Μουσείο Σουκιενίτσε

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Συντεταγμένες: 50°4′5″N 19°56′25″E / 50.06806°N 19.94028°E / 50.06806; 19.94028

Μουσείο Σουκιενίτσε
Sukiennice 1.jpg
Είδοςμουσείο τέχνης και εθνικό μουσείο
Γεωγραφικές συντεταγμένες50°3′42″N 19°56′14″E
Διοικητική υπαγωγήΚεντρική Πλατεία της Κρακοβίας
ΤοποθεσίαΚεντρική Πλατεία της Κρακοβίας
ΧώραΠολωνία
Έναρξη κατασκευής1879
Ιστότοπος
Επίσημος ιστότοπος
Commons page Πολυμέσα

Το Μουσείο Σουκιενίτσε ή Πινακοθήκη της Πολωνικής Τέχνης του 19ου αιώνα στο Σουκιενίτσε (πολωνικά: Galeria Sztuki Polskiej XIX wieku w Sukiennicach), είναι τμήμα του Εθνικού Μουσείου της Κρακοβίας στην Πολωνία. Το μουσείο στεγάζεται στον επάνω όροφο της αναγεννησιακής Αγοράς Υφασμάτων Σουκιενίτσε στο κέντρο της Κεντρικής Πλατείας Αγοράς στην Παλιά Πόλη της Κρακοβίας.[1]

Η Πινακοθήκη περιέχει τη μεγαλύτερη μόνιμη έκθεση της πολωνικής ζωγραφικής και γλυπτικής του 19ου αιώνα, σε τέσσερα μεγάλα δωμάτια. Η πλειοψηφία της σημερινής συλλογής στο Σουκιενίτσε περιλαμβάνει δωρεές από συλλέκτες, καλλιτέχνες και τις οικογένειές τους.

Ιστορία της συλλογής[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Wschód księżyca (Ανατολή σελήνης) του Στανίσουαφ Μασουόφσκι, 1884
Szał uniesień (Φρενίτιδα αγαλλιάσεων) του Βαντίσουαφ Ποντκοβίνσκι, 1894

Το Εθνικό Μουσείο της Κρακοβίας ιδρύθηκε στις 7 Οκτωβρίου 1879 με το διάταγμα του Δημοτικού Συμβουλίου της Κρακοβίας μετά από διετή ανακαίνιση της Αγοράς Υφασμάτων Σουκιενίτσε, υπό την θητεία του Δημάρχου Μικοουάι Ζιμπλικιέβιτς. Σε μια τελετουργική εκδήλωση στις 3 Οκτωβρίου 1879, ανακοινώθηκε ότι ο καλλιτέχνης Χένρυκ Σιεμιράντζκι πρόσφερε τη μνημειακή ζωγραφική του που ονομάζεται Δαυλοί του Νέρονα (Pochodnie Nerona) ως δώρο στην πόλη, με σκοπό τη δημιουργία μιας ολοκαίνουργιας εθνικής πινακοθήκης στο κτίριο. Το νέο Μουσείο εξέλεξε τον Βουαντίσουαφ Γουστσκιέβιτς, Πρύτανη της Ακαδημίας Καλών Τεχνών «Γιαν Ματέικο» ως τον πρώτο διευθυντή του. Ήταν ένας σημαντικός πολιτιστικός χώρος από τη στιγμή που άνοιξε. Η συλλογή αναπτύχθηκε ραγδαία υπό τους ξένους διαμελισμούς, με αυθόρμητες δωρεές από την ντόπια υψηλή κοινωνία, καθώς και από τους ίδιους τους καλλιτέχνες.[1][2]

Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1930, οι συλλογές αποτελούνταν σχεδόν 300.000 αντικείμενα. Ο κατάλογος των μεγάλων ευεργετών μεγάλωσε εκθετικά, συμπεριλαμβανομένων πολλών οικογενειών ευγενών. Το 1920, το Μουσείο απέκτησε πάνω από 15.000 αντικείμενα που δωρίστηκαν από έναν μόνο συλλέκτη, τον Φέλιξ Μάνγκχα Γιασιένσκι, του οικοσήμου Ντόου Ντόγκα.[1] Η κατασκευή του σύγχρονου Νέου Κεντρικού Κτιρίου του Μουσείου που βρίσκεται στην οδό Μάγια 3, ξεκίνησε το 1934. Όλα τα εκθέματα που κυμαίνονται από την αρχαιότητα έως τη σύγχρονη εποχή μεταφέρθηκαν εκεί.[3]

Η Πινακοθήκη έκλεισε στους επισκέπτες από τον Οκτώβριο του 2006 έως το 2009 για σημαντικές ανακαινίσεις. Το μεγαλύτερο μέρος των συλλογών της πινακοθήκης μεταφέρθηκε στο Κάστρο του Νιεποουομίτσε για προσωρινή έκθεση.[1] Η Πινακοθήκη άνοιξε ξανά το 2010 με νέο τεχνικό εξοπλισμό, αποθήκες, χώρους εξυπηρέτησης, καθώς και βελτιωμένη θεματική διάταξη των εκθεμάτων, παρέχοντας μια ευρύτερη εικόνα της πολωνικής τέχνης της εποχής.

Θεματικά δωμάτια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Αλεξάντρα Κρίπτσικ (2009). «History of the Gallery in the Sukiennice». About the museum (στα Πολωνικά). National Museum in Krakow. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Οκτωβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 26 Νοεμβρίου 2012. 
  2. Ζόφια Γκοουούμπιεφ (2009). «Historia (History)». O dyrektorach Muzeum Narodowego w Krakowie (στα Πολωνικά). Εθνικό Μουσείο της Κρακοβίας (επίσημος ιστότοπος). Ανακτήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 2012. 
  3. Ινστιτούτο Άνταμ Μιτσκιέβιτς (2011). «Muzeum Narodowe w Krakowie». Instytucje kultury (στα Πολωνικά). Culture.pl. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Σεπτεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2012. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Sukiennice Museum στο Wikimedia Commons