Μετάβαση στο περιεχόμενο

Μπέβερλι Άλιτ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μπέβερλι Άλιτ
Γέννηση4 Οκτωβρίου του 1968
Γράνθαμ, Λίνκλσερ, Αγγλία
ΕθνικότηταΒρετανική
Ψευδώνυμο(α)Άγγελος του Θανάτου
Ποινική κατάστασηΦυλακισμένη
Καταδίκη13 φορές ισόβια για: 4 κατηγορίες για φόνο, 5 κατηγορίες για απόπειρα ανθρωποκτονίας και 6 κατηγορίες για σωματική βλάβη
Θύματα13 (4 θάνατοι)
δεδομένα

Η Μπέβερλι Γκέιλ Άλιτ (Αγγλικά: Beverly Gail Allitt/Γέννηση στις 4 Οκτωβρίου του 1968) είναι Αγγλίδα, πρώην νοσοκόμα, και κατά συρροή δολοφόνος που καταδικάστηκε για τη δολοφονία τεσσάρων παιδιών, την απόπειρα δολοφονίας τριών άλλων και την πρόκληση σοβαρών σωματικών βλαβών σε άλλα έξι παιδιά στην τέταρτη πτέρυγα του Νοσοκομείο Γκράνθαμ στο Λίνκλσερ, μεταξύ του Φεβρουαρίου και του Απριλίου 1991.[1][2][3][4][5] Τον Μάιο του 1993, η Μπέβερλι έλαβε δεκατρείς ισόβιες ποινές στο Μεγάλο Δικαστήριο του Νότιγχαμ.[6][7] Η Άλιτ κρατείται σήμερα στο ψυχιατρικό τμήμα υψίστης ασφαλείας του Νοσοκομείο Rampton Secure στο Νότενταμσάιρ.[8][9]

Τα Πρώτα Χρόνια

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Μπέβερλι Γκέιλ Άλιτ γεννήθηκε στις 4 Οκτωβρίου του 1968 και μεγάλωσε στο χωριό Κόρμπι Γκλεν κοντά στην πόλη Γκράνθαμ. Είχε δύο αδελφές και έναν αδελφό. Ο πατέρας της, ο Ρίτσαρντ Άλιτ, δούλευε σε κάβα και η μητέρα της Λίλιαν Άλιτ ήταν καθαρίστρια σχολείου. Η παιδική της ηλικία ήταν ευτυχισμένη. Όταν όμως μπήκε στην εφηβεία άρχισε να αποζητά την προσοχή με περίεργους τρόπους. Πολλές φορές φορούσε επιδέσμους ή προσποιούνταν ότι είχε τραυματιστεί. Αυτό που την ικανοποιούσε περισσότερο από οτιδήποτε ήταν οι άλλοι να ασχολούνται μαζί της ακόμα κι αν αυτό σήμαινε να την λυπούνται. Μπαίνοντας στην εφηβεία άρχισε να έχει ακόμα πιο αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά. Ήταν επιθετική, παραπονιόταν διαρκώς για διάφορα ανύπαρκτα προβλήματα υγείας ενώ δεν δίσταζε να αυτοτραυματίζεται για να πηγαίνει καθημερινά στο νοσοκομείο.

Η Άλιτ φοιτούσε στο λύκειο Charles Read, έχοντας αποτύχει την εξέταση για να μπει στο λύκειο θηλέων Kesteven and Grantham School. Εργαζόταν περιστασιακά ως γκουβερνάντα. Τελικά εγκατέλειψε το σχολείο στην ηλικία των 16 ετών και άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα νοσηλευτικής στο Κολέγιο του Γκράνθαμ.[10][11] Σύντομα άρχισε να κάνει πρακτική σε έναν οίκο ευγηρίας όπου και εκεί η αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά της δεν άργησε να εκδηλωθεί. Οι υποψίες έπεσαν πάνω της όταν βρέθηκαν περιττώματα πασαλειμμένα σε τοίχους και στη συνέχεια τοποθετημένα στο ψυγείο, ώστε να τα βρει το υπόλοιπο προσωπικό.

