Μετάβαση στο περιεχόμενο

Ντένολμ Έλιοτ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Ντένολμ Έλιοτ
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα		Denholm Elliott (Αγγλικά)
Γέννηση31  Μαΐου 1922[1][2][3]
Lexham Gardens[4]
Θάνατος6  Οκτωβρίου 1992[1][2][3]
Santa Eulària des Riu
Αιτία θανάτουφυματίωση[5]
Συνθήκες θανάτουφυσικά αίτια[5]
Χώρα πολιτογράφησηςΗνωμένο Βασίλειο
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΑγγλικά
ΣπουδέςΒασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης του Λονδίνου (έως 1942)[6]
Κολέγιο Μάλβερν
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταηθοποιός[7][8]
ηθοποιός τηλεόρασης
ηθοποιός ταινιών
καρατερίστας
ηθοποιός θεάτρου
Περίοδος ακμής1949 - 1992
Οικογένεια
ΣύζυγοςΒιρτζίνια Μακένα (1954–1957)
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Βαθμός/στρατόςΒρετανική Βασιλική Αεροπορία
Πόλεμοι/μάχεςΒ΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΒραβεύσειςΔιοικητής του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας
βραβείο BAFTA καλύτερου Β΄ ανδρικού ρόλου (1984)
βραβείο BAFTA καλύτερου Β΄ ανδρικού ρόλου (1985)
βραβείο BAFTA καλύτερου Β΄ ανδρικού ρόλου (1986)
βραβείο Ντόναλντσον
δεδομένα

Ο Ντένολμ Μίτσελ Έλιοτ, γνωστός ως Ντένολμ Έλιοτ ή (λανθασμένα) Ντένχολμ Έλιοτ (Αγγλικά: Denholm Elliott, 31 Μαΐου 1922 – 6 Οκτωβρίου 1992) ήταν Άγγλος ηθοποιός. Εμφανίστηκε σε πολυάριθμες παραγωγές στο θέατρο και την οθόνη, λαμβάνοντας Βραβεία BAFTA Β΄ Ανδρικού Ρόλου για τις ταινίες Πολυθρόνα για δύο (1983), Το γουρούνι της αυτής μεγαλειότητας (1984) και Κατάσταση εκτάτου ανάγκης (1986), και μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του ως κ. Έμερσον στο Δωμάτιο με θέα (1985). Είναι επίσης γνωστός για τις ερμηνείες του στις ταινίες Άλφι, ο σατράπης (1966), Το σπίτι της κούκλας (1973), Η γέφυρα του Άρνεμ (1977), Μόρις (1987), Σεπτέμβρης (1987) και Πίσω από τα παρασκήνια (1992). Υποδύθηκε τον Μάρκους Μπρόντι στις ταινίες Ο Ιντιάνα Τζόουνς και οι κυνηγοί της χαμένης νιβωτού (1981) και Ο Ιντιάνα Τζόουνς και η τελευταία σταυροφορία (1989). Στην τηλεόραση, ο Έλιοτ κέρδισε βραβείο BAFTA Καλύτερου Ηθοποιού το 1981 και ήταν υποψήφιος για δεύτερο βραβείο για το Hotel du Lac (1986). [9]

Ο Αμερικανός κριτικός κινηματογράφου Ρότζερ Ίμπερτ περιέγραψε τον Έλιοτ ως «τον πιο αξιόπιστο από όλους τους Βρετανούς καρατερίστες». [10] Η εφημερίδα The New York Times τον αποκάλεσε «σταρ μεταξύ των δευτερευόντων ηθοποιών». [11] Το 1988 χρίστηκε CBE από τη βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου.

