Νικολάι Νεκράσοφ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Νικολάι Νεκρασόφ
Nikolay Vissarionovich Nekrasov.jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση 1  Νοεμβρίου 1879 ή 1  Φεβρουαρίου 1879[1]
Αγία Πετρούπολη[2]
Θάνατος 7  Μαΐου 1940[1][3]
Μόσχα
Αιτία θανάτου τυφεκισμός
Συνθήκες θανάτου θάνατος από μη φυσικά αίτια
Τόπος ταφής κοιμητήριο Ντονσκόι
Χώρα πολιτογράφησης Ρωσική Αυτοκρατορία
Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών
Θρησκεία Ορθόδοξος Χριστιανισμός
Εκπαίδευση και γλώσσες
Σπουδές St. Petersburg State Transport University
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα πολιτικός
μηχανικός
Εργοδότης Πολυτεχνείο του Τομσκ
Πολιτική τοποθέτηση
Πολιτικό κόμμα/Κίνημα Συνταγματικό Δημοκρατικό Κόμμα
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Βαθμός/στρατός στρατηγός/
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμα μέλος της Ρωσικής Δούμας
Βραβεύσεις Τάξη του Κόκκινου Λαβάρου της Εργασίας
Υπογραφή
Nekrasov N V Signature.jpg
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Νικολάι Βισαριόνοβιτς Νεκρασόφ (Никола́й Виссарио́нович Некра́сов, 1 Νοεμβρίου [20 Οκτωβρίου] 1871, Αγία Πετρούπολη – 7 Μαΐου 1940, Μόσχα) ήταν Ρώσος φιλελεύθερος πολιτικός και ο τελευταίος Γενικός Διοικητής της Φινλανδίας.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κοινοβουλευτική καριέρα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννημένος σε οικογένεια ιερέα, ο Νεκράσοφ αποφοίτησε με πτυχίο στην μηχανολογία των μεταφορών το 1902 και πήγε στο εξωτερικό για μεταπτυχιακές σπουδές. Μετά την επιστροφή του στην Ρωσία το 1904, έγινε καθηγητής στο Ινστιτούτο Μηχανολογίας Τομσκ. Στα τέλη του 1905, στο αποκορύφωμα της Ρωσικής Επανάστασης του 1905, βοήθησε να ιδρυθεί το Συνταγματικό Δημοκρατικό Κόμμα (γνωστό ως το κόμμα Καντέτ) και ήταν επικεφαλής του περιφερειακού του γραφείου στην Γιάλτα της Κριμαίας. Εξελέγη στην 3η (1907) και 4η (1912) Κρατική Δούμα.

Μεταξύ των ετών 1909 και 1915, ο Νεκράσοφ ήταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής των Καντέτ, όπου ήταν σταθερά Αριστερά του κέντρου. Εκφώνησε την επερώτηση των Καντέτ της 9ης Απριλίου 1912, μετά την σφαγή στον Λένα,[4] καταγγέλλοντας αυτό που περιέγραψε ως την παράνομη παρέμβαση της κυβέρνησης σε μια οικονομική διαφορά μεταξύ εργασίας και κεφαλαίου, από την πλευρά του τελευταίου. Αργότερα το 1912, ο Νεκράσοφ υποστήριξε ότι το “εποικοδομητικό έργο” μέσα στην Δούμα είχε γίνει αδύνατο από την Τσαρική κυβέρνηση και ότι το κόμμα θα έπρεπε να είναι περισσότερο επιθετικό και να χρησιμοποιεί την Δούμα για αντι-κυβερνητική προπαγάνδα αντί της νομοθεσίας.[5] Στις 11 Ιουνίου 1915, παραιτήθηκε από την Κεντρική Επιτροπή πάνω σε αυτό που είδε σαν προθυμία της πλειοψηφίας να δώσει στην κυβέρνηση λευκή επιταγή κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Στις 6 Νοεμβρίου 1916, ο Νεκράσοφ εξελέγη αναπληρωτής πρόεδρος της Δούμας. Ταυτόχρονα, πεπεισμένος ότι ο Αυτοκράτορας Νικόλαος Β΄ και η αυλή του οδηγούσαν την χώρα σε στρατιωτική ήττα και επανάσταση, ο Νεκράσοφ άρχισε να μηχανορραφεί με τον πρώην Πρόεδρο της Δούμα Οκτωβριστή Αλεξάντρ Γκουτσκόφ, τον Κερένσκι, τον Αλεξάντρ Κονοβάλoφ και τον βιομήχανο Μιχαήλ Τερεσένκο για να αναγκάσουν τον Νικόλαο Β΄ να παραιτηθεί.[6] Ο 13 ετών γιος του Νικολάου, Αλεξέι, θα αναλάμβανε τότε τον θρόνο και ο πιο φιλελεύθερος αδελφός του Νικολάου, Μέγας Δούκας Μιχαήλ, θα γινόταν Αντιβασιλέας.[7] Τα σχέδιά τους ήταν ακόμη σε εξέλιξη όταν η Φεβρουαριανή Επανάσταση του 1917 τα έκανε αμφισβητήσιμα.