Κατά τη διάρκεια των σπουδών της απουσίαζε συχνά από τα μαθήματα ισχυριζόμενη ότι ήταν άρρωστη. Παρά το ιστορικό των απουσιών της και της αποτυχίας της στις τελικές εξετάσεις, προσελήφθη το 1991 με εξάμηνη σύμβαση στην παιδιατρική πτέρυγα του Νοσοκομείου Γκράνθαμ στο Λίνκλσερ της Αγγλίας. Τους αμέσως επόμενους μήνες οι γιατροί στην παιδιατρική πτέρυγα ήρθαν αντιμέτωποι με μία σειρά ξαφνικών και ανεξήγητων θανάτων.

Οι Δολοφονίες

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Φιλική, γλυκιά και αθώα. Αυτήν ήταν η πρώτη εντύπωση που έδινε η νοσοκόμα Μπέβερλι Άλιτ σε όποιον την συναντούσε. Πίσω όμως από το αθώο βλέμμα κρυβόταν ένα διαβολικό πλάσμα, μία στυγνή δολοφόνος που δεν δίσταζε να αφαιρέσει τις ζωές αθώων παιδιών ενώ εργαζόταν ως νοσοκόμα. Το πιο σοκαριστικό της υπόθεσης είναι ότι γινόταν φίλη με τους γονείς των θυμάτων της και στην συνέχεια τους παρηγορούσε για την μεγάλη τους απώλεια που εκείνη είχε προκαλέσει.[12] Δεν είναι τυχαίο που στην ιστορία της δημοσιογραφίας έμεινε γνωστή ως "Άγγελος του Θανάτου".

Όλα άρχισαν στις 21 Φεβρουαρίου του 1991, όταν ο μόλις επτά εβδομάδων Λίαμ Τέιλορ, εισήχθη στο νοσοκομείο με πνευμονία. Η νοσοκόμα Μπέβερλι Άλιτ ανέλαβε την φροντίδα του μικρού καθησυχάζοντας τους γονείς του ότι βρίσκεται σε καλά χέρια και δεν είχαν κανένα λόγο να ανησυχούν. Στη συνέχεια τους συμβούλευσε να πάνε σπίτι τους για να ξεκουραστούν. Εκείνο το μεσημέρι η Μπέβερλι προθυμοποιήθηκε να παράσχει εθελοντικά μια επιπλέον νυχτερινή βάρδια. Κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της νύχτας έμεινε μόνη με τον μικρό Λίαμ και λίγο αργότερα κάλεσε σε βοήθεια, καθώς το παιδί είχε σταματήσει να αναπνέει. Το παιδί έπαθε καρδιακή ανακοπή και οι γιατροί κατέβαλαν υπεράνθρωπες προσπάθειες για να το κάνουν να αναπνεύσει ξανά.[12] Το επόμενο πρωί η Άλιτ ενημέρωσε τηλεφωνικά τους γονείς πως ο γιος τους αντιμετώπισε το βράδυ κάποια αναπνευστικά προβλήματα αλλά ήταν καλά. Έτσι τους πρότεινε να μείνει μαζί του ακόμα ένα βράδυ και εκείνοι δέχτηκαν. Η 23χρονη νοσοκόμα έμεινε να προσέχει το παιδί. Όταν μια συνάδελφος της μπήκε κάποια στιγμή στο δωμάτιο, την βρήκε να στέκεται δίπλα στο αγοράκι, που ήταν ωχρό σαν φάντασμα. Κάλεσαν αμέσως βοήθεια αλλά παρά τις προσπάθειες της ιατρικής ομάδας, το παιδί είχε υποστεί σοβαρή εγκεφαλική βλάβη και νοσηλευόταν πλέον με μηχανική υποστήριξη. Γνωρίζοντας ότι δεν θα αναρρώσει ποτέ, οι γονείς του πήραν την σπαρακτική απόφαση να τον αποσυνδέσουν από τα μηχανήματα.[12] Ο θάνατος του καταγράφηκε ως καρδιακή ανεπάρκεια. Ένα μικρό παιδί χωρίς προηγούμενο ιστορικό καρδιακών προβλημάτων, είχε πεθάνει μυστηριωδώς από ανακοπή.

Το επόμενο θύμα ήταν ο 11χρονος Τίμοθι Χάρντγουικ, που εισήχθη στο νοσοκομείο με επιληψία. Και πάλι η Μπέβερλι προθυμοποιήθηκε να αναλάβει την φροντίδα του. Λίγα λεπτά αφού έμεινε μαζί του η καρδιά του σταμάτησε να χτυπά. Η Άλιτ σήμανε συναγερμό. Παρά τις προσπάθειες των γιατρών, στάθηκε αδύνατον να τον βοηθήσουν. Η νεκροψία που έγινε αργότερα απέτυχε να προσδιορίσει την ακριβή αιτία θανάτου, αν και όλοι θεώρησαν ότι οφειλόταν σε επιληπτική κρίση.

