Ντέρεκ Τζάκομπι

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ντέρεκ Τζέικομπι
Derek Jacobi.jpg
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Derek George Jacobi
Γέννηση22 Οκτωβρίου 1938
Λέιτενστοουν
ΚατοικίαPrimrose Hill, Λονδίνο
Χώρα πολιτογράφησηςΗνωμένο Βασίλειο
ΣπουδέςSt. John's College, Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ
ΙδιότηταΗθοποιός
Εν ενεργείαΑπό το 1961 έως σήμερα
ΣύζυγοςRichard Clifford (από 2006)
ΣύντροφοςRichard Clifford (1979-έως σήμερα)
Είδος τέχνηςΔράμα και ιστορική κινηματογραφική ταινία
ΒραβεύσειςΒραβεία Ολίβιε, Ταξιάρχης του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (1994), βραβείο Τόνυ καλύτερου Α' ανδρικού ρόλου σε θεατρικό έργο (1985), Τάγμα της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και Knight Bachelor
Commons page Πολυμέσα σχετικά με τον καλλιτέχνη

Ο Σερ Ντέρεκ Τζορτζ Τζάκομπι (αγγλικά: Sir Derek George Jacobi) (γεννημένος στις 22 Οκτωβρίου 1938) είναι Βρετανός ηθοποιός. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Εθνικού Θεάτρου της Μεγάλης Βρετανίας. Έχει παίξει σε εκατοντάδες θεατρικές παραστάσεις και έχει βραβευτεί επανειλημμένα για τη θεατρική του πορεία. Έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό εκτός Μεγάλης Βρετανίας από την ιστορική σειρά του BBC Εγώ, ο Κλαύδιος.[1]

Πρώτα χρόνια και σπουδές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ντέρεκ Τζάκομπι γεννήθηκε στο Λέιτενστοουν (στα περίχωρα του Ανατολικού Λονδίνου), ήταν το μοναχοπαίδι του Άλφρεντ Τζορτζ Τζάκομπι, και της Νταίζυ Γερτρούδης Μάστερς Τζάκομπι. Ο πατέρας του εργαζόταν ως καπνοπώλης και η μητέρα του ως γραμματέας[2]. Από παιδί είχε δείξει την κλίση του για την υποκριτική, μόλις 6 ετών είχε λάβει μέρος σε μια παράσταση της ερασιτεχνικής ομάδας του τοπικού βιβλιοπωλείου με το έργο Ο πρίγκιπας και ο φτωχός. Στο σχολείο εντάχθηκε στη θεατρική ομάδα και στο τέλος συμμετείχε σε μια παράσταση του Άμλετ, που παίχτηκε στο φεστιβάλ του Εδιμβούργου.

Χάρη στην επιτυχία αυτής της παράστασης, στα 18 του γράφτηκε με υποτροφία στο τμήμα ιστορίας του St. John's College του Κέιμπριτζ αλλά δεν εγκατέλειψε τα ενδιαφέροντά του για το θέατρο και γράφτηκε στη θεατρική λέσχη, στην οποία συμμετείχε τότε και ο Ίαν ΜακΚέλεν. Το 1960 αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο και έγινε αμέσως δεκτός στο Θέατρο Ρεπερτορίου του Μπέρμιγχαμ χάρη στην ερμηνεία του στο έργο Εδουάρδος Β’ του Κρίστοφερ Μάρλοου.

Καριέρα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πρώτα θεατρικά βήματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Λόρενς Ολίβιε τον καλεί το 1963 να συμμετάσχει στο νεοϊδρυθέντα θίασο του Εθνικού Θεάτρου της Αγγλίας, του οποίου ο Τζάκομπι γίνεται το πιο νεαρό ιδρυτικό μέλος και ο μόνος προς το παρόν άγνωστος ηθοποιός. Στο Εθνικό παρέμεινε για 8 χρόνια ερμηνεύοντας πολλούς κλασικούς ρόλους: τον Λαέρτη στον Άμλετ με πρωταγωνιστή τον Πήτερ Ο' Τουλ, τον Αντρέι στις Τρεις αδελφές του Τσέχωφ, τον Κάσσιο στον Οθέλο με τη Μάγκι Σμιθ, με την οποία πρωταγωνίστησε και στη Μαύρη Κωμωδία του Πήτερ Σάφερ.[3]

