Μπέρνχαρντ Σλινκ

Μπέρνχαρντ Σλινκ
	Μπέρνχαρντ Σλινκ (2018)
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη; μητρική γλώσσα	Bernhard Schlink (Γερμανικά)
Γέννηση	6 Ιουλίου 1944; Μπίλεφελντ
Χώρα πολιτογράφησης	Γερμανία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες	Γερμανικά
Εκπαίδευση	διδάκτωρ νομικής (από 1975)
Σπουδές	Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης; Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου; Kurfürst-Friedrich-Gymnasium (Heidelberg); Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα	νομικός; δικαστής; μυθιστοριογράφος; σεναριογράφος; πανεπιστημιακός; ποιητής-νομικός; συγγραφέας
Εργοδότης	Πανεπιστήμιο Γκαίτε της Φραγκφούρτης (1991–1992); Πανεπιστήμιο της Βόννης (1982–1991); Πανεπιστήμιο Χούμπολτ; Benjamin N. Cardozo School of Law (1994–2013)
Αξιοσημείωτο έργο	d:Q123856863
Περίοδος ακμής	1988
Πολιτική τοποθέτηση
Πολιτικό κόμμα/Κίνημα	Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας
Οικογένεια
Γονείς	Edmund Schlink
Αδέλφια	Wilhelm Schlink
Συγγενείς	Basilea Schlink (θεία) και Klaus Engelhardt (κουνιάδος)
Αξιώματα και βραβεύσεις
Βραβεύσεις	Σταυρός Αξίας 1ης τάξεως του Τάγματος της Αξίας της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας (2004); βραβείο Χανς Φαλάδα (1998); Friedrich Glauser Award (1989); German Crime Fiction Award (1993); Evangelischer Buchpreis (2000); Pak Kyong-ni Prize (2014); Honorary Award of the Heinrich Heine Society (2000); d:Q137449821 (1997); Βραβείο Λορ Μπαταγιόν (1997); d:Q140460575 (2023)
Ιστότοπος
	schlink.rewi.hu-berlin.de
Υπογραφή
	Σχετικά πολυμέσα
	δεδομένα

Ο Μπέρνχαρντ Σλινκ (γερμανικά: Bernhard Schlink‎‎) (γεννημένος στις 6 Ιουλίου 1944) είναι Γερμανός νομικός, ακαδημαϊκός και συγγραφέας. Το μυθιστόρημά του Διαβάζοντας στη Χάννα (1995) έγινε διεθνές μπεστ σέλερ.^[1]

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1944 στο Γκρόσντορνμπεργκ, κοντά στο Μπίλεφελντ, ο νεότερος από τέσσερα παιδιά. Ο πατέρας του, Έντμουντ Σλινκ, ήταν καθηγητής θεολογικής σχολής και πάστορας στην αντιναζιστική Ομολογητική Εκκλησία και από το 1946 μέχρι τη συνταξιοδότησή του καθηγητής δογματικής και οικουμενικής θεολογίας στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης, κατά τη διάρκεια τεσσάρων δεκαετιών ένας από τους πιο διάσημους και επιδραστικούς Λουθηρανούς θεολόγους. Η Ελβετίδα μητέρα του, Ίρμγκαρντ, ήταν φοιτήτρια θεολογίας του πατέρα του, τον οποίο παντρεύτηκε το 1938. Ο Μπέρνχαρντ Σλινκ μεγάλωσε στη Χαϊδελβέργη από την ηλικία των δύο ετών. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης και στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Δυτικού Βερολίνου, από όπου αποφοίτησε το 1968 και το 1975 ολοκλήρωσε το διδακτορικό του.

