Μούρεσι Πηλίου

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Το Μούρεσι είναι ένα χωριό του Πηλιού το οποίο έχει θέα προς βουνό και θάλασσα.Ως γειτονικά χωριά του είναι ο Κισσός, ο Αγιος Δημήτριος και το Αιγαίο Πέλαγος. Είναι γεωγραφικά κτισμένο πάνω από την Νταμούχαρη, το Παπα Νερό και τον Άγιο Ιωάννη,το παλιότερο παραθαλάσσιο του ανατολικού Πηλιού.Ο επισκέπτης πηγαίνοντας στο Μούρεσι αντικρίζει την Χαλκιδική η οποία βρίσκεται απέναντι όπως και το Άγιο Όρος.Το Μούρεσι διαθέτει άγρια φυσική ομορφιά αλλά είναι το ιδανικό μέρος για διακοπές μακριά από τον πολύ κόσμο.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ένα τυπικό πηλιορείτικο παλιό "βακούφι" με χαρακτηριστικό παρελθόν. Για τις ιστορικές ρίζες του χωριού του Ανατολικού Πηλίου, που βρίσκεται 4 μόλις χιλιόμετρα δυτικότερα της Τσαγκαράδας και το ίδιο περίπου υψόμετρο (380 μ.), διατυπώθηκαν κατά καιρούς πολλές απόψεις, στηριγμένες σε διάφορες ιστορικές εκδοχές, ολες αυτές όμως παρεμειναν τελικα σκετες υποθεσεις γιατι δε σταθηκε μπορετο να επιβεβαιωθεί καμία εκδοχή από κανένα ιστορικό ντοκουμέντο που να ξεκαθαρίζει τα πραγματα υπερ  της μιας ή της αλλης αποψεως . Εξ ΄ άλλου το τοπωνύμιο <<Μούρες>> απασχόλησε αρκετούς ιστορικούς και διανοούμενους, ντόπιους και ξένους που στην προσπάθεια τους να το ετυμολογήσουν σωστά, βασάνισαν κι όλη την έρευνα για την προέλευση των πρώτων κατοίκων του χωριού, καθώς και για την αναζήτηση του τόπου και του χρόνου της συγκρατήσεως του πρώτου οικισμού. Έτσι ο γάλλος Μεζιέρ που περιόδευε κατά το 1850 το Πήλιο ,ξεκινώντας απ’ τη φωνητική ομοιότητα του τοπωνύμιου, βρίσκει στην ονομασία του χωριού <<αναλογίαν τινά προς τας Μύρας, την πόλην Μαγνητικήν κατά τον Θερμαικόν κόλπον>> όπως μας πληροφορεί αργότερα Γεωργιάδης.Την άποψη του Γάλλου ιστορικού υιοθέτει στο βιβλίο του << Η Μακρινίτσα και το Πήλιο>> και ο σύγχρονος πηλιορείτης ιστορικός Δ. Σισιλιανός , ο οποίος αφού τοποθετεί την αρχαία πόλη στο χώρο της σημερινής Νταμουχαρης, παρατηρεί πως το τοπωνύμιο <<Μούρες>> δεν είναι παρά παράφραση του <<Μύρες>> κατά μετατροπή του υ σε ου.Στηριγμένοι όπως φαίνεται στην ίδια άποψη και οι παλιότεροι <<λόγιοι>> του Πηλίου, μετέγραψαν το όνομα του χωριού που πιο πριν προφέρονταν <<Μούρες>> ή και <<Μορις>> σε <<Μύρεσις>> ή <<Μυρεσιον>>χωρις να πολυεξετασουν την ορθότητα της εκδοχής που διετύπωσε ο Μεζιέρ. Ήταν όμως η αρχαία πόλη Μυρες χρισμένη στη Νταμουχαρη ή όχι? Ο Σκύλαξ που είναι ο παλιότερος γνωστός σε μας γεωγράφος , κάνοντας τον περίπλου της Μαγνησίας, γράφει στη διηγήσου σχετικά με τις μαγνητικές πόλεις.Το γεγονός ότι ο αρχαίος γεωγράφος αναφέρει την πόλη τελευταία στη σειρά , μας υποχρεώνει να παραλεχθούμε ότι οι Μύρες θα πρέπει να βρίσκονταν κατά πολύ δυτικότερα απ την Νταμουχαρη , αφού μας είναι γνωστό πως τα ερείπια των τριών άλλων μαγνητικών βρίσκονται μετά την Νταμουχαρη προς αυτή την κατεύθυνση και με πρώτα της Μελίβοιας. Ξεκινώντας μάλιστα άπαυτη τη διαπίστωση ο αρχαιολόγος Αρβανιτόπουλος ,υπέθεσε πως οι Μυρεςμπορει να ήταν στη θέση <<παλιοπυργος>>, ενώ παλιότερα ο Γεωργιάδης είχε τη γνώμη πως ήταν κτισμένη στο <<Παλιόκαστρο>> της Ζαγοράς. Αρκετοί τέλος ασπάζονται και την απλοϊκή άποψη που θέλει το τοπωνύμιο …καρπό των δένδρων μωρεων απ’ τις οποίες ήταν κατάφυτη όλη η περιοχή μέχρι τα μέσα περίπου του 19 αιώνα. Όταν το 1954 το Υπουργείο Εσωτερικών πρότεινε με εγκύκλιο του τη μετονομασία του χωριού , η κοινότητα αντέδρασε ζωηρά στην πρόταση αυτή , υποστηρίζοντας στο σχετικό ψήφισμα την παραπάνω άποψη , που ωστόσο δεν φαίνεται να επιβεβαιώνεται από καμία επιδομή ιστορική πηγή.                                                                                                                                                                                                                                          