Εδραίωση θεατρικής καριέρας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1971 φεύγει από το Εθνικό και εντάσσεται στην θεατρική ομάδα Πρόσπεκτ, όπου θα εμφανιστεί στην Ηλέκτρα του Σοφοκλή, στον Ιβάνοφ του Τσέχωφ, στη Δωδέκατη νύχτα του Σαίξπηρ κ.ά. Δεδομένης της διεθνούς αναγνωρισιμότητας που του είχε φέρει το τηλεοπτικό σίριαλ Εγώ, ο Κλαύδιος, ο Τζάκομπι ξεκίνησε μια περιοδεία με τον Άμλετ στη Σουηδία, στη Φινλανδία, στην Αίγυπτο, στην Αυστραλία και στην Κίνα, όπου θα είναι ο πρώτος ηθοποιός που ερμηνεύει αυτό το έργο στη γλώσσα του Σαίξπηρ. Το 1980 παίζει για πρώτη φορά στο Μπρόντγουεϊ με το έργο Η κωμωδία του αυτόχειρα του Νικολάι Έρντμαν.

Από το 1982 μέχρι το 1985 θα συνεργαστεί με τον Βασιλικό Σαιξπηρικό Θίασο και θα δώσει εξαιρετικές ερμηνείες σε έργα όπως στα σαιξπηρικά Πολύ κακό για το τίποτα (στο ρόλο του Βενέδικτου, ερμηνεία που τιμήθηκε με τα βραβεία Λόρενς Ολιβιέ, Evening Standard και Τόνυ[3] το 1985) και Η Τρικυμία (στο ρόλο του Πρόσπερο), στο Συρανό ντε Μπερζεράκ του Εντμόν Ροστάν (κερδίζοντας το βραβείο Λόρενς Ολιβιέ) και στο Πεερ Γκυντ του Ίψεν, στους ομώνυμους ρόλους.

Το 1986 κάνει το ντεμπούτο του ως πρωταγωνιστής στο Γουέστ Εντ, την κεντρική θεατρική πιάτσα του Λονδίνου, με το έργο Σπάζοντας τον κώδικα, στο οποίο ενσαρκώνει τον Άλαν Τιούρινγκ[2], τον μαθηματικό που αποκρυπτογράφησε τη γερμανική συσκευή Enigma κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1988 κάνει το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με τον Άμλετ, που ανεβαίνει με πρωταγωνιστή τον Κένεθ Μπράνα από το θίασό του Renaissance Theatre Company. Ο ίδιος παίζει τον Ριχάρδο τον Β' , που θα συνεχίσει και την επόμενη χρονιά, σε εναλλασσόμενο ρεπερτόριο με τον Ριχάρδο τον Γ' .

Και τη δεκαετία του '90 συνεχίζει να υπηρετεί το κλασσικό ρεπερτόριο, να ενσαρκώνει επί σκηνής διάφορες ιστορικές μορφές όπως ο ηθοποιός του 18ου αιώνα Έντμουντ Κιν, στο έργο Κιν του Ζαν-Πωλ Σαρτρ και ο αρχιεπίσκοπος Τόμας Μπέκετ στο έργο του Ζαν Ανούιγ Μπέκετ ή Η τιμή του Θεού και το 1994 ξανασυνεργάζεται με το Βασιλικό Σαιξπηρικό Θίασο, στο Λονδίνο και στο Στράτφορντ-απόν-Έιβον. Από το 1995 έως το 1997 γίνεται ο καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ θεάτρου στο Chichester, όπου παίζει για πρώτη φορά τον Θείο Βάνια του Τσέχωφ.