Πέντε ημέρες αργότερα, συνέβη ακόμα ένα περιστατικό. Στις 3 Μαρτίου 1991 η 14 μηνών Κέιλι Ντέσμοντ μπήκε προληπτικά στην παιδιατρική πτέρυγα, καθώς είχε μια ελαφριά αναπνευστική λοίμωξη. Εκεί που όλοι περίμεναν να ανακάμψει γρήγορα, υπέστη καρδιακή προβολή πέντε μέρες αργότερα. Ωστόσο υποβλήθηκε σε επιτυχής ανάνηψη και επέζησε. Οι γιατροί την υπέβαλλαν σε εξονυχιστικό έλεγχο και παρατήρησαν ένα περίεργο σημάδι παρακέντησης κάτω από τη μασχάλη της και μια φυσαλίδα αέρα.[12] Δεν έδωσαν συνέχεια στο γεγονός, ούτε διεξήχθη καμία έρευνα καθώς πίστευαν ότι είχε γίνει καταλάθος. Έτσι η Μπέβερλι μπορούσε να συνεχίσει το μακάβριο έργο της.

Το επόμενο θύμα της ήταν ο πέντε μηνών Πολ Κράμπτον. Μπήκε στην παιδιατρική πτέρυγα στις 20 Μαρτίου του 1991, με μια ελαφριά βρογχίτιδα. Λίγο πριν πάρει εξιτήριο η διαβολική νοσοκόμα, η οποία είχε αναλάβει την φροντίδα του, ζήτησε βοήθεια καθώς το παιδί φαινόταν να υποφέρει από διαβητικό σοκ, πέφτοντας σε κώμα σε τρεις διαφορετικές περιπτώσεις.[12] Κάθε φορά που οι γιατροί τον επανέφεραν, εκείνος εμφάνιζε αυξημένα επίπεδα σακχάρου στο αίμα. Τον μετέφεραν στο νοσοκομείο του Νότινγχαμ και έτσι σώθηκε η ζωή του. Η νοσοκόμα που τον συνόδευσε στο ασθενοφόρο δεν ήταν άλλη από την Μπέβερλι Άλιτ.[12] Ως εκ θαύματος επέζησε το μωρό. Την επόμενη μέρα ο πεντάχρονος Μπράντλεϊ Γκίμπσον, που έπασχε από πνευμονία, έπαθε μια απρόσμενη καρδιακή προσβολή, αλλά σώθηκε από τους γιατρούς. Οι διαδοχικές εξετάσεις αίματος στις οποίες τον υπέβαλαν, έδειξαν υψηλά ποσοστά ινσουλίνης, κάτι το οποίο οι παιδίατροι δεν μπορούσαν να εξηγήσουν. Αφού αναζωογονήθηκε, μεταφέρθηκε σε άλλο νοσοκομείο του Νότιγχαμ.[12]

Την ίδια ημέρα, στις 21 Μαρτίου του 1991, ο δίχρονος Γικ Χούνγκ Τσαν εισήχθη στο νοσοκομείο μετά από πτώση από παράθυρο και κάταγμα κρανίου.[12] Ενώ τον φρόντιζε η Μπέβερλι, τα επίπεδα οξυγόνου του έπεσαν επικίνδυνα χαμηλά δύο φορές. Για καλή του τύχη μεταφέρθηκε σε μεγαλύτερο νοσοκομείο στο Νότιγχαμ. Τα συμπτώματα του αποδόθηκαν στον τραυματισμό στο κεφάλι. Την 1η Απριλίου του 1991 η μόλις δύο μηνών Μπέκι Φίλιπς νοσηλεύτηκε με έναν ιό στο στομάχι. Ενώ ήταν υπό την φροντίδα της Άλιτ εμφάνισε συμπτώματα υπογλυκαιμίας. Μετά τις εξετάσεις στις οποίες υπεβλήθη οι γιατροί άφησαν το κοριτσάκι να επιστρέψει σπίτι του με την μαμά του. Κατά τη διάρκεια της νύχτας το παιδί είχε σπασμούς. Λίγες ώρες αργότερα πέθανε. Ως προληπτικό μέτρο, η δίδυμη αδερφή της Μπέκι, η Κέιτι Φίλιπς, εισήχθη και εκείνη στο νοσοκομείο.[12] Λίγο ώρα αφότου η Άλιτ την φρόντισε, σταμάτησε να αναπνέει και χρειάστηκε να υποβληθεί σε ανάνηψη. Δύο ημέρες αργότερα σταμάτησε να αναπνέει ξανά, αλλά αυτή τη φορά υπέστη μόνιμη εγκεφαλική βλάβη λόγω παρατεταμένης έλλειψης οξυγόνου. Όταν μεταφέρθηκε σε άλλο νοσοκομείο, διαπιστώθηκε αργότερα ότι οι κρίσεις άπνοιας που είχε ήταν αποτέλεσμα της λήψης μεγάλων δόσεων ινσουλίνης και καλίου. Η μητέρα της Κέιτι, η Σου Φίλιπς, ήταν τόσο ευγνώμων στην Άλιτ που έσωσε τη ζωή του μωρού της που ζήτησε από την Άλιτ να γίνει η νονά του παιδιού της.[12] Η Μπέβερλι Άλιτ το δέχτηκε ευγενικά.