Τα πρώτα χρόνια

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Έλιοτ γεννήθηκε στις 31 Μαΐου 1922 στο Κένσινγκτον του Λονδίνου. Ήταν γιος της Νίνας (το γένος Μίτσελ, 1893–1966) και του Μάιλς Λέιμαν Φαρ Έλιοτ, MBE (1890–1933), δικηγόρου που είχε σπουδάσει νομική και Αραβικά στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ και που είχε πολεμήσει με το Σύνταγμα του Γκλόστερσαϊρ στην Καλλίπολη και στη Μεσοποταμία. Το 1930, ο Μάιλς Έλιοτ διορίστηκε γενικός εισαγγελέας στην Βρετανική Εντολή στην Παλαιστίνη. Τρία χρόνια αργότερα, μετά από μια σειρά αμφιλεγόμενων κυβερνητικών διώξεων, δολοφονήθηκε έξω από το ξενοδοχείο King David και θάφτηκε στο Προτεσταντικό Νεκροταφείο στο Όρος Σιών. [12]

Ο Έλιοτ φοίτησε στο Malvern College και στη Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης (RADA) στο Λονδίνο, [13] από όπου του ζητήθηκε να φύγει μετά από ένα εξάμηνο. Όπως θυμήθηκε αργότερα ο Έλιοτ: «Έγραψαν στη μητέρα μου και είπαν: "Όσο κι αν μας αρέσει ο μικρός, σπαταλάει τα χρήματά σας και τον χρόνο μας. Πάρτε τον μακριά!"»

Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, κατατάχθηκε στη Βασιλική Πολεμική Αεροπορία, εκπαιδεύτηκε ως ασυρματιστής/πυροβολητής και υπηρέτησε στην 76η Μοίρα της RAF υπό τη διοίκηση του Λέοναρντ Τσέσαϊρ. [14] Τη νύχτα της 23ης προς 24η Σεπτεμβρίου 1942, συμμετείχε με το βομβαρδιστικό Handley Page Halifax DT508 σε αεροπορική επιδρομή υποβρυχίων στο Φλένσμπουργκ της Γερμανίας. Το αεροσκάφος του χτυπήθηκε από αντιαεροπορικά πυρά και στη συνέχεια προσάραξε στη Βόρεια Θάλασσα κοντά στο Ζιλτ της Γερμανίας. Ο Έλιοτ και τέσσερα μέλη του πληρώματός του επέζησαν και πέρασε το υπόλοιπο του πολέμου στο Stalag Luft VIIIb, ένα στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου στο Λάμσντορφ (που σήμερα ονομάζεται Λαμπινόβιτσε) της Σιλεσίας. Ενώ ήταν φυλακισμένος, ασχολήθηκε με ερασιτεχνικά θεατρικά έργα. Ίδρυσε έναν θίασο που σημείωσε τόσο μεγάλη επιτυχία, ώστε περιόδευσε σε άλλα στρατόπεδα αιχμαλώτων πολέμου παίζοντας τη Δωδέκατη νύχτα. [15] [16]

Καριέρα

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αφού έκανε το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο με την ταινία Dear Mr. Prohack (1949), ο Έλιοτ συνέχισε να υποδύεται μια ευρεία γκάμα ρόλων, ανάμεσα στους οποίους έναν αξιωματικό στην ταινία Η απάνθρωπη θάλασσα (1953), έναν εγκληματία που κάνει αμβλώσεις στην ταινία Άλφι, ο σατράπης (1966) και άναν αποτυχημένο σκηνοθέτη στον Καταφερτζή (1974). Ο Έλιοτ και η Νατάσα Πάρι έπαιξαν τους κύριους ρόλους στο τηλεοπτικό θεατρικό έργο του 1955 L'Apollon de Bellac.

Ο Έλιοτ έκανε πολλές τηλεοπτικές εμφανίσεις, ανάμεσα στις οποίες και θεατρικά έργα του Ντένις Πότερ όπως Follow the Yellow Brick Road (1972), Brimstone and Treacle (1976) και Blade on the Feather (1980). Πρωταγωνίστησε στην τηλεοπτική μεταφορά του διηγήματος The Signalman (1976) του Καρόλου Ντίκενς από το BBC. Συμπρωταγωνίστησε επίσης με τον Τζακ Πάλανς στην καναδοαμερικανική τηλεοταινία Δρ Τζέκιλ και μίστερ Χάιντ (1968).