Το 2004 ενσάρκωσε τον Φίλιππο Β΄ της Ισπανίας στο έργο Ντον Κάρλος του Φρίντριχ Σίλερ, παράσταση που κέρδισε εξαιρετικές κριτικές. Το καλοκαίρι του 2006 πρωταγωνίστησε στο δράμα του Τζον Μόρτιμερ A voyage round my father και το 2009 έπαιξε τον Μαλβόλιο στη Δωδέκατη νύχτα, ερμηνεία με την οποία κέρδισε το θεατρικό βραβείο Λόρενς Ολίβιε. Το 2010 είναι η σειρά του Βασιλιά Ληρ[1], ρόλος που του αποφέρει μια υποψηφιότητα για το ίδιο βραβείο (συνολικά έχει συγκεντρώσει 7 υποψηφιότητες για το συγκεκριμένο βραβείο).

Παρότι θεωρείται ο καλύτερος σαιξπηρικός ηθοποιός της μετά τον Λόρενς Ολιβιέ γενιάς, ο ίδιος δηλώνει ότι έχει πάντα τρακ πριν βγει στη σκηνή. Επίσης δεν του αρέσει να φωτογραφίζεται, όπως δεν συμπαθεί και τη στιγμή που το έργο τελειώνει, πέφτει η αυλαία και αρχίζουν τα χειροκροτήματα γιατί νοιώθει ότι λύνονται τα μάγια και επιστρέφει στην πραγματικότητα από τον φανταστικό κόσμο του ρόλου[2].

Τηλεόραση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παράλληλα με το θέατρο, από το 1972 συμμετείχε και σε πολλές τηλεοπτικές σειρές, κυρίως του BBC. Το 1974 έλαβε μέρος σε 8 επεισόδια της σειράς The Pallisers βασισμένης στα ομώνυμα μυθιστορήματα του Άντονι Τρόλοπ. Η θεατρική του καριέρα είχε πλέον εδραιωθεί αλλά την παγκόσμια αναγνωρισιμότητα την έφερε το 1976 η ιστορική σειρά του BBC Εγώ, ο Κλαύδιος, σειρά 12 επεισοδίων, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Ρόμπερτ Γκρέιβς[4]. Η ερμηνεία του ανάπηρου αυτοκράτορα του έφερε το βραβείο BAFTA Α' ανδρικού ρόλου. Το σίριαλ προβλήθηκε από πολλά ξένα δίκτυα και το όνομά του έγινε γνωστό σε όλον τον κόσμο.

Με το BBC θα κάνει στα επόμενα χρόνια κι άλλες επιτυχημένες συνεργασίες: το 1978 τον Ριχάρδο Β' του Σαίξπηρ μαζί με τον Τζον Γκίλγκουντ και το 1980 τον Άμλετ, μια τηλεοπτική μεταφορά που ακόμη χρησιμοποιείται από τα σχολεία σε Αγγλία και Αμερική για να διδάσκονται οι μαθητές το έργο του μεγάλου δραματουργού.

Στην τηλεόραση θα του προσφέρονται πάντα σημαντικοί ρόλοι, είτε σε τηλεταινίες είτε σε σίριαλ. Το 1982 ερμηνεύει τον Χίτλερ στην τηλεταινία Inside the Third Reich και κερδίζει μια υποψηφιότητα για βραβείο Έμμυ Β' ανδρικού ρόλου. Την ίδια χρονιά παίζει τον αρχιδιάκονο Φρολλό στην ταινία Η Παναγία των Παρισίων με τον Άντονι Χόπκινς στον πρωταγωνιστικό ρόλο του Κουασιμόδου. Το 1985 γυρίζει σε τηλεταινία τη θεατρική του επιτυχία Συρανό ντε Μπερζεράκ. Το 1988 ερμηνεύει τον ρόλο του «κακού» στην τηλεταινία Ο δέκατος άνθρωπος με πρωταγωνιστές τον Άντονι Χόπκινς και την Κριστίν Σκοτ Τόμας. Γι' αυτόν το ρόλο κερδίζει το βραβείο Έμμυ Β' ανδρικού ρόλου και μια υποψηφιότητα στις Χρυσές Σφαίρες.

