Νατζμ αλ-Ντιν Αγιούμπ
| Νατζμ αντ-Ντιν Αγιούμπ | |
|---|---|
 | |
| Γενικές πληροφορίες | |
| Όνομα στη μητρική γλώσσα | الملك ألأفضل نجم الدين أيوب بن شاﺬي بن مروان (Αραβικά) |
| Γέννηση | 1113 (πιθανώς) Ντβιν |
| Θάνατος | 9 Αυγούστου 1173 Αγιουβίδες |
| Αιτία θανάτου | πτώση από άλογο |
| Συνθήκες θανάτου | θανατηφόρο δυστύχημα |
| Εθνικότητα | Κούρδοι |
| Χώρα πολιτογράφησης | Αγιουβίδες |
| Θρησκεία | Σουνιτισμός |
| Εκπαίδευση και γλώσσες | |
| Μητρική γλώσσα | Κουρδική γλώσσα |
| Ομιλούμενες γλώσσες | Κουρδική γλώσσα |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | πολιτικός στρατιωτικός |
| Οικογένεια | |
| Σύζυγος | Sitt al-Mulk Fatma Khatun |
| Τέκνα | Αλ-Αντίλ, Σαλαντίν, Τουράν Σαχ, Τουγκτακίν ιμπν Αγιούμπ, Ραμπιά Χατούν, Sitt al-Sham, Νουρ αντ-Ντιν Σαχανσάχ Tāj al-Mulūk ibn Ayyūb Būrī |
| Γονείς | Σαντί ιμπν Μαρουάν |
| Αδέλφια | Σιρκούχ |
| Οικογένεια | Αγιουβίδες |
 Σχετικά πολυμέσα | |
Ο αλ-Μαλίκ αλ-Αφντάλ Νατζμ αντ-Ντιν Αγιούμπ, al-Malik al-Afdal Najm al-Dīn Ayyūb ibn Shādhi ibn Marwān (απεβ. στις 9 Αυγούστου 1173), ή απλά Νατζμαντίν, ήταν Κούρδος [1] μισθοφόρος και πολιτικός από το Ντβίν, [2] και πατέρας του Σαλαντίν. Είναι ο επώνυμος πρόγονος της δυναστείας των Αγιουβιδών.
Βίος και σταδιοδρομία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Αγιούμπ ήταν γιος του Σαντί ιμπν Μαρβάν και αδελφός του Σιρκούχ. Η οικογένεια ανήκε στην κουρδική φυλή Χαντμπανί του Ραβαντί, γνωστή και ως Ραβαντί ή Ραβαντίγια. Οι Ραβαντί ήταν η κυρίαρχη κουρδική ομάδα στο Ντβιν, και αποτελούσαν μία σταθερή πολιτικο-στρατιωτική ελίτ της περιοχής. [3] Προέρχονταν από το χωριό Ατζντανακάν, κοντά στην αρχαία αρμενική πόλη Ντβιν. [4] [5]
Η οικογένεια ήταν στενά συνδεδεμένη με την κουρδική δυναστεία των Σαδαδιδών, και όταν ο τελευταίος Σαδαδίδης εκθρονίστηκε στο Ντβίν το 1130, ο Σαντί μετέφερε την οικογένεια πρώτα στη Βαγδάτη και στη συνέχεια στο Τικρίτ, όπου διορίστηκε κυβερνήτης από τον περιφερειακό διοικητή Μπιρούζ. Ο Αγιούμπ διαδέχθηκε τον πατέρα του ως κυβερνήτης του Τικρίτ, όταν ο Σαντί απεβίωσε λίγο αργότερα. [6]
Στην υπηρεσία των Ζενγκιδών
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το 1132 ο Αγιούμπ ήταν στην υπηρεσία του Ιμάντ αλ-Ντιν Ζενγκί. Συμμετείχε σε μία μάχη εναντίον του Σελτζούκου σουλτάνου κοντά στο Τικρίτ, και έσωσε τη ζωή του Ζενγκί όταν βοήθησε στην υποχώρησή του μέσω του Τίγρη. Το 1136 ο Σιρκούχ σκότωσε έναν Χριστιανό, με τον οποίο διαπληκτιζόταν στο Τικρίτ, και οι αδελφοί εξορίστηκαν (ο γιος του Αγιούμπ, Γιουσούφ, αργότερα γνωστός ως Σαλαντίν, λέγεται ότι γεννήθηκε τη νύχτα που έφυγαν). Ο Ζενγκί αργότερα διόρισε τον Αγιούμπ κυβερνήτη του Μπάαλμπεκ, και όταν η πόλη πολιορκήθηκε το 1146 από τον Μουίν αλ-Ντιν Ουνούρ, τον αταμπέγκ του εμίρη Μπουρίντ της Δαμασκού, ο Αγιούμπ παρέδωσε το Μπάαλμπεκ και αποσύρθηκε στη Δαμασκό. Εν τω μεταξύ ο Σιρκούχ μπήκε στην υπηρεσία τού γιου τού Ζενγκί, Νουρ αλ-Ντιν Ζενγκί, ο οποίος είχε σχέδια για τη Δαμασκό. Όταν η Β΄ Σταυροφορία πολιόρκησε την πόλη το 1148, ο Νουρ αλ-Ντιν ανάγκασε τον Μουίν αλ-Ντιν και τους Μπουρίντ σε μία απρόθυμη συμμαχία. Σύντομα ο Νουρ αλ-Ντιν απαίτησε την παράδοση της πόλης σε αυτόν, και ο Αγιούμπ και ο Σιρκούχ διαπραγματεύτηκαν την παράδοσή της το 1154. Ο Αγιούμπ παρέμεινε κυβερνήτης της Δαμασκού υπό την κυριαρχία του Νουρ αλ-Ντιν. Απολάμβανε τέτοιες τιμές, που ήταν ο μόνος από τους αξιωματούχους τού Νουρ αλ-Ντιν που επιτρεπόταν να κάθεται ενώπιόν του.