Τη δεκαετία του 1980, ο Έλιοτ κέρδισε τρία συνεχόμενα Βραβεία BAFTA Β΄ Ανδρικού Ρόλου, για τον ρόλο του μπάτλερ των Νταν Άικροϊντ και Έντι Μέρφι στην αμερικανική κωμωδία Πολυθρόνα για δύο (1983), του δρος Σουάμπι στη βρετανική κωμωδία Το γουρούνι της αυτής μεγαλειότητας (1984) και του μεθυσμένου δημοσιογράφου Βέρνον Μπέιλις στό βρετανικό πολιτικό θρίλερ Κατάσταση εκτάκτου ανάγκης (1986). Έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ για τον ρόλο του κυρίου Έμερσον στο Δωμάτιο με θέα (1985). Έπαιξε επίσης τον δρα Μάρκους Μπρόντι, ακαδημαϊκό και φίλο του Ιντιάνα Τζόουνς, στις ταινίες Ο Ιντιάνα Τζόουνς και οι κυνηγοί της χαμένης κιβωτού (1981) και Ο Ιντιάνα Τζόουνς και η τελευταία σταυροφορία (1989). Μια φωτογραφία του χαρακτήρα του εμφανίζεται στην ταινία Ο Ιντιάνα Τζόουνς και το βασίλειο του κρυστάλλινου κρανίου (2008), όπου γίνεται αναφορά στον θάνατο του Μπρόντι. Ένα άγαλμα αφιερώθηκε επίσης στον Μπρόντι έξω από το Marshall College, το σχολείο όπου διδάσκει ο Ιντιάνα Τζόουνς. Το 1988, ο Έλιοτ υποδύθηκε τον Ρώσο διπλό πράκτορα Πόβιν, γύρω από τον οποίο περιστρέφεται ολόκληρη η πλοκή, στην τηλεοπτική μίνι σειρά Codename: Kyril.

Έχοντας γυρίσει την ταινία Η διεφθαρμένη ζωή της λαίδης Μπάρμπαρα (1983) του Μάικλ Γουίνερ, ο Έλιοτ αναφέρθηκε σε μια συνέντευξη στο BBC Radio ότι ο Μαρκ Σίντεν και αυτός «είναι οι μόνοι δύο Βρετανοί ηθοποιοί [...] που έχουν συνεργαστεί με τον Γουίνερ περισσότερες από μία φορές, και σίγουρα δεν ήταν λόγω αγάπης. Αλλά, παραδόξως, δεν είδα ποτέ, μα ποτέ κανέναν από το ίδιο συνεργείο δύο φορές». (Ο Έλιοτ στις ταινίες You Must Be Joking! (1965) και Η διεφθαρμένη ζωή της λαίδης Μπάρμπαρα και ο Σίντεν στις ταινίες Η διεφθαρμένη ζωή της λαίδης Μπάρμπαρα και Decadence). Ο Έλιοτ είχε συνεργαστεί με τον πατέρα του Σίντεν, Ντόναλντ Σίντεν, στην ταινία Απάνθρωπη θάλασσα. [17] Συμπρωταγωνίστησε με την Κάθριν Χέπμπορν και τον Χάρολντ Γκουλντ στην τηλεταινία Mrs. Delafield Wants to Marry (1986) και με τη Νικόλ Κίντμαν στη μίνι σειρά Bangkok Hilton (1989).