Από το 1994 μέχρι το 1998 θα ερμηνεύσει τον μοναχό Κάντφελ σε ένα σίριαλ 13 επεισοδίων, που βασίζεται στα αστυνομικά μεσαιωνικά μυθιστορήματα της Έλις Πίτερς[5]. Το 1996 γυρίζει την τηλεοπτική μεταφορά της θεατρικής του επιτυχίας Breaking the Code. Το 2000 ερμηνεύει τον Φινέα, βασιλιά της Θράκης στην τηλεταινία Ο Ιάσονας και οι Αργοναύτες. Το 2001 θα λάβει ένα ακόμη βραβείο Έμμυ, για την εμφάνισή του στην κωμική σειρά Frasier[6]. Το 2007 έπαιξε τον παππού στην τηλεοπτική μεταφορά του μυθιστορήματος του Ντίκενς Το παλαιοπωλείο. Από το 2007 έως το 2009 ήταν ο αφηγητής στα 100 επεισόδια της παιδικής σειράς In the Night Garden. Ως αφηγητής συμμετείχε και σε πολλά ντοκιμαντέρ και ταινίες μικρού μήκους.

Το 2012, και για 2 σεζόν, τον βρίσκει πρωταγωνιστή στην κοινωνική σειρά του BBC Last Tango in Halifax[7], στο ρόλο ενός εβδομηντάρη χήρου που ξαναβρίσκει τον νεανικό του έρωτα μέσω Facebook. Ο ρόλος αυτός του έδωσε μια ακόμη υποψηφιότητα για τα τηλεοπτικά βραβεία BAFTA. Από το 2013 και για 2 τηλεοπτικές σεζόν ήταν πρωταγωνιστής μαζί με τον Ίαν ΜακΚέλεν στην τηλεοπτική σειρά Vicious[8]

Κινηματογράφος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Λόρενς Ολιβιέ, έχοντας αναγνωρίσει στο πρόσωπο του νεαρού ακόμη Τζάκομπι ένα γνήσιο ταλέντο, αφού τον ενέταξε στο δυναμικό του Εθνικού θεάτρου της Βρετανίας, του έδωσε και τον πρώτο κινηματογραφικό του ρόλο το 1965 στη μεταφορά για τη μεγάλη οθόνη του Οθέλου και το 1970 τον συμπεριέλαβε στο καστ της ταινίας Οι 3 αδελφές. Έκτοτε, ακολούθησε πλειάδα άλλων ταινιών, στις οποίες πλαισίωνε ιδανικά τους πρωταγωνιστές αλλά ο κινηματογράφος ερχόταν πάντα σε τρίτη μοίρα στην καριέρα του, μετά το θέατρο και την τηλεόραση.

