Μετάβαση στο περιεχόμενο

Μπάουτο

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μπάουτο
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Flavius Bauto (Λατινικά)
Γέννηση4ος αιώνας
Θάνατος388
Χώρα πολιτογράφησηςΑρχαία Ρώμη
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητααξιωματικός
πολιτικός
Οικογένεια
ΤέκναΕυδοξία (αυτοκράτειρα)
Arbogast
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Βαθμός/στρατόςΣτρατηγός/Ρωμαϊκός στρατός
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΑξίωμαΡωμαίος συγκλητικός
ιππάρχης
Ύπατος στην αρχαία Ρώμη

Ο Φλάβιος Μπάουτο, λατιν.: Flavius Bauto, (απεβ. π. το 385) ήταν εκλατινισμένος Φράγκος, που υπηρέτησε ως μάγιστρος του στρατού (magister militum) της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και αυτοκρατορικός σύμβουλος υπό τον Βαλεντιανιανό Β΄.

Όταν ο σφετεριστής Μάγνος Μάξιμος εισέβαλε στην Ιταλία σε μια προσπάθεια να αντικαταστήσει τον Βαλεντινιανό Β΄, ο Μπάουτo ηγήθηκε της στρατιωτικής άμυνας εναντίον του. [1] Σύμφωνα με τον Αμβρόσιο επίσκοπο Μεδιολάνου, ο Μάξιμος κατηγόρησε τον Μπάουτο ότι του επιτέθηκε με βάρβαρα στρατεύματα και ότι σκόπευε να θέσει ως αυτοκράτορα-μαριονέτα τον Βαλεντινιανό Β' για να αποκτήσει την εξουσία. [2] Ως προς τη θρησκεία, ο Μπάουτo ήταν πιθανότατα χριστιανός. [3] Αυτός και ο Ρουμόριδος, ο οποίος ήταν ειδωλολάτρης, ήταν παρόντες πριν από τον Βαλεντινιανό Β', όταν ο Αμβρόσιος έπεισε επιτυχώς τον Αυτοκράτορα ενάντια στην πρόταση του Κόιντου Αυρήλιου Σύμμαχου να αποκαταστήσει τον παγανιστικό Βωμό της Νίκης, ο οποίος είχε αφαιρεθεί νωρίτερα από τη Σύγκλητο της Ρώμης. Στη συνέχεια, οι δύο άνδρες συμφώνησαν με την απόφαση του Βαλεντινιανού Β'. [4]

Έγινε ύπατος το 385, αλλά απεβίωσε αμέσως μετά, πιθανότατα από φυσικά αίτια. Στη συνέχεια, η κόρη του Αιλία Ευδοξία διέμενε στο σπίτι ενός γιου του Προμότου, ενός νέμεση του Ρουφίνου, και αργότερα παντρεύτηκε τον Αυτοκράτορα Αρκάδιο το 395. Έτσι η Ευδοξία έγινε μια από τις ισχυρότερες αυτοκράτειρες της περιόδου. Στο στρατιωτικό του αξίωμα τον διαδέχθηκε ο Αρβογάστης, ο οποίος επηρέασε τον Βαλεντινιανό Β'· ο Ιωάννης της Αντιόχειας αναφέρει ότι ο Αρβογάστης ήταν γιος του Μπάουτο. [5] [6]

  1. PLRE I p. 159
  2. Ambrose, Epistolae 24
  3. Cameron, Alan (2010). The Last Pagans of Rome. Oxford University Press. σελ. 85–86. 
  4. Ambrose, Epistolae 57.3
  5. PLRE I pp. 159–156
  6. John of Antioch's assertion has been rejected in PLRE but accepted in Cameron, Alan (2010) The Last Pagans of Rome Oxford University Press. p. 85 note 228