Τα ανεξήγητα συμπτώματα σε συνδυασμό με την νοσηλεία από την Μπέβερλι, κίνησαν τις υποψίες. Το πραγματικό πρόσωπο της νοσοκόμας – δολοφόνου αποκαλύφθηκε με τον θάνατο του μόλις 15 μηνών βρέφους, Κλαίρ Πεκ στις 22 Απριλίου του 1991. Το μωρό που υπέφερε από άσθμα, όταν βρέθηκε στα χέρια της Άλιτ, που υποτίθεται θα το φρόντιζε, υπέστη καρδιακή προσβολή.[12] Σώθηκε από τους γιατρούς αλλά όταν ξαναβρέθηκε μόνο του με τη δολοφονική νοσοκόμα συνέβη το ίδιο και αυτή τη φορά, με μοιραία κατάληξη. Όταν πραγματοποιήθηκε νεκροψία, ανακαλύφθηκε ότι είχε ίχνη λιδοκαΐνης στους ιστούς της, ενός φαρμάκου που χορηγείται κατά τη διάρκεια καρδιακής ανακοπής, αλλά ποτέ σε ένα μωρό.[12]

Η Σύλληψη

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Στιούαρτ Κλίφτον, ο επικεφαλής της αστυνομίας που ανέλαβε την υπόθεση, υποψιάστηκε ότι είχε να κάνει με εγκληματική ενέργεια.[12] Εξέτασε όλους τους περίεργους θανάτους που είχαν συμβεί στο νοσοκομείο κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων μηνών. Γρήγορα οδηγήθηκε στο συμπέρασμα ότι όλοι είχαν έναν κοινό παρονομαστή: τα υψηλά ποσοστά είτε ινσουλίνης, είτε καλίου ή και τα δύο μαζί στον οργανισμό των θυμάτων.[12] Διαπιστώθηκε ότι η Αλίτ ήταν η μόνη νοσοκόμα που είχε βάρδια όταν σημειώθηκαν όλες οι επιθέσεις στα παιδιά και είχε πρόσβαση στο φαρμακείο του νοσοκομείου. Επίσης ανακαλύφθηκε πως η Μπέβερλι Άλιτ είχε δηλώσει την απώλεια του κλειδιού του ψυγείου, στο οποίο φυλάσσονταν οι ινσουλίνες. Τέλος, ελέγχθηκαν και ανακρίθηκαν οι γονείς των θυμάτων και εγκαταστάθηκε κάμερα ασφαλείας στην παιδιατρική πτέρυγα του νοσοκομείου.