Υπουργός στην Κυβέρνηση (Μάρτιος – Αύγουστος 1917)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Νεκράσοφ έγινε μέλος της Προσωρινής Επιτροπής της Κρατικής Δούμας στις 27 Φεβρουαρίου 1917. Στις 2 Μαρτίου διορίστηκε υπουργός μεταφορών στην Ρωσική Προσωρινή Κυβέρνηση που σχηματίστηκε από την Δούμα. Υποστήριξε την συμπερίληψη των μετριοπαθών σοσιαλιστών (Μενσεβίκων και Σοσιαλ-Επαναστατών) στην κυβέρνηση[8] και διατήρησε την θέση του στην φιλελεύθερο-σοσιαλιστική κυβέρνηση συνασπισμού που σχηματίστηκε στις 5 Μαΐου. Στα τέλη Ιουνίου ο Νεκράσοφ ήταν ένας από τους εκπροσώπους της Προσωρινής Κυβέρνησης στις διαπραγματεύσεις με την Ουκρανική Ράντα (κοινοβούλιο), η οποία χορήγησε στην Ουκρανία ένα είδος αυτονομίας μέσα στην Ρωσία. Η συμφωνία καταπολεμήθηκε ανυποχώρητα από την ηγεσία των Καντέτ, η οποία ήθελε να αναστείλει κάθε απόφαση σχετικά με τις εθνικές μειονότητες, μέχρι την σύγκληση της Ρωσικής Συντακτικής Συνέλευσης. Όταν οι άλλοι υπουργοί των Καντέτ έφυγαν από την κυβέρνηση σε ένδειξη διαμαρτυρίας στις 2 Ιουλίου, ο Νεκράσοφ παραιτήθηκε από το κόμμα και έγινε αναπληρωτής πρωθυπουργός στις 8 Ιουλίου, αφού ο Αλέξανδρος Κερένσκι αντικατέστησε τον Γκεόργκι Λβοβ ως επικεφαλής της κυβέρνησης. Όταν ο συνασπισμός ανασχηματίστηκε υπό τον Κερένσκι στις 24 Ιουλίου, ο Νεκράσοφ παρέμεινε αναπληρωτής πρωθυπουργός και έγινε επίσης υπουργός οικονομικών, εκπροσωπώντας το Ριζοσπαστικό Δημοκρατικό Κόμμα. Κατά την διάρκεια του πραξικοπήματος Κορνίλοφ στα τέλη Αυγούστου, ο Νεκράσοφ στην αρχή στήριξε τον Κερένσκι, αλλά κάποια στιγμή εισηγήθηκε ότι η παραίτηση Κερένσκι ίσως παρουσιάσει μια διέξοδο από την κρίση, πράγμα που είχε ως αποτέλεσμα τον αποκλεισμό του από την επόμενη κυβέρνηση συνασπισμού τον Σεπτέμβριο.

Τελευταίος Κυβερνήτης της Φινλανδίας (Σεπτέμβριος – Νοέμβριος 1917)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 17 Σεπτεμβρίου ( νέο ημερολόγιο από αυτό σημείο και μετά) ο Νεκράσοφ διορίστηκε Γενικός Διοικητής της Φινλανδίας, αφού ο Μιχαήλ Αλεξανδρόβιτς Σταχόβιτς παραιτήθηκε από την θέση του. Το έργο του Νεκράσοφ ήταν να κάνει την διαπραγμάτευση μεταξύ Φινλανδικής Γερουσίας και Ρωσικής Προσωρινής Κυβέρνησης. Η Γερουσία ήθελε να εξασφαλίσει την Φινλανδική αυτονομία με μια συνθήκη. Αυτό εγκρίθηκε από τον Κερένσκι τον Σεπτέμβριο, αλλά τον Οκτώβριο η Γερουσία ήρθε με νέα πρόταση, η οποία θα διεύρυνε κι άλλο την Φινλανδική ανεξαρτησία.