Στην αρχαία παντως εποχη το μερος φαινεται πως ηταν κατοικημενο. Αυτο διαπιστωνεται απο το γεγονος οτι στο λοφο που βρισκεται ανατολικα της εκκλησιας Αγια Παρασκευη βρεθηκε στις 20 Αυγουστου του 1934 αρχαικη εποχη ληκυθος αβαφη, μεσα σε ενα ταφο σκεπασμενο με κεραμιδια. Ομως το ευρημα αυτο σταθηκε και το μοναδικο γιατι ο Ν. Γιαννοπουλος που ενδιαφερθηκε τοτε δεν μπορεσε να κανει ανασκαφες απο ελλειψη πιστωσεων. Στα μεσαιωνικα εξ'αλλου χρ4ονια τα ιχνη του χωριου ξαναφαινονατι στη Νταμουχαρη οπου υπαρχει και μοναδικο σε ασφαλεια λιμανι στην περιοχη, λιμανι που προσφερεται σαν το πιο βολικο καταφυγιο για τα πλοια σε ολη την κακοτραχαλη ακτη του ανατολικου Πηλιου που, οπως παρατηρει και ο Γεωργιαδης, <<εν καιρω χειμωνι ειναι απροσπελαστος>>. Εδω εξ'αλλου στη Νταμουχαρη (ακριβεστερα η ονομασια ειναι Ταμουχαρη, εγινε ομως Νταμουχαρη με την προσθηκη του τελικου νι του αρθρου της στην αιτιατικη, αποτελεσμα της συχνης χρησεως της φρασεως                                                                                                                                                                                                                                          

ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αν κάποιος επισκευτεί το Μούρεσι θα μπορει να διακρίνει την ομορφιά που έχουν και οι άλλες εκκλησίες, όπως είναι η Αγία Παρασκευή , ξωκλήσι του Προφήτη Ηλία , το ξωκλήσι του Σταύρου και η εκκλησία τησ Κοιμήσεως της Θεοτόκου με το όμορφο ξυλόγλυπτο τέμπλο της ενώ η εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου χτίστηκε το 1810.