Ο γιος του Αγιούμπ, Σαλαντίν, ανέλαβε επίσης υπηρεσία στον Νουρ αλ-Ντιν, και στάλθηκε στην Αίγυπτο, για να αναλάβει τον έλεγχο εκ μέρους του Νουρ αλ-Ντιν κατά την περίοδο των κοινών σταυροφορικών και Ρωμαϊκών εανακτήσεων.
Αιγυπτιακή αποστολή
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το 1170 ο Αγιούμπ ενώθηκε με τον γιο του Σαλαντίν στην αιγυπτιακή εκστρατεία. Είτε κλήθηκε από τον ίδιο τον Σαλαντίν, είτε στάλθηκε από τον Νουρ αλ-Ντιν για να πείσει τον Σαλαντίν να εκθρονίσει τον τελευταίο Φατιμίδη χαλίφη. Ο Σαλαντίν του πρόσφερε το αξίωμα του βεζίρη, αλλά εκείνος αρνήθηκε, και αντ' αυτού του παραχωρήθηκαν η Αλεξάνδρεια, η Δαμιέτη και το αλ-Μπουχάιρα ως προσωπικά φέουδα. Το φέουδο που κατείχε ο Αγιούμπ ήταν τα σημαντικότερα εμπορικά λιμάνια στην κάτω Αίγυπτο. Πολλοί από τους άλλους συγγενείς του Σαλαντίν τον ακολούθησαν μαζί στην Αίγυπτο. [7] Ο Νουρ αλ-Ντιν δεν εμπιστευόταν τον Σαλαντίν και την οικογένειά του, υποθέτοντας σωστά ότι εδραίωναν την εξουσία. Ο Αγιούμπ υποστήριξε δημόσια τον Νουρ αλ-Ντιν, αλλά προειδοποίησε ιδιωτικά τον γιο του ότι τού Νουρ αλ-Ντιν δεν έπρεπε ποτέ να επιτραπεί να πάρει την Αίγυπτο. Αν και ο Αγιούμπ ήταν πιστός στον Νουρ αλ-Ντιν και στον έμπιστο σύμβουλό του, αυτή η πίστη δεν μεταφραζόταν απαραίτητα και στους διαδόχους του, και είναι πιθανό ότι στον ανταγωνισμό μεταξύ των υποδιοικητών του Νουρ αλ-Ντιν, θεωρούσε την οικογένειά του ως την πιο κατάλληλη, με το Κάιρο υπό τον έλεγχό τους.
Το τέλος
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Νατζμ αλ-Ντιν Αγιούμπ τραυματίστηκε σε ατύχημα ιππασίας στις 31 Ιουλίου 1173, και απεβίωσε στις 9 Αυγούστου. Το τέλος του επιδείνωσε την ένταση μεταξύ του Σαλαντίν και του Νουρ αλ-Ντιν. Ο δεύτερος είχε καλέσει τον πρώτο να βοηθήσει σε μία εκστρατεία εναντίον του βασιλείου της Ιερουσαλήμ, αλλά ο Σαλαντίν επέστρεψε στην πατρίδα του, όταν άκουσε για το τέλος τού πατέρα του. Ωστόσο, η αναμενόμενη αντιπαράθεση μεταξύ του Νουρ αλ-Ντιν και του Σαλαντίν δεν συνέβη, καθώς ο Νουρ αλ-Ντιν απεβίωσε τον επόμενο χρόνο, και ο Σαλαντίν τελικά ανέλαβε τον έλεγχο ολόκληρης της Αιγύπτου και της Συρίας.