Ακολούθησε μια επιτυχημένη καριέρα ως δικηγόρος. Το 1982, αποδέχτηκε θέση καθηγητή στο συνταγματικό και διοικητικό δίκαιο στο Πανεπιστήμιο της Βόννης και το 1987 έγινε δικαστής στο Συνταγματικό Δικαστήριο του ομόσπονδου κρατιδίου της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας. Από το 1992 διετέλεσε επίσης καθηγητής δημοσίου δικαίου και φιλοσοφίας του δικαίου στο Πανεπιστήμιο Χούμπολτ του Βερολίνου, μεταξύ άλλων θέσεων. Συνταξιοδοτήθηκε τον Ιανουάριο του 2006.^[2]

Από το 2008, ο Σλινκ μοιράζει τον χρόνο του μεταξύ Νέας Υόρκης και Βερολίνου. Έχει μια Αμερικανίδα σύντροφο και έναν ενήλικο γιο από γάμο που κατέληξε σε διαζύγιο. Είναι μέλος του λογοτεχνικού Κέντρου PEN Γερμανίας και μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας (SPD).

Λογοτεχνικό έργο

Η καριέρα του ως συγγραφέας άρχισε με αστυνομικά μυθιστορήματα. Το πρώτο, Απόδοση δικαιοσύνης, συνέγραψε με τον φίλο του νομικό Βάλτερ Ποπ. Έγραψε τα επόμενα βιβλία χωρίς τη συνεργασία του Ποπ: Η εξαπάτηση του Ζελμπ και Η δολοφονία του Ζελμπ που ολοκλήρωσε την τριλογία με τον 68χρονο ιδιωτικό ντετέκτιβ Γκέρχαρντ Ζελμπ - ένα λογοπαίγνιο με τη γερμανική λέξη selb «εαυτός» - του οποίου οι υποθέσεις τον φέρνουν αντιμέτωπο με το παρελθόν του ως δημόσιος εισαγγελέας κατά τη ναζιστική εποχή. Ο γόρδιος δεσμός κέρδισε το Βραβείο Φρίντριχ Γκλάουζερ το 1989, σημαντικό βραβείο αστυνομικής λογοτεχνίας στον γερμανόφωνο κόσμο.^[3]

Το 1995, δημοσίευσε το πρώτο του μη αστυνομικό μυθιστόρημα: Ο αναγνώστης (στα ελληνικά με τίτλο Διαβάζοντας στη Χάννα), που αναφέρεται σε έναν έφηβο και τη σχέση με μια μεγαλύτερη γυναίκα, η οποία εξαφανίζεται ξαφνικά και τη συναντά ξανά ως φοιτητής νομικής όταν παρευρίσκεται σε μια δίκη για εγκλήματα πολέμου. Το βιβλίο έγινε μπεστ σέλερ τόσο στη Γερμανία όσο και παγκόσμια και μεταφράστηκε σε πάνω από 40 γλώσσες. Το 2008 διασκευάστηκε στην εξίσου επιτυχημένη κινηματογραφική ταινία Σφραγισμένα χείλη σε σκηνοθεσία Στίβεν Ντάλντρι.^[4]

Θέματα

Στα έργα του παρουσιάζονται τρέχοντα πολιτικά γεγονότα και κυρίως ο τρόπος που η μεταπολεμική γενιά αντιμετώπισε τη γενιά των γονιών της και τα ναζιστικά εγκλήματα: Το θέμα της συλλογικής και ατομικής ενοχής, τραύματα από το παρελθόν, τo ναζιστικό παρελθόν της Γερμανίας, η διαίρεση της χώρας, οι ανισότητες μετά την επανένωση της πρώην Δυτικής και της πρώην Ανατολικής Γερμανίας, η άνοδος των νεοναζί, οι μαχητικοί αντιφασίστες, η τρομοκρατία των δεκαετιών του 1970 και του 1980, η ρωσική μαφία, κ. ά. ^[5]

Βραβεία - Διακρίσεις

Ανάμεσα στα πολλά βραβεία του Σλινκ είναι: το Γερμανικό Βραβείο Αστυνομικής Μυθοπλασίας το 1993, το Λογοτεχνικό Βραβείο της εφημερίδας Die Welt το 1999, το Βραβείο Χάινριχ Χάινε το 2000, το Τάγμα της Αξίας της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας το 2004 και το Βραβείο Παρκ Κιουνγκ-νι το 2014.^[6]

