσμοναύτη (άλλοι συγγραφείς εργάστηκαν στους ρόλους των άλλων χαρακτήρων και το έργο τους ολοκληρώθηκε επίσης). Ωστόσο, λόγω του μεγάλου χρόνου που χρειάζονταν οι συνθέτες για τη σύνθεση της μουσικής για την όπερα και του θανάτου και των δύο δημιουργών του πρωτότυπου έργου - του συγγραφέα Ουμπέρτο ​​Έκο και του καλλιτέχνη-εικονογράφου Εουτζένιο Κάρμι - τον Φεβρουάριο του 2016, οι εργασίες για το έργο ανεστάλησαν· το λιμπρέτο δεν έχει ακόμη δημοσιευτεί.
  • Εμείς. Το ημερολόγιο της πτώσης (ρωσικά: Мы. Дневник падения‎‎) (2024)[34]
  • Λευκό Εργοστάσιο (ρωσικά: Белая фабрика‎‎) (2024)— θεατρικό έργο

Φιλμογραφία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κινηματογραφικές προσαρμογές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  • 2019 — Το Κείμενο, βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Γκλουχόφσκι
  • 2020 — Θειάφι, ταινία μικρού μήκους βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα
  • 2021 — Υποσχέσεις, ταινία βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα
  • 2024[35] — Μετρό 2033, ταινία μεγάλου μήκους βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα· η κινηματογραφική μεταφορά ακυρώθηκε

Σενάρια

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  • 2009 — Ταινία κινουμένων σχεδίων "9" (μετάφραση και προσαρμογή)
  • 2019 — Το Κείμενο
  • 2020 — Θειάφι, ταινία μικρού μήκους
  • 2021 — Τόπι
  • 2021 — Υποσχέσεις[36]

Συμμετοχή ως ηθοποιός

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  • 2019 — Το Κείμενο — επιβάτης στο μετρό
  • 2021 — Τόπι (7 επισόδεια) — κάτοικος του χωριού

Αναγνώριση και βραβεύσεις

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  • 2007 — «Eurocon»: Βραβείο "Καλύτερο Ντεμπούτο", Encouragement Awards
  • 2014 — Βραβείο «Utopiales»: καλύτερο μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας (για το μυθιστόρημα "Το Λυκόφως")[37]
  • 2019 —Βραβείο Καλύτερου Σεναρίου François Chalais στο φεστιβάλ ρωσικού κινηματογράφου στο Ονφλέρ για την ταινία "Το Κείμενο"[17]
  • 2020 — Βραβείο καλύτερου σεναρίου για την ταινία "Το Κείμενο"[5]
  • 2021 — Βράβευση "Ο Συγγραφέας της Χρονιάς" από το περιοδικό GQ[38]

