Ντέτλεβ φον Λίλιενκρον
| Ντέτλεβ φον Λίλιενκρον | |
|---|---|
 | |
| Γενικές πληροφορίες | |
| Όνομα στη μητρική γλώσσα | Detlev von Liliencron (Γερμανικά) |
| Γέννηση | 3 Ιουνίου 1844 Κίελο |
| Θάνατος | 22 Ιουλίου 1909 Rahlstedt |
| Τόπος ταφής | Rahlstedt Cemetery |
| Χώρα πολιτογράφησης | Βασίλειο της Πρωσίας |
| Εκπαίδευση και γλώσσες | |
| Ομιλούμενες γλώσσες | Γερμανικά |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | συγγραφέας ποιητής ποιητής-νομικός θεατρικός συγγραφέας λιμπρετίστας |
| Οικογένεια | |
| Γονείς | Louis Freiherr von Liliencron |
| Υπογραφή | |
 | |
 Σχετικά πολυμέσα | |
Ο Ντέτλεβ φον Λίλιενκρον, με πλήρες όνομα βαρόνος Φρίντριχ Άντολφ Άξελ φον Λίλιενκρον (γερμανικά: Detlev von Liliencron, 3 Ιουνίου 1844 – 22 Ιουλίου 1909) ήταν Γερμανός ποιητής, πεζογράφος και θεατρικός συγγραφέας από το Κίελο.[1]
Ποιήματά του μελοποιήθηκαν από τον Γιοχάνες Μπραμς και άλλους Γερμανούς συνθέτες.[2][3]
Βιογραφικά στοιχεία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Ντέτλεβ φον Λίλιενκρον γεννήθηκε το 1844 στο Κίελο και κατάγονταν από παλιά βορειο-γερμανική οικογένεια ευγενών. Παρά την καταγωγή, η οικογένεια ήταν πολύ φτωχή, και αυτός είναι πιθανώς ο λόγος που ο Λίλιενκρον μπήκε στη στρατιωτική σχολή. Υπηρέτησε στον στρατό από το 1864 έως το 1875, συμμεριζόταν πλήρως τις ιδέες της επανένωσης της Γερμανίας και έλαβε μέρος στους μεγαλύτερους ευρωπαϊκούς πολέμους του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα - τον Αυστρο-Πρωσικό πόλεμο του 1866 και τον Γαλλο-Πρωσικό πόλεμο του 1870/1871 - όπου τραυματίστηκε δύο φορές. Αργότερα χρησιμοποίησε εμπειρίες από αυτές τις εκστρατείες στα ποιήματα και τα διηγήματά του.
Στον στρατό ακολούθησε άστατο τρόπο ζωής και αναγκάστηκε να παραιτηθεί το 1875 λόγω χρεών. Μη έχοντας πηγές υποστήριξης στην πατρίδα του, μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες την ίδια χρονιά, όπου εργάστηκε ως δάσκαλος γερμανικών, πιανίστας, ιππέας, ζωγράφος και τελικά σε πλήρη ένδεια επέστρεψε στην πατρίδα του το 1878. Χάρη στην καταγωγή και τα στρατιωτικά του προσόντα, εισήλθε στο δημόσιο. Παραιτήθηκε το 1885, πάλι λόγω χρεών σε χαρτοπαίγνια. Παντρεύτηκε δύο φορές και μόνο ο τρίτος γάμος (το 1899, η τρίτη σύζυγός του ήταν αγρότισσα) ήταν ευτυχισμένος. Αφού άφησε την υπηρεσία, ο Λίλιενκρον είχε μεγάλα οικονομικά προβλήματα, προσπάθησε να γίνει θεατρικός συγγραφέας, δοκίμασε τις δυνάμεις του στη ζωγραφική και στο γύρισμα του αιώνα έδινε διαλέξεις και επίσης εργάστηκε σε ένα λογοτεχνικό καμπαρέ.[4]
Τα τελευταία χρόνια
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το 1901, λίγη ηρεμία ήρθε στη γεμάτη περιπέτειες ζωή του. Με τη βοήθεια φίλων του, κατάφερε να βρει ένα διαμέρισμα στο Ράλστεντ κοντά στο Αμβούργο και έλαβε ετήσιο τιμητικό μισθό 2.000 χρυσών μάρκων από τον Κάιζερ Γουλιέλμο Β΄ της Γερμανίας. Παράλληλα, η φήμη του ως ποιητής έφτασε στο απόγειό του. Στα 60ά του γενέθλια το 1904 τιμήθηκε με μια γερμανική και αυστριακή αναμνηστική έκδοση, στην οποία συμμετείχαν οι πιο διάσημοι συγγραφείς της εποχής και απεικονίστηκε από τον ζωγράφο Χάινριχ Λέφτερ.