Το 1988, ο Έλιοτ χρίστηκε ταξιάρχης του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (CBE) για τις υπηρεσίες του στην υποκριτική. Η καριέρα του περιελάμβανε πολλές θεατρικές παραστάσεις και μια αναγνωρισμένη ερμηνεία ως οι δίδυμοι αδελφοί στο έργο του Ζαν Ανούιγ "Ring Round the Moon". Οι ικανότητές του οδήγησαν τον Γκάμπριελ Μπερν, συμπρωταγωνιστή του στην Κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, να πει: "Ποτέ μην παίζετε μαζί με παιδιά, σκυλιά και τον Ντένχολμ Έλιοτ". [18]

Περιγραφόμενος από το Screenonline του Βρετανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου ως ηθοποιός με «πολύπλευρη κατανόηση και άψογη τεχνική», [19] ο Έλιοτ περιέγραφε τον εαυτό του ως ενστικτώδη ηθοποιό και ήταν επικριτής του συστήματος υποκριτικής του Κονσταντίν Στανισλάφσκι, λέγοντας: «Δεν εμπιστεύομαι και βαριέμαι αρκετά τους ηθοποιούς της σχολής Στανισλάβσκι που σκέφτονται τη λεπτομέρεια». [20]

Προσωπική ζωή και θάνατος

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Έλιοτ νυμφεύθηκε δύο φορές και ήταν κρυφά αμφιφυλόφιλος. [21] Ο πρώτος του γάμος ήταν με την ηθοποιό Βιρτζίνια Μακένα από το 1954 έως το 1957. [22] Το 1962, παντρεύτηκε την Αμερικανίδα ηθοποιό Σούζαν Ρόμπινσον, 20 χρόνια μικρότερή του, με την οποία είχε ανοιχτό γάμο και απέκτησε δύο παιδιά. [23]

Ο Έλιοτ διαγνώστηκε με HIV το 1987 [21] και πέθανε από φυματίωση που σχετίζεται με AIDS στο σπίτι του στην Ίμπιζα, στις 6 Οκτωβρίου 1992, σε ηλικία 70 ετών. Φόρο τιμής απέτισαν οι ηθοποιοί Ντόναλντ Σίντεν και Πίτερ Ουστίνοφ, ο δραματουργός Ντένις Πότερ και η Βιρτζίνια Μακένα. Ο Σίντεν είπε: «Ήταν από τους καλύτερους ηθοποιούς του κινηματογράφου και μάλιστα πολύ ξεχωριστός ηθοποιός. Ήταν από τους τελευταίους σταρ που ήταν πραγματικός κύριος. Είναι μια πολύ θλιβερή απώλεια». Ο Ουστίνοφ είπε: «Ήταν υπέροχος ηθοποιός και πολύ καλός φίλος στις περιπτώσεις που η ζωή μας έφερε κοντά». Ο Πότερ τον αποκάλεσε «περίπλοκο, ευαίσθητο και ελαφρώς ενοχλητικό ηθοποιό» και «πνευματώδη και ελαφρώς απειλητικό άνθρωπο». Η Μακένα πρόσθεσε: «Είναι απολύτως φρικτό, αλλά το άτομο που σκέφτομαι αυτή τη στιγμή περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον είναι η σύζυγός του. Πρέπει να είναι φρικτό για εκείνη». [24] Ο Ισμαήλ Μέρτσαντ περιέγραψε τον Έλιοτ ως «έναν άνθρωπο που δίνει τα πάντα, γεμάτο ζωή... Ένιωθε στοργή και αισθήματα για τους άλλους ηθοποιούς, κάτι που είναι πολύ ασυνήθιστο στη δουλειά μας».