Το Νοέμβριο του 1991, η αστυνομία είχε στα χέρια της αρκετά στοιχεία ώστε να προχωρήσει στη σύλληψη της νοσοκόμας Μπέβερλι Άλιτ. Η ίδια επέδειξε ψυχραιμία και αυτοσυγκράτηση κατά την ανάκριση, επιμένοντας ότι απλώς φρόντιζε τα θύματα και αρνήθηκε όλες τις κατηγορίες για τις κατά συρροή δολοφονίες. Όμως η έρευνα που διενεργήθηκε στο σπίτι της την διέψευσε, καθώς έφερε στο φως χαμένες σελίδες από τα βιβλία νοσηλείας των θυμάτων. Η αστυνομία την έστειλε για ψυχιατρική εξέταση, όπου διαπιστώθηκε ότι έπασχε από το σύνδρομο Μινχάουζεν. Παρά τις επισκέψεις και τις αξιολογήσεις από διάφορους επαγγελματίες υγείας όσο βρισκόταν υπό κράτηση, η Μπέβερλι αρνήθηκε να ομολογήσει τι είχε κάνει.[12] Μετά από μία εβδομάδα στη φυλακή, αρνήθηκε να φάει ή να πιει και μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο Rampton Secure. Τελικά η Μπέβερλι παραδέχτηκε τα 13 εγκλήματα της σε μια αποτυχημένη αίτηση να παραμείνει στο νοσοκομείο και να αποφύγει την φυλακή. Εντούτοις, κανένας από τους συγγενείς των θυμάτων της Άλιτ δεν ενημερώθηκε την δεδομένη στιγμή για την πλήρη ομολογία της.

Αμέσως μετά από το σκάνδαλο, η παιδιατρική πτέρυγα του Νοσοκομείου του Γκράνθαμ στο Λίνκλσερ έκλεισε οριστικά.

Δίκη και φυλάκιση

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά από αναρίθμητες αναβολές λόγω των "ασθενειών" της Άλιτ (αποτέλεσμα των οποίων ήταν να χάσει 25 κιλά), η δίκη της έγινε στο Βασιλικό Δικαστήριο του Νότινγχαμ στις 15 Φεβρουαρίου του 1993.[13] Κατηγορήθηκε για τέσσερις φόνους, έντεκα απόπειρες δολοφονίας και έντεκα κατηγορίες για πρόκληση σοβαρής σωματικής βλάβης. Η Άλιτ δήλωσε αθώα σε όλες τις κατηγορίες.[14] Οι εισαγγελείς απέδειξαν στους ενόρκους πώς η κατηγορούμενη ήταν παρούσα σε κάθε ύποπτο επεισόδιο και παρέθεσαν αποδεικτικά στοιχεία για υψηλές μετρήσεις ινσουλίνης και καλίου σε κάθε ένα από τα θύματα, καθώς και σημάδια από τρυπήματα σύριγγας. Η Μπέβερλι Άλιτ κατηγορήθηκε επίσης ότι σταματούσε την παροχή οξυγόνου στα θύματα της, είτε με ασφυξία είτε διακόπτοντας την μηχανική υποστήριξη. Ο παιδιατρικός εμπειρογνώμονας Ρόι Μέντοου, ανέλυσε κατά την διάρκεια της δίκης την περίεργη συμπεριφορά που κατέδειξε η Μπέβερλι Άλιτ, τόσο ως νοσοκόμα όσο και κατά την κράτηση της. Κατέλεξε στο συμπέρασμα ότι εκείνη δεν θα θεραπευτεί ποτέ. Κατέστησε δε σαφές ότι αποτελεί κίνδυνο για όποιον θα μπορούσε να έρθει σε επαφή.[12]

Στο ντοκιμαντέρ του 2018 με τίτλο: "Trevor McDonald and the Killer Nurse" ("Ο Τρέβορ ΜακΝτόναλντ και η Νοσοκόμα-Δολοφόνος"), τότε στενοί φίλοι της Μπέβερλι υποστήριξαν ότι εκείνη τους είχε πει πριν από την δίκη της, ότι ήταν βέβαιη ότι δεν θα κατέληγε στην φυλακή. Ωστόσο οι προσδοκίες της διαψεύστηκαν. Μετά από μια δίκη που διήρκεσε σχεδόν δύο μήνες (και στην οποία η κατηγορούμενη παρευρέθηκε μόνο 16 ημέρες λόγω συνεχιζόμενης ασθένειας), η Άλιτ καταδικάστηκε στις 23 Μαΐου του 1993 σε 13 φορές ισόβια για φόνους και απόπειρες φόνων. Ήταν η σκληρότερη ποινή που είχε επιβληθεί σε γυναίκα, μετά την κατάργηση της θανατικής ποινής. Σύμφωνα με τον δικαστή έπρεπε να επιβληθεί για να δικαιωθούν τα θύματα. Η Μπέβερλι κλείστηκε κατόπιν στην ψυχιατρική πτέρυγα νοσοκομείου υψίστης ασφάλειας στο Νότινγχαμ. Με το που βρέθηκε εκεί δεν άργησε να επιζητά και πάλι την προσοχή καταπίνοντας τριμμένα γυαλιά και καίγοντας τα χέρια της με καυτό νερό.[15][16] Η φρικτή φύση των εγκλημάτων της, την τοποθέτησε στον κατάλογο του Υπουργείου Εσωτερικών με τους εγκληματίες που δεν θα δικαιούνται ποτέ αποφυλάκιση υπό όρους.