Φιλμογραφία[9][Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Έτος Τίτλος Ρόλος Σημειώσεις
1965 Οθέλος Κάσσιος
1968 Ερωτικό ιντερμέτζο Πώλ
1970 Οι 3 αδελφές Αντρέι
1973 Ο υπηρέτης του διαβόλου Γκρέγκορυ
1973 Η ώρα του τσακαλιού Κάρον
1974 Απόρρητος φάκελος Οντέσσα Κλάους Βέντζερ
1978 Το χτύπημα της μέδουσας Εκδότης
1979 Ανθρώπινος παράγων Άρθουρ Ντέηβις
1980 Der Mann, der sich in Luft auflöste Μάρτιν Μπεκ
1981 Charlotte Ντάμπερλον
1982 Το Μυστικό των ΝΙΜ ή Οι περιπέτειες της κυρίας ποντικίνας Νικόδημος (φωνή) ταινία κινουμένων σχεδίων
1982 Το αίνιγμα των κατασκόπων Κουρτ Λίμμερ
1988 Η μικρή Ντόριτ Άρθουρ Κλίνναμ βραβείο καλύτερου Βρετανού ηθοποιού της Evening Standard
1989 Ερρίκος Ε' Χορός (σχολιαστής)
1990 The Fool Κύριος Φρέντερικ/ Σερ Τζον
1991 Νεκροί ξανά Φράνκλιν Μάντσον προτεινόμενος για βραβείο BAFTA Β' ανδρικού ρόλου
1996 Αναζητώντας τον Ριχάρδο συνέντευξη στο ντοκιμαντέρ του Αλ Πατσίνο για το έργο του Σαίξπηρ Ριχάρδος ο Γ'
1996 Σπάζοντας τον κώδικα Άλαν Τιούρινγκ Τηλεταινία, προτεινόμενος για το τηλεοπτικό βραβείο BAFTA Α' ανδρικού ρόλου
1996 Άμλετ Κλαύδιος
1998 Basil Φρέντερικ
1998 Η αγάπη είναι ο διάβολος Φράνσις Μπέικον βραβείο Α' ανδρικού ρόλου κινηματογραφικού φεστιβάλ Εδιμβούργου, υποψηφιότητα για βραβείο Satellite Α' ανδρικού ρόλου σε δραματική ταινία
1999 Ο ιεραπόστολος Πάτερ Λέονορ Φούσνιλ
2000 Στην κόψη του ξυραφιού Λάκυ Ληντμπέττερ
2000 Μονομάχος (ταινία 2000) γερουσιαστής Γκράκχους προτεινόμενος (μαζί με όλο το καστ της ταινίας) στα Βραβεία Σωματείου Ηθοποιών
2001 Το σώμα Πάτερ Λαβέλ
2001 Έγκλημα στο Γκόσφορντ Παρκ Προμπερτ Βραβείο Σωματείου Ηθοποιών, Βραβείο Satellite, βραβείο Online Film Critics Society και βραβείο Broadcast Film Critics Association για το καλύτερο καστ
2001 Τα ημερολόγια του Βασλάβ Νιζίνσκι αφηγητής
2001 Αποκάλυψη βιβλιοθηκάριος
2001 On Wings of Fire αφηγητής
2002 Revengers Tragedy Δούκας
2002 Ηρωική απόβαση Ταγματάρχης Μέρτον
2004 Το νήμα της ζωής Νίζο (φωνή) ταινία με μαριονέτες
2005 Bye Bye Blackbird Λόρδος Ντέμπσυ
2005 Νάνι ΜακΦι: Η μαγική νταντά κ. Γουίν
2006 Underworld: Η εξέλιξη Αλεξάντερ Κορβίνους
2007 Ο γρίφος ζητιάνος και Τσαρλς Ντίκενς
2007 Airlock Or How To Say Goodbye In Space Πρόεδρος ταινία μικρού μήκους
2007 Το αστέρι του Βορρά δικαστικός αντιπρόσωπος
2007 Εφιαλτική ανάκριση Γκουίντο/διοικητής
2007 Anastezsi Μπάλτζερ
2008 A Bunch of Amateurs Νάιτζελ Ντιούμπερρυ
2008 Στην κόλαση του Ολοκαυτώματος Δρ. Γκρος
2009 Morris: A Life with Bells On Κουέντιν Νίλυ
2009 Endgame Ρούντολφ Άγκνιου
2009 Η Αγγλία του Κάρολου Ντίκενς αφηγητής ντοκιμαντέρ
2010 Hippie Hippie Shake δικαστής
2010 There Be Dragons Ονόριο Σότο
2010 Άτρωτοι Βαρόνος ντε Κόρνχιλ
2010 Ο Λόγος του Βασιλιά Κόσμο Γκόρντον Λανγκ Βραβείο Σωματείου Ηθοποιών για το καλύτερο καστ και υποψηφιότητα για το βραβείο Broadcast Film Critics Association για το καλύτερο καστ
2010 Η ζωή μετά αφηγητής σε e-book
2011 Ανώνυμος αφηγητής
2011 Επτά Μέρες με τη Μέριλιν Όουεν Μόρσχεντ
2012 Jail Caesar Σούλλα
2012 Cloud Cuckoo Land Βίκτωρ
2013 Η σκανδαλώδης ζωή της Effie Gray Τράβερς Τουάις
2014 Γκρέις του Μονακό κόμης Fernando D'Aillieres
2015 Σταχτοπούτα βασιλιάς
2016 The History of Love Λίο Γκάρσκυ
2016 Stratton Ρος
2017 Έγκλημα στο Οριάν Εξπρές Έντουαρντ Χένρι Μάστερμαν

