Νικόλαος Καλύβας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Νικόλαος Καλύβας
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση1900
Θάνατος24  Ιανουαρίου 1944
Χώρα πολιτογράφησηςΕλλάδα
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΝέα ελληνική γλώσσα
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταπολιτικός
συνδικαλιστής
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΑξίωμαΈλληνας υφυπουργός Εργασίας‎

Ο Νικόλαος Καλύβας (1900 - 24 Ιανουαρίου 1944) υπήρξε συνδικαλιστής στην περίοδο του Μεσοπολέμου και στη συνέχεια υποστηρικτής της δικτατορίας Μεταξά.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στους Σχωριάδες της Βόρειας Ηπείρου και φοίτησε στο Γαλλικό Λύκειο της Κωνσταντινούπολης.[1]

Τον Αύγουστο 1941 ο Καλύβας (έχοντας εγκατασταθεί στην Αθήνα), διορίσθηκε από την κατοχική κυβέρνηση Γενικός Γραμματέας της Εθνικής (Γενικής) Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδος, ως φίλα προσκείμενος στον Υπουργό Εργασίας της κυβερνήσεως Τσολάκογλου, Α. Λιβιεράτο.[2], στη θέση του Γιάννη Καλομοίρη, ο οποίος δεν παρέλειψε να διαμαρτυρηθεί για την παύση του στον ίδιο τον Μουσολίνι.

Για να απαλύνει το στίγμα του "διορισμένου" από την κατοχική κυβέρνηση, ο Καλύβας και η " συνδικαλιστική" ομάδα του διοργάνωναν ψευδεπίγραφα εθνικά συνέδρια της ΓΣΕΕ (ΕΣΕΕ) και των Εργατικών Κέντρων, στα οποία πετύχαιναν την πλειοψηφία. Δεν κατόρθωσαν, όμως, να επικρατήσουν στα πρωτοβάθμια σωματεία.[3].

Από τις 2 Δεκεμβρίου 1942 μέχρι τις 7 Απριλίου 1943, ο Ν. Καλύβας ήταν Υφυπουργός Εργασίας στην κυβέρνηση Π. Λογοθετόπουλου.

Από την 1η Δεκεμβρίου 1943, ο Ν. Καλύβας διορίσθηκε Υφυπουργός Εργασίας στην κυβέρνηση Ιωάννη Ράλλη.[4].

Το πρωί της 24ης Ιανουαρίου 1944 ο Καλύβας φονεύθηκε από μέλος της Ο.Π.Λ.Α. . Αιτία φαίνεται πως ήταν το ότι συνέπραξε στη θέσπιση νόμου που καταργούσε τη νομοθετική απαγόρευση απολύσεων εργαζομένων, που είχε θεσπίσει η προηγούμενη κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου. Συγκεκριμένα, με τον ν. 424/28-8-1941 επιτρεπόταν η απόλυση εργαζομένου μόνο εφόσον ο εργοδότης αντικειμενικώς δεν ήταν σε θέση να συνεχίσει τις εργασίες του και υπό την προϋπόθεση ότι θα χορηγούταν σχετική άδεια (απολύσεως) από τον Υπουργό Εργασίας. Με τον ν. 1038/20-12-1943 καταργήθηκαν οι περιορισμοί στις απολύσεις εργαζομένων και τέθηκαν ως προϋποθέσεις , για να έχουν οι απολυθέντες δικαίωμα λήψεως ενός μικρού επιδόματος, αφενός η εγγραφή τους σε ένα ειδικό Γραφείο Εργασίας, που ιδρύθηκε τότε, και αφετέρου το να αποδεχθούν οποιαδήποτε εργασία τους προσφερόταν.[5].

Για τον φόνο του κατηγορήθηκε το μέλος του Εργατικού Ε.Α.Μ. Σταμάτης Μαστρογιαννάκος, που, δύο μέρες πριν, είχε απευθύνει προς τον Καλύβα την απειλή ότι αν θεσπισθεί ο νόμος αυτός, τότε ο ίδιος και τα παιδιά του θα μπουν στη «μαύρη λίστα» της ΟΠΛΑ. Η κατηγορία κατά του Μαστρογιαννάκου βασίσθηκε σε κατάθεση αυτόπτη μάρτυρα, ο οποίος ανακάλεσε την κατάθεσή του, όταν απειλήθηκε από τον κρατούμενο Μαστρογιαννάκο μέσω του Φώτη Μακρή (ο οποίος διετέλεσε αργότερα Πρόεδρος της ΓΣΕΕ).

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Δημοσθένη Κούκουνα, Οι Έλληνες πολιτικοί 1926-1949, εκδόσεις Μέτρον 1999, σελ. 83.
  2. Κ. Θέος: Τα ελληνικά συνδικάτα (1978) σ. 22-23
  3. A. Aυγουστίδης : Το Ελληνικό συνδικαλιστικό κίνημα κατά τη δεκαετία του ’40 και τα περιθώρια της πολιτικής, 1999, σελ. 122
  4. Κατοχικές Κυβερνήσεις 1941-1944, http://thehistoryofgreece.blogspot.gr/2013/10/1941-1944.html
  5. A. Aυγουστίδης : Το Ελληνικό συνδικαλιστικό κίνημα κατά τη δεκαετία του ’40 και τα περιθώρια της πολιτικής, 1999, σελ. 144

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Κατοχικές κυβερνήσεις 1941-1944 [1]
  • Η εκτέλεση του Ν. Καλύβα από την ΟΠΛΑ [2]