Στα χρόνια που πέρασαν μετά την δική, διατυπώθηκαν κατηγορίες και παράπονα από τους γονείς των θυμάτων, κυρίως όμως από τον Κρις Τέιλορ, πατέρα του μικρού Λίαμ, ότι το Νοσοκομείο Rampton Secure που βρίσκεται η Μπέβερλι μοιάζει περισσότερο με κατασκήνωση διακοπών παρά με φυλακή. Η εγκατάσταση, η οποία διαθέτει περίπου 1400 υπαλλήλους για να χειριστούν περίπου 400 κρατούμενους, κοστίζει στους φορολογούμενους πολίτες περίπου 2000 λίρες την εβδομάδα ανά κρατούμενο. Επιπλέον, η εφημερίδα Mirror έγραψε τον Μάιο του 2005, ότι η Άλιτ είχε λάβει πάνω από 25.000 λίρες σε κρατικά επιδόματα από τη φυλάκιση της το 1993.

Το 2001 υπήρξαν αναφορές ότι η Μπέβερλι επρόκειτο να παντρευτεί τον συγκρατούμενό της, Μαρκ Χέγκι. Μέχρι σήμερα όμως είναι ανύπαντρη. Τα κίνητρα της για τα εγκλήματα της δεν έχουν ποτέ ξεκαθαριστεί πλήρως, παρόλο που έχουν αποδοθεί στο Σύνδρομο Μινχάουζεν δια αντιπροσώπου.[17] Στις 6 Δεκεμβρίου του 2007, ο δικαστής Στάνλεϊ Μπερντόν δήλωσε ότι η Μπέβερλι θα έπρεπε να ολοκληρώσει την αρχική ελάχιστη ποινή της των τριάντα ετών, πριν συζητηθεί η αναστολή της,[18] καθώς ορισμένες από τις οικογένειες των θυμάτων κατέθεσαν αγωγή, επειδή πίστευαν εσφαλμένα ότι η ελάχιστη ποινή της είχε καθοριστεί σε σαράντα χρόνια.[19] Η ποινή της ολοκληρώθηκε τον Νοέμβριο του 2021 αλλά τελικά δεν της δόθηκε αναστολή.[9] Στις 3 Οκτωβρίου του 2023, η Μπέβερλι εμφανίστηκε ενώπιον δικαστηρίου ψυχικής υγείας για να αξιολογηθεί για πιθανή μεταφορά της σε κανονική φυλακή.[20] Στις 8 Δεκεμβρίου του 2023, βγήκε η απόφαση που δήλωνε ότι η Άλιτ πρέπει να παραμείνει στο Νοσοκομείο Rampton Secure. Η επόμενη αξιολόγηση της θα γίνει το 2026.[21]

Στον λαϊκό πολιτισμό

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  • Η Μπέβερλι Άλιτ ήταν το θέμα ενός βιβλίου με τίτλο: "Murder on Ward Four" ("Δολοφονία στην Πτέρυγα Τέσσερα") του συγγραφέα Νικ Ντέιβις.
  • Μια δραματοποιημένη μίνι σειρά του 2005 και παραγωγής του BBC με τίτλο: "Angel of Death" ("Ο Άγγελος του Θανάτου"), έδειχνε την υπόθεση της Μπέβερλι Άλιτ την οποία ενσάρκωσε η ηθοποιός Τσάρλι Μπρουκς.[22]
  • Η ιστορία της Άλιτ απεικονίστηκε σε επεισόδια των εξής ντοκιμαντέρ πραγματικών εγκλημάτων:
  1. "Crimes That Shook Great Britain" ("Εγκλήματα Που Συγκλονίζουν Την Μεγάλη Βρετανία")
  2. "Deadly Women" ("Θανάσιμες Γυναίκες")
  3. "Born To Kill?" ("Γεννημένοι Για Να Σκοτώνουν;")
  4. "Evil Up Close" ("Το Κακό Από Κοντά")
  5. "The Most Evil Killers of Britain" ("Οι Πιο Διαβολικοί Δολοφόνοι της Βρετανίας")
  6. "Nurses Who Kill" ("Νοσοκόμες Που Σκοτώνουν").[23][24]