Παραπομπές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. ↑ (Αγγλικά) ISFDB. 237655. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  2. ↑ (Γαλλικά) Babelio. 106044.
  3. 1 2 Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: «Gemeinsame Normdatei» (Γερμανικά) 136623530. Ανακτήθηκε στις 20  Απριλίου 2026.
  4. ↑ prixlibranous.org/livres-primes/. Ανακτήθηκε στις 28  Φεβρουαρίου 2026.
  5. 1 2 3 «Текст» и «Глубже» отмечены наградами «Ника» за лучший сценарий Αρχειοθετήθηκε Δεκέμβριος 9, 2021 στη Wayback Machine του Internet Archive. «Интерфакс»
  6. 1 2 3 Дмитрий Глуховский: «Пока у меня не появился ребёнок, я не мог начать писать этот роман» Αρχειοθετήθηκε 2019-04-22 στο Wayback Machine. Αρχειοθετήθηκε Απριλίου 22, 2019 στη Wayback Machine του Internet Archive, 28.07.2015.
  7. ↑ «Писатели: Дмитрий Глуховский». M24.ru. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Αυγούστου 2019. Ανακτήθηκε στις 22 Απριλίου 2019.
  8. ↑ «Dmitry Glukhovsky: "I want to spread my books like a virus"». Adriasnews.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Απριλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 22 Απριλίου 2019.
  9. ↑ «Дмитрий Глуховский» (στα Ρωσικά). Эхо Москвы. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Ιουνίου 2017. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουνίου 2017.
  10. ↑ Метро 2034 Αρχειοθετήθηκε Οκτώβριος 30, 2021 στη Wayback Machine του Internet Archive // Полярные Сумерки. Журнал Дмитрия Глуховского
  11. ↑ Ломыкина, Наталья (30 Ιανουαρίου 2013). «15 самых ожидаемых книг 2014 года». Forbes (στα Ρωσικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Φεβρουαρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 2014.
  12. ↑ «Online с Дмитрием Глуховским» (στα Ρωσικά). YouTube. 18 Δεκεμβρίου 2013. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Οκτωβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2013.
  13. ↑ «Дмитрий Глуховский в Молодой гвардии 18 августа 2014 года» (στα Ρωσικά). VKontakte. 21 Αυγούστου 2014. Ανακτήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 2014.
  14. 1 2 «Дмитрий Глуховский о технозависимости, 228-й статье и экранизации «Метро 2033»». Афиша Daily (στα u). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Αυγούστου 2017. Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2017.CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
  15. ↑ «Глуховский и Диденко беседуют о творчестве, технологиях и товарище майоре». Афиша Daily (στα Ρωσικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Μαΐου 2018. Ανακτήθηκε στις 5 Μαΐου 2018.
  16. ↑ «ЦПШ на Российском кинобизнесе 2019: шахматы, фехтование, футбол и Пугачева». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Δεκεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2019.
  17. 1 2 «27-й Фестиваль российского кино в Онфлёре». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Νοεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2019.
  18. ↑ «Дмитрий Глуховский стал автором текста для акции "Тотальный диктант" в 2021 году». ТАСС (στα Ρωσικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Νοεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 10 Νοεμβρίου 2020.
  19. ↑ «A novel idea: How 4A is adapting Russia's smash-hit Metro 2033» (στα αγγλικά). MCVUK. 4 January 2010. https://www.mcvuk.com/development-news/a-novel-idea/. Ανακτήθηκε στις 3 May 2021.
  20. ↑ ««Немцова. Интервью»: гость — писатель Дмитрий Глуховский], Deutsche Welle, 11.10.2016». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Φεβρουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 27 Μαρτίου 2022.
  21. ↑ Российские СМИ — средство дезинформации — Дмитрий Глуховский в «Немцова. Интервью» Αρχειοθετήθηκε Φεβρουάριος 16, 2021 στη Wayback Machine του Internet Archive, youtube, 11.10.2016.
  22. ↑ По Навальному Αρχειοθετήθηκε Μαΐου 24, 2021 στη Wayback Machine του Internet Archive, Facebook, 20 января 2021.
  23. ↑ Глуховский: «Невозможно поддерживать то, против чего борется Навальный» Αρχειοθετήθηκε Φεβρουάριος 3, 2021 στη Wayback Machine του Internet Archive, Deutsche Welle, 22.01.2021.
  24. ↑ «Оксимирона и Дмитрия Глуховского объявили «иностранными агентами»». Meduza. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Οκτωβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2022.
  25. ↑ «МВД объявило в розыск писателя Глуховского» (στα Ρωσικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Ιουνίου 2022. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουνίου 2022.
  26. 1 2 3 «Показания против писателя Дмитрия Глуховского по делу о военных «фейках» дала сотрудница пропагандистского издания NewsFront». Медиазона. 3 Αυγούστου 2023.
  27. ↑ Суд в Москве зарегистрировал дело против Глуховского за фейки о ВС России Αρχειοθετήθηκε Φεβρουάριος 27, 2023 στη Wayback Machine του Internet Archive, 27.02.2023
  28. ↑ Глуховского заочно приговорили к восьми годам по делу о фейках про армию Αρχειοθετήθηκε Αύγουστος 12, 2023 στη Wayback Machine του Internet Archive, 7.08.2023
  29. ↑ Суд приговорил писателя Дмитрия Глуховского к 8 годам заочно Αρχειοθετήθηκε Αύγουστος 7, 2023 στη Wayback Machine του Internet Archive. 07.08.2023
  30. ↑ Дудь, Юрий Александрович Глуховский – рок-звезда русской литературы στο YouTube // вДудь, 11.09.2020
  31. 1 2 3 Дудь, Юрий Александрович Глуховский – рок-звезда русской литературы στο YouTube // вДудь, 11.09.2020
  32. ↑ «Без церемоний» — Дмитрий Глуховский, Москва-24, 02.06.2015.
  33. ↑ «Аудиосериал "Пост" Глуховского выходит в формате электронной книги». TACC. 4 Δεκεμβρίου 2020. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Δεκεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2020.
  34. ↑ Мы. Дневник падения (στα Ρωσικά). Vidim Books. 2024. σελ. 368. ISBN 978-80-974683-0-9.
  35. ↑ Режиссёром грядущей экранизации «Метро 2033» станет Егор Баранов. Сценарий пишу я сам. Релиз назначен на январь 2024 года // Instagram, 20.05.2021
  36. ↑ «Текст для "Тотального диктанта" в 2021 году намерены экранизировать». ТАСС (στα Ρωσικά). 20 Νοεμβρίου 2020. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Δεκεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2020.
  37. ↑ «Сумерки» Дмитрия Глуховского получили европейскую премию в жанре фэнтези Αρχειοθετήθηκε Δεκέμβριος 18, 2019 στη Wayback Machine του Internet Archive // Meduza, 02.11.2014
  38. ↑ Петровская, Ирина Евгеньевна (23 Σεπτεμβρίου 2021). «Между струйками. Иван Ургант подвёл итоги выборов». Новая газета. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Μαρτίου 2022. Ανακτήθηκε στις 30 Μαρτίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Συνεντεύξεις


Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Ντμίτρι_Γκλουχόφσκι&oldid=11507112"