Η χήρα του Έλιοτ ίδρυσε ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα, το Denholm Elliott Project, και συνεργάστηκε στη βιογραφία του. Συνεργάστηκε στενά με τον Συνασπισμό Ατόμων που Ζουν με HIV και AIDS στο Ηνωμένο Βασίλειο. Πέθανε στις 12 Απριλίου 2007, σε ηλικία 65 ετών, σε πυρκαγιά στο διαμέρισμά της στο Χόρνσεϊ του Λονδίνου. [21] Η κόρη τους, Τζένιφερ, αυτοκτόνησε στην Ίμπιζα το 2003. [23] Το 1995, η εφημερίδα News of the World είχε δημοσιεύσει ένα άρθρο που αποκάλυπτε τον εθισμό της στην ηρωίνη και ισχυριζόταν ότι ήταν ζητιάνα και πόρνη, άρθρο για το οποίο ο πρώην αναπληρωτής αρχισυντάκτης της εφημερίδας, Πολ Μακμάλαν, αργότερα παραδέχτηκε ότι «την ταπείνωσε και την κατέστρεψε εντελώς». [25]

Φιλμογραφία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Έτος Πρωτότυπος τίτλος Τίτλος στα Ελληνικά Ρόλος
1949 Dear Mr. Prohack Όσγουολντ Μόρφεϊ
1952 The Sound Barrier [18] Πυρπολυταί του ουρανού Κρίστοφερ Ρίτζφιλντ
The Holly and the Ivy [26] Μάικλ Γκρέγκορι
The Ringer Γελαστός δολοφόνος Τζον Λέμλεϊ
1953 The Cruel Sea [18] Η απάνθρωπη θάλασσα Μορέλ
The Heart of the Matter [18] Εκβιασμός Γουίλσον
1954 Lease of Life [18] Μάρτιν Μπλέικ
They Who Dare [24] Απόβασις στη Ρόδο Κόρκοραν
1955 The Man Who Loved Redheads [18] Ο άνδρας που αγαπούσε τις κοκκινομάλλες Ντένις
The Night My Number Came Up Το όνειρο που βγήκε αληθινό [27] Μακένζι
1956 Pacific Destiny [18] Άρθουρ Γκριμπλ
1960 Scent of Mystery Όλιβερ Λάρκερ
1963 Station Six-Sahara Σαχάρα - Σταθμός 6 Μέισι
1964 Nothing But the Best Το μυστικό του γυμνού πτώματος Τσάρλι Πρινς
1965 The High Bright Sun Επιχείρηση καυτός ήλιος Μπέικερ
King Rat Τον λέγανε "Βασιλιά" Λάρκιν
1966 Alfie [18] Άλφι, ο σατράπης άτομο που εκτελεί αμβλώσεις
1967 Maroc 7 Μαρόκο 7, άκρως εμπιστυετικό επιθεωρητής Μπαράντα
1968 The Night They Raided Minsky's [18] Τη νύχτα που γεννήθηκε το στριπ-τιζ Βανς Φάουλερ
The Sea Gull [18] Ο γλάρος [28] Ντορν
1970 Too Late the Hero [21] Πολύ αργά για ήρωες Χόρνσμπι
The Rise and Rise of Michael Rimmer Πίτερ Νις
1971 Percy Εμάνιουελ Γουάιτμπρεντ
The House That Dripped Blood Το σπίτι που έσταζε αίμα Τσαρλς Χίλιερ