Παραπομπές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. ↑ Katz, Ian (18 Μαΐου 1993). «The verdicts: Beverly Allitt». The Guardian. London.
  2. ↑ «Nurse 'only link to children's deaths'». The Guardian. London. 16 Φεβρουαρίου 1993.
  3. ↑ Jenkins, Lin (18 Μαΐου 1993). «Shadows of death fell across Ward 4». The Times. London.
  4. ↑ Jenkins, Lin (18 Μαΐου 1993). «Killings fed a craving for attention». The Times. London.
  5. ↑ Foster, Jonathan (15 Οκτωβρίου 1993). «Child murderer confesses at last». The Independent. London.
  6. ↑ Weale, Sally (29 Μαΐου 1993). «Allitt jailed 'with no prospect of release'». The Guardian. London.
  7. ↑ «Killer nurse gets 13 life sentences in Britain». UPI. 28 Μαΐου 1993. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Μαρτίου 2021. Ανακτήθηκε στις 13 Αυγούστου 2020.
  8. ↑ Foster, Jonathan (2 Φεβρουαρίου 1994). «Warning signs about Allitt 'overlooked'». The Independent. London. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Ιανουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 4 Ιανουαρίου 2020.
  9. 1 2 «Grantham family of victim of Beverly Allitt says killer nurse 'must never be set free'». Grantham Journal. 30 Αυγούστου 2021. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Φεβρουαρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 30 Απριλίου 2022.
  10. ↑ «Drawn curtains in a silent village: The Beverly Allitt case: on Friday». Independent.co.uk. 22 Μαΐου 1993. Ανακτήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 2016.
  11. ↑ John Askill· Martyn Sharpe (7 Ιανουαρίου 2014). Angel of Death: Killer Nurse Beverly Allitt. Michael OMara. σελίδες 84–. ISBN 978-1-78243-245-6.
  12. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 «Beverley Allitt».
  13. ↑ Appleyard, W. J. (29 January 1994). «Murder in the NHS». BMJ 308 (6924): 287–288. doi:10.1136/bmj.308.6924.287. PMID 8124115.
  14. ↑ Murray, Ian (16 Φεβρουαρίου 1993). «Hospital nurse denies killing babies with insulin injections». The Times. London.
  15. ↑ Robinson, Oonagh (28 Νοεμβρίου 2011). «Behind the scenes at Rampton». Nottingham Evening Post. Nottingham. σελ. 12.
  16. ↑ «Beverly Allitt: Suffer the Children». The Crime Library. 10 Μαΐου 2000. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Φεβρουαρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 2007.
  17. ↑ «Famous Criminals: Beverley Allitt». Crime & Investigation Network. 10 Φεβρουαρίου 2005. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Νοεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 2007.
  18. ↑ Batty, David (6 Δεκεμβρίου 2007). «Serial killer nurse Allitt must serve 30 years». The Guardian. London. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Ιουνίου 2020. Ανακτήθηκε στις 29 Αυγούστου 2013.
  19. ↑ «Child killer Allitt's tariff set». BBC News. London. 6 Δεκεμβρίου 2007. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Απριλίου 2009. Ανακτήθηκε στις 29 Αυγούστου 2013.
  20. ↑ Rigley, Stephen (3 Οκτωβρίου 2023). «'Angel of death' serial killer Beverley Allitt who murdered four children in hospital taking first steps towards release». LBC. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Δεκεμβρίου 2024. Ανακτήθηκε στις 3 Οκτωβρίου 2023.
  21. ↑ «Beverley Allitt Profile - Where is she now?». Killer Updates. 14 Απριλίου 2025. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Μαΐου 2025. Ανακτήθηκε στις 16 Απριλίου 2025.
  22. ↑ «Angel of Death: The Beverly Allitt Story». crimedocumentary.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 2017.
  23. ↑ «"Crime+Investigation" information on Allitt». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Σεπτεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2019.
  24. ↑ «"Crime+Investigation" TV shows on Allitt». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Δεκεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2019.
Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Μπέβερλι_Άλιτ&oldid=11762481"