Σύμφωνα με τον Μπαχά αλ-Ντιν ιμπν Σαντάντ, ο Αγιούμπ ήταν «ένας ευγενής, γενναιόδωρος άνθρωπος, ήπιος και με εξαιρετικό χαρακτήρα». Ήταν επίσης «λάτρης του πόλο». Ο Ιμπν αλ-Καλανίισί τον αποκαλεί «άνθρωπο με αποφασιστικότητα, ευφυΐα και γνώση των υποθέσεων», ο οποίος με σύνεση παρέδωσε το Μπάαλμπεκ σε μία ανώτερη δύναμη με αντάλλαγμα ανταμοιβές και τιμές.
Το μικρό του όνομα ήταν Αγιούμπ (Ιώβ), από το οποίο προέρχεται η δυναστεία των Αγιουβιδών του Σαλαντίν και των διαδόχων του. Το Nατζμ αλ-Ντιν είναι τιμητικής σημασίας, και σημαίνει «αστήρ της πίστεως».
Οικογένεια
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Αγιούμπ είχε πολλά παιδιά:
- Nουρ αντ-Ντιν Σαχανσάχ (απεβ. 1148)
- [αλ-Μαλίκ αλ-Μουαζάμ Σαμς αλ-Νταουλά] Τουράν-Σαχ (απεβ. 1181)
- Σαλά αντ-Ντιν [Γιουσούφ] (Σαλαδίν) (1137–1193)
- αλ-Μαλίκ αλ-Αντίλ Α΄ Σαΐφ αλ-Ντιν Αμπού Μπακρ Αχμάντ (Σαφαδίν) (1145–1218)
- Tατζ αλ-Μουλούκ Αμπού Σαΐντ Μπουν (απεβ. 1184)
- αλ-Μαλίκ αλ-Αζίζ Σαΐφ αλ-Ισλάμ Τουγκτεκίν (απεβ. 1197)
- Rabi'a Khatun (κόρη, απεβ. 1246), παντρεύτηκε τον Αμίρ Σαντ αλ-Ντιν Μασούντ μπιν Μουίν αλ-Ντιν Ονόρ
- Σιτ Ας-Σαμ Φατιμά Χατούν (κόρη) [8]
Αναφορές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Morton, Nicholas (24 Απριλίου 2020). The Crusader States and their Neighbours: A Military History, 1099-1187 (στα Αγγλικά). Oxford University Press. ISBN 978-0-19-255799-5.
- ↑ Lyons, Malcolm Cameron· Jackson, David Edward Pritchett (1982). Saladin: The Politics of the Holy War. Cambridge University Press. σελ. 2. ISBN 0-521-22358-X.
According to this, two Kurdish brothers from Dvin near Tiflis, Ayyub and Shirkuh, moved to Iraq...
- ↑ Humphreys 1987, σελ. 164–167.
- ↑ James 2006.
- ↑ Phillips, Jonathan (25 Απριλίου 2019). The Life and Legend of the Sultan Saladin (στα Αγγλικά). Random House. ISBN 978-1-4481-2968-3.
- ↑ Humphreys 1977, σελ. 69.
- ↑ Sato, Tsugitaka (6 Δεκεμβρίου 2021). State and Rural Society in Medieval Islam: Sultans, Muqta's and Fallahun (στα Αγγλικά). BRILL. σελίδες 46–47. ISBN 978-90-04-49318-6.
- ↑ Humphreys, R. Stephen (1994). «Women as Patrons of Religious Architecture in Ayyubid Damascus». Muqarnas (Brill) 11: 35–54 [p. 47]. doi:.
Πηγές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Humphreys, R. S. (1987). "Ayyubids". Encyclopaedia Iranica, Vol. III, Fasc. 2. pp. 164–167.
- Humphreys, Stephen (1977), From Saladin to the Mongols: The Ayyubids of Damascus, 1193–1260, SUNY Press, ISBN 978-0-87395-263-7, https://books.google.com/books?id=JfXl5kvabhoC&q=From+Saladin+to+the+Mongols&pg=PP1
- James, Boris (2006). Saladin et les Kurdes: Perception d'un Groupe au Temps des Croisades (στα French). Paris: Editions L'Harmattan. ISBN 978-2296001053.
- Baha al-Din ibn Shaddad, The Rare and Excellent History of Saladin, ed. D. S. Richards, Ashgate, 2002.
- The Damascus Chronicle of the Crusades, Extracted and Translated from the Chronicle of Ibn al-Qalanisi. H.A.R. Gibb, 1932 (reprint, Dover Publications, 2002)
- Vladimir Minorsky, "The Prehistory of Saladin", in Studies in Caucasian History, Cambridge University Press, 1957, pp. 124–132. (available online)
- Lyons, Malcolm Cameron· Jackson, D. E. P. (1982). Saladin: The Politics of the Holy War. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-31739-8.
- P. M. Holt, The Age of the Crusades: The Near East from the Eleventh Century to 1517, Longman, 1986.