Νικόλαος Ν. Σαρίπολος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Νικόλαος Ν. Σαρίπολος
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση 1876
Αθήνα
Θάνατος 1944
Αθήνα
Εθνικότητα Έλληνες
Χώρα πολιτογράφησης Ελλάδα
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες Νέα ελληνική γλώσσα
Σπουδές Πανεπιστήμιο του Παρισιού (έως 1899)
Πανεπιστήμιο της Βόννης
Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης
Πανεπιστήμιο του Μονάχου
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα διδάσκων πανεπιστημίου
νομικός
Εργοδότης Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (1899–1923)

Ο Νικόλαoς Ν. Σαρίπολος, (1876-1944), ήταν Έλληνας διαπρεπής δημοσιολόγος, καθηγητής πανεπιστημίου, με κυπριακή καταγωγή, γιος του επίσης συνταγματολόγου Νικολάου Σαριπόλου.[1]

Σταδιοδρομία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1876 όπου ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του. Στη συνέχεια φοίτησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Παρισιού (1893-98), όπου ειδικεύτηκε στο δημόσιο δίκαιο. Το 1899 ανακηρύχτηκε διδάκτορας της Νομικής με την δίτομη εργασία του «Η δημοκρατία και η αναλογική εκλογή». Για το έργο του αυτό τιμήθηκε με το χρυσό μετάλλιο του Υπουργείο Παιδείας της Γαλλίας. Σπούδασε επίσης στα Πανεπιστήμια Χαϊδελβέργης, Βόννης και Μονάχου.[1]

Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα ο Σαρίπολος διορίστηκε υφηγητής του Συνταγματικού δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (1899-1910) και αργότερα χρημάτισε τακτικός καθηγητής στην ίδια έδρα (1910-1923) αποχωρώντας λόγω ασθενείας. Την ίδια περίοδο εργάστηκε στο Υπουργείο Δικιαιοσύνης και με ανάθεση της κυβέρνησης συνέταξε το προσχέδιο της αναθεώρησης, γνωστό ως «προσχέδιον της Κυβερνήσεως Στεφάνου Δραγούμη» ή «σχεδίασμα Σαριπόλου». Εξαιρετικά καρποφόρα ήταν η υπηρεσία του ως μέλους του Ειδικού διοικητικού δικαστηρίου των Λειών, που συστήθηκε στο Υπουργείο Ναυτικών και λειτούργησε στη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων (1912-1913). Μεγάλη επίσης ήταν η συμβολή του ως μέλους στην ειδική «επί της εφαρμογής των διεθνών συνθηκών» επιτροπή του Υπουργείου Εξωτερικών (1920).[2][1]

Απεβίωσε το 1944 στην Αθήνα.[3]

Κυριότερα έργα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Από την συγγραφική του παραγωγή που καλύπτει εκτός του συνταγματικού πολλούς κλάδους του δικαίου (Δημόσιο Διεθνές, Γενική Πολιτειολογία, Διοικητικό, Ποινική και Πολιτική Δικονομία κτλ.) συμπεριλαμβάνονται μερικά από τα 32 αυτοτελή έργα του:

  • Persones morales et leur responsabilite penale, 1899
  • Η ιδέα της κυριαρχία του λαού, 1900
  • Η καθολική ψηφοφορία εν Ευρώπη και Αμερική, 1900
  • Κρητικόν Συνταγματικόν Δίκαιον, 1902
  • Σύστημα Συυνταγματικού Δικαίου και Γενικού Δημοσίου Δικαίου, 1903-04
  • Μελέται περί των δημοσίων υπαλλήλων, 1906
  • Περί των ορίων του καθήκοντος υπακοής των δημοσίων υπαλλήλων εις τας προϊσταμένας αρχάς, 1908
  • Περί των προθεσμιών κυρώσεως, εκδόσεως και δημοσιεύσεως των νόμων, 1911
  • Περί του δικαστηρίου των λειών και της εφαρμογής του δικαίου του κατά θάλασσαν πολέμου, 1913
  • Τα αναγκαστικά διατάγματα εν Γαλλία κατά τον πόλεμον, 1916
  • Περί πολιτείας και των στοιχείων αυτής, 1921[4]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 «Σαρίπολος, Νικόλαος Ν». www.ygeiaonline.gr. Ανακτήθηκε στις 2016-09-25. 
  2. Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό, τόμ. 9Α, σελ. 188, εκδ. Αθηνών, 1988
  3. «Πανδέκτης: Σαρίπολος Νικόλαος». pandektis.ekt.gr. Ανακτήθηκε στις 2016-09-25. 
  4. Εγκυκλοπάιδεια Δομή, τόμ. 26, σελ. 264 ISBN 960-8177-78-2

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Ηλίας Κυριακόπουλος, Νικόλαος Ν. Σαρίπολος, Λόγος επιμνημόσυνος (Θεσσαλονίκη 1947)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Συγγραφικό έργο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]