Τιμές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • 1985 Ταξιάρχης του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (CBE)
  • 1989 Ιππότης Α' τάξης του Βασίλειου της Δανίας
  • 1994 Ιππότης, για τις υπηρεσίες του στις δραματικές τέχνες

Ο Τζάκομπι και ο Λόρενς Ολιβιέ είναι οι μοναδικοί ηθοποιοί που έχουν χριστεί ιππότες στη Μεγάλη Βρετανία και στη Δανία[9].

Προσωπική ζωή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σεμνός ως ηθοποιός, ακόμη και ντροπαλός στα πρώτα του βήματα, ο Τζάκομπι δεν τράβηξε ποτέ τα φώτα της δημοσιότητος στην προσωπική του ζωή, γι' αυτό και πολύ λίγα ήταν γνωστά γι' αυτόν μέχρι πριν λίγα χρόνια. Ύστερα από συμβίωση 27 ετών με το σύντροφό του Ρίτσαρντ Κλίφφορντ (ηθοποιό, σκηνοθέτη και παραγωγό), τον Μάρτιο του 2006 επισημοποίησαν τη σχέση τους με σύμφωνο συμβίωσης, 4 μόλις μήνες αφού το σύμφωνο έγινε νόμιμο και μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών στην Αγγλία[2]. Το ζευγάρι ζει σε ένα βικτωριανό σπίτι στη συνοικία Primrose Hill του βόρειου Λονδίνου[10].


Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 «Βασιλιάς Ληρ με τον Ντέρεκ Τζάκομπι». in.gr. 16 Φεβρουαρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 2017. 
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Nigel Farndale (2 Ιουλίου 2012). «Derek Jacobi: 'I don’t mind people having faith. But it ain’t for me’». Τelegraph. http://www.telegraph.co.uk/culture/theatre/9359513/Derek-Jacobi-I-dont-mind-people-having-faith.-But-it-aint-for-me.html. Ανακτήθηκε στις 13 Ιανουαρίου 2017. 
  3. 3,0 3,1 «Sir Derek Jacobi». Encyclopædia Britannica. 15 Οκτωβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 8 Ιανουαρίου 2017. 
  4. «Graves, Robert, 1895-1985». Biblionet. Ανακτήθηκε στις 8 Ιανουαρίου 2017. 
  5. «Peters, Ellis, 1913-1995». biblionet. Ανακτήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 2017. 
  6. «Derek Jacobi». Academy of Television Arts & Sciences. Ανακτήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 2017. 
  7. Gerard Gilbert (23 Δεκεμβρίου 2014). «Sir Derek Jacobi on 'Last Tango in Halifax' and being just an ordinary fella». Independent. http://www.independent.co.uk/arts-entertainment/tv/features/sir-derek-jacobi-on-last-tango-in-halifax-and-being-just-an-ordinary-fella-9942877.html. Ανακτήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 2017. 
  8. «Τηλεοπτικό γκέι ζευγάρι τα ιερά τέρατα Ντέρεκ Τζακόμπι και Ιαν ΜακΚέλεν». Τα Νέα. 9 Νοεμβρίου 2012. http://www.tanea.gr/news/nsin/article/4766158/?iid=2. Ανακτήθηκε στις 13 Ιανουαρίου 2017. 
  9. 9,0 9,1 «Derek Jacobi». IMDb. Ανακτήθηκε στις 13 Ιανουαρίου 2017. 
  10. LISA SEWARDS (27 Σεπτεμβρίου 2013). «My haven: Actor Sir Derek Jacobi, 74, in the drawing room of the north London home he shares with his partner». Dailymail. http://www.dailymail.co.uk/femail/article-2433131/My-haven-Actor-Sir-Derek-Jacobi-74-drawing-room-north-London-home-shares-partner.html. Ανακτήθηκε στις 13 Ιανουαρίου 2017. 


Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Derek Jacobi (έκδοση 756328392) της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).