Ναός της Αναλήψεως (Ροστόφ επί του Ντον)
Συντεταγμένες: 47°14′20.72″N 39°43′0.95″E / 47.2390889°N 39.7169306°E
| Εκκλησία της Αναλήψεως | |
|---|---|
| ορθόδοξος καθεδρικός ναός | |
| regional cultural heritage site in Russia | |
 | |
 | |
| Αρχιτεκτονική | Νεοβυζαντινός ρυθμός και νεορωσική αρχιτεκτονική |
| Γεωγραφικές συντεταγμένες | 47°14′21″N 39°43′1″E |
| Θρήσκευμα | Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία και Ανατολικός Ορθόδοξος Χριστιανισμός |
| Διοικητική υπαγωγή | Ροστόφ επί του Ντον |
| Χώρα | Ρωσία |
| Έναρξη κατασκευής | 1913 |
| Αρχιτέκτονας | Γκριγκόρι Νικολάεβιτς Βασίλιεφ |
| Ιστότοπος | |
| Επίσημος ιστότοπος | |
 Πολυμέσα | |
| Δεδομένα () | |
Ο Ναός της Αναλήψεως του Κυρίου (ρωσικά: Храм Вознесения Господня ) είναι ορθόδοξη εκκλησία, χτισμένη κατά το διάστημα μεταξύ 1910-1913 στο Ροστόφ επί του Ντον, της Ρωσίας. Η κατασκευή του ναού πραγματοποιήθηκε με έξοδα των εμπόρων Γκερασίμοφ, Μιασνίκοφ και Σαφόνοφ. Το έργο εκπονήθηκε από τον αρχιτέκτονα Γκριγκόρι Βασίλιεφ.[1] Η κύρια Αγία Τράπεζα καθαγιάστηκε προς τιμήν της Ανάληψης του Χριστού. Τα πλαϊνά παρεκκλήσια είναι αφιερωμένα στους αγίους Αδριανό και Ναταλία και στον Αγίου Ιωάννη τον Ευαγγελιστή.[2] Η εκκλησία έχει την ιδιότητα του μνημείου πολιτιστικής κληρονομιάς περιφερειακής σημασίας.[3]
Ιστορία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το 1892, μετά από μια επιδημία χολέρας έξω από την πόλη του Ροστόφ επί του Ντον, είχε ιδρυθεί ένα νεκροταφείο, το οποίο ονομάστηκε Νεκροταφείο Αδελφών (Братское). Αν και τότε ήταν το μεγαλύτερο νεκροταφείο στο Ροστόφ επί του Ντον, για κάποιο χρονικό διάστημα, δεν είχε καν παρεκκλήσι.[1]
Από το 1891 έως το 1908 στην Πλατεία της Νέας Αγοράς χτιζόταν ο καθεδρικός ναός του Αλεξάνδρου Νιέφσκι. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, κατασκευάστηκε μια προσωρινή πέτρινη εκκλησία, βασισμένη στο έργο του Σεργκέι Ζαγκόσκιν. Μετά τον καθαγιασμό του καθεδρικού ναού, αποφασίστηκε να μην κατεδαφιστεί πλήρως η εκκλησία, αλλά να αποσυναρμολογηθεί και να μεταφερθεί οικοδομικό υλικό στο Νεκροταφείο Αδελφών για την κατασκευή μιας νέας εκκλησίας εκεί.[1]
Οι μεταφορές πραγματοποιήθηκαν με έξοδα των εμπόρων Γκερασίμοφ, Μιασνίκοφ και Σαφόνοφ. Οι κατασκευαστικές εργασίες πραγματοποιήθηκαν υπό την διεύθυνση του αρχιτέκτονα της πόλης Γ. Ν. Βασίλιεφ.[1]
Η αρχιτεκτονική του ναού είχε νεοβυζαντινά και ρωσικά αναγεννησιακά χαρακτηριστικά. Αρχικά, ο ναός είχε μιας μεγάλη κύρια αίθουσα εκκλησιασμού και τέσσερις μικρούς τρούλους. Οι στοές ήταν διακοσμημένες με επένδυση από τούβλα. Πάνω από τη δυτική είσοδο υψωνόταν ένα καμπαναριό.[1]
Το 1929, η εκκλησία έκλεισε. Το αθλητικό στάδιο της Ντιναμό χρησιμοποίησε τις εγκαταστάσεις της ως αποθήκη. Το 1933, μετά από έκκληση προς τις αρχές της κοινότητας της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, η εκκλησία άνοιξε ξανά, αλλά έκλεισα εκ νέου το 1937. Κατά τις δεκαετίες του 1930 και του 1940, καταστράφηκε το καμπαναριό και ο τρούλος του ναού. Το 1942, κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, η εκκλησία άνοιξε ξανά. Τα επίσημα θυρανοίξια της εκκλησίας έγιναν το 1946 και από τότε οι λειτουργίες δεν έχουν σταματήσει.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, πραγματοποιήθηκαν εργασίες αναστήλωσης, κατά τις οποίες αναστηλώθηκε το καμπαναριό και ο τρούλος. Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 2000 πραγματοποιήθηκε ανακατασκευή του εσωτερικού της εκκλησίας.[4]
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- 1 2 3 4 5 Малаховский Е. И. (2006). Храмы и культовые сооружения Ростова-на-Дону. Ростов-на-Дону: Издательство «NB». σελίδες 73–75. ISBN 5-98155-014-7.
- ↑ «Вознесенский храм г. Ростова-на-Дону». rostoveparhia.ru. Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2013.
- ↑ «Ростов-на-Дону (объекты культурного наследия регионального значения)». Официальный портал Правительства Ростовской области. Ανακτήθηκε στις 28 Αυγούστου 2013.
- ↑ «История прихода». hram-voznesenie.ru. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Αυγούστου 2014. Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2013.