Το πρωί της 7ης Νοεμβρίου ο Νεκράσοφ, στον δρόμο του προς την Αγία Πετρούπολη για να παραδώσει στην πρόταση στον Κερένσκι, ανακάλυψε ότι η Προσωρινή Κυβέρνηση είχε ανατραπεί από τους Μπολσεβίκους κατά την Οκτωβριανή Επανάσταση. Ενημέρωσε την Γερουσία ότι δεν θα επέστρεφε στην Φινλανδία.

Μετά την Επανάσταση του 1917[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Νεκράσοφ κράτησε χαμηλό προφίλ στην διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου και δεν αντιστάθηκε στους Μπολσεβίκους, μετακομίζοντας στο Καζάν το 1919. Αφού τελείωσε ο πόλεμος, συνελήφθη τον Μάρτιο του 1921 και έμεινε στην φυλακή για δύο μήνες. Απελευθερώθηκε τον Μάιο και έγινε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ένωσης Συνεταιρισμών Καταναλωτών, όπου παρέμεινε μέχρι την επόμενη σύλληψή του στις 3 Νοεμβρίου 1930. Κατηγορήθηκε ότι είχε αναμιχθεί στο πλασματικό Μενσεβίκικο Κέντρο και καταδικάστηκε σε δέκα χρόνια φυλάκιση. Μετά από πρόωρη απελευθέρωση τον Μάρτιο του 1933, συνελήφθη και πάλι στις 13 Ιουνίου 1939, καταδικάστηκε σε θάνατο και τουφεκίστηκε στις 7 Μαΐου 1940.

Βραβεύσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Παράσημο της Ερυθράς Σημαίας Εργασίας (1938)

Έργα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Perspektivy razvitiia potrebitel'skoi kooperatsii na piat' let (with M. L. Maksimov), [?], 1927, 207p.
  • General'nye dogovory vo vzaimootnosheniiah gosudarstvennoi promyshlennosti i poterbitel'skoi kooperatsii (with Abram Anan'evich Kissin), Moscow, 1928, xi, 174p.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 6  Μαΐου 2014.
  2. Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 20  Δεκεμβρίου 2014.
  3. «Большая советская энциклопедия» (Ρωσικά) Great Russian Entsiklopedia, JSC. Μόσχα. 1969. Ανακτήθηκε στις 28  Σεπτεμβρίου 2015.
  4. Leopold H. Haimson (2005). «in Russia's Revolutionary Experience, 1905-1917: Two Essays». The Workers' Movement after Lena: The dynamics of labor unrest in the wake of the Lena goldfield massacre (April 1912-July 1914). Columbia University Press, σελ. 122. ISBN 0-231-13282-4. 
  5. Melissa Stockdale (1999). «in Russia Under the Last Tsar, edited by Anna Geifman». The Constitutional Democratic Party. Blackwell Publishers Ltd, σελ. 164-169. ISBN 1-55786-995-2. 
  6. Fedor Aleksandrovich Gaida (2014). «Governments, Parliaments and Parties (Russian Empire)». Ανακτήθηκε στις 27 Μαρτίου 2016. 
  7. Δες: Rosemary A. Crawford and Donald Crawford (1997). Michael and Natasha: The Life And Love Of Michael II, The Last Of The Romanov Tsars. New York: Avon Books, σελ. 252-254. ISBN 0-380-73191-6. , για την συζήτηση για τις διάφορες συνωμοσίες για την απομάκρυνση του Νικολάου Β΄ στα τέλη 1916, 1917.
  8. Για τον ρόλο κλειδί που έπαιξαν ο Νεκράσοφ, ο Πρίγκιπας Λβοφ και οι Προοδευτικοί ηγέτες Α.Ι. Κονοβαλόφ και Ι.Ν. Εφρέμοφ στην δημιουργία της πρώτης κυβέρνησης συνασπισμού τον Μάιο του 1917, δες Rex A. Wade (2005). The Russian Revolution, 1917. Cambridge University Press, σελ. 292. ISBN 0-521-84155-0. http://www.cambridge.org/pt/academic/subjects/history/twentieth-century-european-history/russian-revolution-1917-2nd-edition?format=HB. 

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • ed. Pavel Volobuev (1993). Politicheskie deyateli Rossii 1917: Biograficheskij slovar'. Moscow. ISBN 5-85270-137-8.