Μοριακό νέφος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Μέσα σε λίγα εκατομμύρια χρόνια το φως από τα φωτεινά αστέρια θα έχει εξατμίσει αυτό το μοριακό νέφος αερίου και σκόνης. Το νέφος έχει αποσπαστεί από το νεφέλωμα της Τρόπιδος. Τα νεοσχηματισμένα αστέρια είναι ορατά πλησίον, οι εικόνες τους κοκκινισμένες από το μπλε φως που κατά προτίμηση διασκορπίζονται από τη διάχυτη σκόνη. Αυτή η εικόνα εκτείνεται περίπου δύο έτη φωτός και λήφθηκε από το διαστημικό τηλεσκόπιο Χαμπλ το 1999.

Ένα μοριακό νέφος, που μερικές φορές ονομάζεται αστρικό εκκολαπτήριο (αν συμβαίνει μέσα του σχηματισμός αστεριών), είναι τύπος διαστρικού νέφους, η πυκνότητα και το μέγεθος του οποίου επιτρέπουν τον σχηματισμό μορίων, συνηθέστερα μοριακού υδρογόνου (H2). Αυτό έρχεται σε αντίθεση με άλλες περιοχές του διαστρικού μέσου που περιέχουν κυρίως ιονισμένο αέριο.

Το μοριακό υδρογόνο είναι δύσκολο να ανιχνευθεί με παρατηρήσεις υπερύθρων και ραδιοσυχνοτήτων, οπότε το πιο συχνά χρησιμοποιούμενο μόριο για τον προσδιορισμό της παρουσίας του H2 είναι το μονοξείδιο του άνθρακα (CO). Η αναλογία μεταξύ της φωτεινότητας του CO και της μάζας του H2 θεωρείται σταθερή, αν και υπάρχουν λόγοι να αμφισβητηθεί αυτή η υπόθεση στις παρατηρήσεις ορισμένων άλλων γαλαξιών.[1]

Μέσα στα μοριακά νέφη υπάρχουν περιοχές με υψηλότερη πυκνότητα, όπου υπάρχουν πυρήνες σκόνης και αερίου, που λέγονται συστάδες. Αυτές οι συστάδες είναι η αρχή του σχηματισμού των αστεριών, αν η βαρύτητα μπορεί να ξεπεράσει την υψηλή πυκνότητα και να αναγκάσει τη σκόνη και το αέριο να καταρρεύσουν.[2]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Craig Kulesa. «Overview: Molecular Astrophysics and Star Formation». Research Projects. Ανακτήθηκε στις September 7, 2005. 
  2. Astronomy. https://d3bxy9euw4e147.cloudfront.net/oscms-prodcms/media/documents/Astronomy-Draft-20160817.pdf: Rice University. 2016, σελ. 761. ISBN 1938168283.