Το 1908 έγραψε το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα Ζωή και ψέματα. Το τελευταίο έτος της ζωής του, το 1909, στα 65α γενέθλιά του ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτορας από το πανεπιστήμιο του Κιέλου. Το τελευταίο του ταξίδι τον οδήγησε στα πεδία των μαχών του Γαλλοπρωσικού πολέμου. Λίγο μετά από αυτό το ταξίδι αρρώστησε από πνευμονία και πέθανε στις 22 Ιουλίου 1909. Ο τάφος του βρίσκεται στο νεκροταφείο του Ράλστεντ.
Λογοτεχνικό έργο
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Ο Λίλιενκρον είναι ένας από τους πιο επιφανέστερους Γερμανούς λυρικούς ποιητές. Ξεφεύγοντας από τις αυστηρές παραδοσιακές φόρμες που χαρακτήριζαν μεγάλο μέρος της ποίησης του 19ου αιώνα, εφάρμοσε ελεύθερο ρυθμό, την καθομιλουμένη και τις ζωντανές εικόνες που άντλησε από την καθημερινή ζωή. Τα ποιήματά του συχνά εξερευνούν θέματα της φύσης, του πολέμου, της μνήμης και του χρόνου.
Το έργο του κατατάσσεται στο ευρύτερο νατουραλιστικό κίνημα της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας, το οποίο προσπάθησε να απεικονίσει την πραγματικότητα με απόλυτη ειλικρίνεια και συχνά επικεντρωνόταν στις ζωές των φτωχών ανθρώπων. Επηρεάστηκε επίσης από τον ιμπρεσιονισμό, ιδιαίτερα με τη χρήση της ζωηρότητας της λεπτομέρειας και της υποβλητικής γλώσσας για να δημιουργήσει μια ισχυρή εντύπωση στον αναγνώστη.[5]
Το 1883 δημοσίευσε το πρώτο του βιβλίο, Περίπατοι έφιππου υπασπιστή και άλλα ποιήματα (Adjutantenritte und andere Gedichte). Αυτή η συλλογή έδωσε μια νέα νότα αισιοδοξίας και ατομικισμού και θεωρείται ορόσημο στην ανάπτυξη του νατουραλισμού στη Γερμανία. Τα ποιήματα του σε αυτή και στις επόμενες συλλογές χαρακτηρίζονται από ζωηρότητα έκφρασης και ακρίβεια στη λεπτομέρεια. Το 1895 έγραψε το πεζογραφικό έργο Πολεμικές ιστορίες (Kriegsnovellen), όπου απεικόνισε ρεαλιστικές και συναρπαστικές εικόνες πολέμου βασισμένες στην εμπειρία του. Έγραψε επίσης αρκετά θεατρικά έργα, κανένα από τα οποία δεν διακρίθηκε. Το χαλαρό στη δομή σατιρικό επικό ποίημά του Πόγκφρεντ, ένα πολύμικτο επικό ποίημα (Poggfred, ein kunter-buntes Epos,1896) σημείωσε κάποια επιτυχία. [6]
Τα πλήρη έργα του Λίλιενκρον δημοσιεύτηκαν σε 14 τόμους από το 1904 έως το 1905. Τα ποιήματά του είχαν εκδοθεί προηγουμένως σε τέσσερις τόμους με τους τίτλους Kampf und Spiele, Kämpfe und Ziele, Nebel und Sonne και Bunte Beute (1897–1903).
Σημαντικοί Γερμανοί ποιητές όπως ο Ράινερ Μαρία Ρίλκε και ο Ούγκο φον Χόφμανσταλ έχουν αναγνωρίσει την επιρροή του στα έργα τους. Είναι επίσης ενδιαφέρον ότι ο Λίλιενκρον ήταν ο πρώτος διάσημος ποιητής που αναγνώρισε το ταλέντο του Ρίλκε.
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ . «britannica.com/biography/Detlev-Freiherr-von-Liliencron».
- ↑ . «oxfordsong.org/song/auf-dem-kirchhofe».
- ↑ . «cambridge.org/core/books/abs/brahms-and-his-poets/detlev-von-liliencron-1844-kiel-1909-altrahlstedt-hamburg/».
- ↑ . «en.wikisource.org/wiki/1911_Encyclopedia_Britannica/Liliencron,_Detlev_von».
- ↑ . «allpoetry.com/Detlev-von-Liliencron».
- ↑ . «geschichtewiki.wien.gv.at/Detlev_von_Liliencron».