Quest for Love Μεγάλη αγάπη Τομ Λιούις
1972 Madame Sin Ο αρχικατάσκοπος Μάλκολμ Ντε Βιρ
1973 The Vault of Horror Ντίλταντ
A Doll's House [18] Το σπίτι της κούκλας Κρόγκσταντ
1974 The Apprenticeship of Duddy Kravitz [18] Ο καταφερτζής καλόγερος
1975 Russian Roulette Ρώσικη ρουλέτα κυβερνήτης Πέταπις
1976 Robin and Marian Το ρόδο και το βέλος Γουίλ Σκάρλετ
To the Devil a Daughter Μια παρθένα για τον διάβολο Χένρι Μπέντοουζ
Partners Τζον Γκρέι
Voyage of the Damned Το ταξίδι των καταραμένων ναύαρχος Κανάρης
1977 A Bridge Too Far Η γέφυρα του Άρνεμ αξιωματικός της RAF
1978 The Hound of the Baskervilles Οι τρελές τρελές περιπέτειες του Σέρλοκ Χολμς Στέιπλετον
Watership Down πασχαλίτσα (φωνή)
The Boys From Brazil Ανθρωποκυνηγητό σε δυο ηπείρους Σίντνεϊ Μπέινον
Sweeney 2 Η συμμορία της χρυσής καραμπίνας Τζαπ
1979 Zulu Dawn Η επέλαση των Ζουλού συνταγματάρχης Πούλεϊν
Saint Jack Ο άνθρωπος από τη Σιγκαπούρη Γουίλιαμ Λι
Cuba Επιχείρηση: Κούβα Ντόναλντ Σκίνερ
1980 Bad Timing Η δύναμη της σάρκας [29] Στεφάν Βόνικ
Rising Damp Τσαρλς Σέιμουρ
Sunday Lovers Αποπλάνηση... τώρα! Πάρκερ
1981 Raiders of the Lost Ark [18] Ο Ιντιάνα Τζόουνς και οι κυνηγοί της χαμένης κιβωτού Μάρκους Μπρόντι [30]
1982 The Missionary Σέξι ιεραπόστολος επίσκοπος
Brimstone and Treacle κύριος Τομ Μπέιτς
1983 The Wicked Lady Η διεφθαρμένη ζωή της λαίδης Μπάρμπαρα σερ Ραλφ Σκέλτον
Trading Places Πολυθρόνα για δύο Κόουλμαν
1984 The Razor's Edge [31] Στην κόψη του ξυραφιού Έλιοτ Τέμπλετον
A Private Function [24] Το γουρούνι της αυτής μεγαλειότητας δρ Τσαρλς Σόμπι
1985 A Room with a View [18] Δωμάτιο με θέα [32] κύριος Έμερσον
Underworld δρ Σάβαρι
1986 Defence of the Realm [24] Κατάσταση εκτάκτου ανάγκης [33] Βέρνον Μπέιλις
The Whoopee Boys συνταγματάρχης Φελπς
1987 September Σεπτέμβρης [34] Χάουαρντ
Maurice Μόρις δρ Μπάρι
1988 Stealing Heaven Φάλμπερτ
1989 Indiana Jones and the Last Crusade [18] Ο Ιντιάνα Τζόουνς και η τελευταία σταυροφορία Μάρκους Μπρόντι [30]
1989 Killing Dad Νάθι
1991 Toy Soldiers Γεννημένοι κομάντος διεθυντής
Scorchers Χάουλερ
1992 Noises Off [18] Πίσω από τα παρασκήνια Σέλσντον Μάουμπρεϊ