Έργα

1962: Der Andere (Ο άλλος)
1987: Selbstjustiz (Απόδοση δικαιοσύνης, με τον Βάλτερ Ποπ, μτφ. Ιάκωβος Κοπερτί, εκδ. Κριτική, 1998)
1988: Die gordische Schleife (Ο γόρδιος δεσμός, ελλ. τίτλος Ο γόρδιος φιόγκος, μτφ. Νίκος Δεληβοριάς, εκδ. Κριτική, 1999)
1992: Selbstbetrug (Η εξαπάτηση του Ζελμπ)
1995: Der Vorleser (Ο αναγνώστης, ελλ. τίτλος Διαβάζοντας στη Χάννα, μτφ. Ιάκωβος Κοπερτί, εκδ. Κριτική, 1998)
2000: Liebesfluchten (Ερωτικές αποδράσεις, μτφ. Ιάκωβος Κοπερτί, εκδ. Κριτική, 2000, συλλογή διηγημάτων)
2001: Selbstmord (Η δολοφονία του Ζελμπ, ελλ. τίτλος Τα ίχνη του χρήματος, μτφ. Ιάκωβος Κοπερτί, εκδ. Κριτική, 2003)
2006: Die Heimkehr (Ο γυρισμός, μτφ. Ιάκωβος Κοπερτί, εκδ. Κριτική, 2007)
2008: Das Wochenende (Το Σαββατοκύριακο, μτφ. Αλέξανδρος Κάιμπελ, εκδ. Κριτική, 2009)
2010: Sommerlügen (Καλοκαιρινά ψέματα, μτφ. Ιάκωβος Κοπερτί, εκδ. Κριτική, 2011)
2014: Die Frau auf der Treppe (Η γυναίκα στη σκάλα, μτφ. Απόστολος Στραγαλινός, εκδ. Κριτική, 2015)
2018: Olga (Όλγα, μτφ. Απόστολος Στραγαλινός, εκδ. Κριτική, 2018)
2020: Abschiedsfarben (Χρώματα του αποχαιρετισμού, μτφ. Απόστολος Στραγαλινός, εκδ. Κριτική, 2021, συλλογή διηγημάτων)
2021: Die Enkelin (Η εγγονή, μτφ. Απόστολος Στραγαλινός, εκδ. Κριτική, 2023)
2021: 20. Juli (20ή Ιουλίου, θεατρικό έργο, μτφ. Γιώργος Δεπάστας, εκδ. Κριτική, 2022)
2023: Das späte Leben (Ύστερη ζωή, ελλ. τίτλος Μια ζωή ακόμα, μτφ. Απόστολος Στραγαλινός, εκδ. Κριτική, 2025)

Δοκίμια

2000: Heimat als Utopie (Η πατρίδα ως Ουτοπία)
2005: Vergewisserungen – Über Politik, Recht, Schreiben und Glauben (Διαβεβαιώσεις – Για την πολιτική, το δίκαιο, τη συγγραφή και την πίστη)
2011: Gedanken über das Schreiben. Heidelberger Poetikvorlesungen. (Σκέψεις για τη συγγραφή. Διαλέξεις ποίησης στη Χαϊδελβέργη)
2007: Vergangenheitsschuld. Beiträge zu einem deutschen Thema (Η ενοχή του παρελθόντος. Συνεισφορές σε ένα γερμανικό θέμα
2015: Erkundungen. Zu Geschichte, Moral, Recht und Glauben (Εξερευνήσεις. Περί Ιστορίας, Ηθικής, Νόμου και Πίστης)

Παραπομπές

[1] . «booksjournal.gr/synenteykseis/-berxarnt-slink-dikastis-kai-syggrafeas-best-seler».

[2] ,. «inhaltsangabe.de/autoren/schlink/#biografie».

[3] . «literaturfestival.com/authors/bernhard-schlink/».

[4] . «lovelybooks.de/autor/Bernhard-Schlink/».

[5] . «perlentaucher.de/buch/bernhard-schlink/selbs-mord».

[6] . «mein-literaturkreis.de/autoren/bernhard-schlink/».

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]