Παραπομπές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. 1 2 Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: «Gemeinsame Normdatei» (Γερμανικά) 138682763. Ανακτήθηκε στις 12  Αυγούστου 2015.
  2. 1 2 Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας. 13893641s. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  3. 1 2 «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Denholm-Elliott. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  4. ↑ «Oxford Dictionary of National Biography» (Αγγλικά) Oxford University Press. Οξφόρδη. 2004. 51023.
  5. 1 2 www.independent.co.uk/news/uk/denholm-elliott-dies-from-aidsrelated-tb-aged-70-1556004.html.
  6. ↑ «Student & graduate profiles». RADA Student & graduate profiles. Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης του Λονδίνου.
  7. ↑ Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: «Gemeinsame Normdatei» (Γερμανικά) Ανακτήθηκε στις 25  Ιουνίου 2015.
  8. ↑ (Αγγλικά) www.acmi.net.au. creators/77689.
  9. ↑ «Actor». Bafta (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 2025.
  10. ↑ Ebert, Roger (2008). Roger Ebert's Four Star Reviews 1967–2007. Andrews McMeel Publishing. σελ. 655. ISBN 978-0740771798.
  11. ↑ Lambert, Bruce (7 Οκτωβρίου 1992). «Denholm Elliott, Actor, 70, Dies; A Star Among Supporting Players». The New York Times. New York. Ανακτήθηκε στις 11 Φεβρουαρίου 2017.
  12. ↑ «Obituary Neil Elliott». The Daily Telegraph. 14 Απριλίου 2003. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιανουαρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2016.
  13. ↑ «RADA Student & graduate profiles: Denholm Elliott». rada.ac.uk. Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2022.
  14. ↑ «Encyclopædia Britannica». Ανακτήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 2007.
  15. ↑ Falconer, Jonathon (1998). The Bomber Command Handbook 1939–1945. Stroud: Sutton Publishing. ISBN 978-0-7509-1819-0.
  16. ↑ Rolfe, Mel (15 Ιουλίου 2008). Flying into Hell: The Bomber Command Offensive as Seen Through the Experiences of Twenty Crews. Casemate Publishers. ISBN 978-1-909166-32-5.
  17. ↑ Woods, Judith (8 Φεβρουαρίου 2011). «Michael Winner: 'The life I've lived, the girls I've had... it's been incredible'». The Daily Telegraph. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιανουαρίου 2022.
  18. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 «Obituary: Denholm Elliott». The Independent. 7 Οκτωβρίου 1992.
  19. ↑ «British Film Institute Biography». Ανακτήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 2007.
  20. ↑ Oliver, Myrna (7 Οκτωβρίου 1992). «Denholm Elliott; Veteran Character Actor». Los Angeles Times. Ανακτήθηκε στις 22 Ιουλίου 2014.
  21. 1 2 3 4 «Susan Elliott obituary». The Daily Telegraph. 21 Απριλίου 2007. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιανουαρίου 2022.
  22. ↑ Shipman, David (6 Οκτωβρίου 1992). «Obituary: Denholm Elliott». The Independent. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουνίου 2025.
  23. 1 2 Holley, Joe (25 Απριλίου 2007). «Susan Elliott; Washingtonian Who Married British Actor». The Washington Post. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουνίου 2025.
  24. 1 2 3 4 Boggan, Steve (7 Οκτωβρίου 1992). «Denholm Elliott dies from AIDS-related TB, aged 70». The Independent.
  25. ↑ Greenslade, Roy (25 Ιουλίου 2011). «How Rupert Murdoch, the 'wretched boy', drowned Britain in white noise». The Guardian. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουνίου 2025.
  26. ↑ «Have yourselves a merry movie Christmas: 10 από τα ωραιότερα Χριστούγεννα που έκανε ποτέ το σινεμά». cinemagazine.gr. Ανακτήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 2026.
  27. ↑ Παλάτος, Νίκος. «ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΠΟΥ ΒΓΗΚΕ ΑΛΗΘΙΝΟ». FreeCinema. Ανακτήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 2026.
  28. ↑ «Γλάρος». in.gr. 1 Ιανουαρίου 1968. Ανακτήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 2026.
  29. ↑ «Bad Timing». Athens Voice. Ανακτήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 2026.
  30. 1 2 Μπακατσέλος, Χρήστος (7 Απριλίου 2023). «Give them hell Indy! Νέο τρέιλερ του «Indiana Jones and the Dial of Destiny»». FLIX. Ανακτήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 2026.
  31. ↑ McFarlane, Brian (16 Μαΐου 2016). The Encyclopedia of British Film (4th έκδοση). Oxford University Press. σελ. 228. ISBN 9781526111975. Ανακτήθηκε στις 12 Μαρτίου 2017.
  32. ↑ «Επιτέλους... θέα». Ριζοσπάστης. 1 Ιανουαρίου 2004. Ανακτήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 2026.
  33. ↑ «ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΚΤΑΚΤΟΥ ΑΝΑΓΚΗΣ πληροφορίες για την ταινία». Athinorama.gr. Ανακτήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 2026.
  34. ↑ «10 ταινίες που θέλεις να βλέπεις και να είναι φθινόπωρο». LiFO. 19 Σεπτεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 2026.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Ντένολμ_Έλιοτ&oldid=11518831"