Μοντέρνο Μπενόνι

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Μοντέρνο Μπενόνι
αβγδεζηθ
8
Chessboard480.svg
α8 μαύρος πύργος
β8 μαύρος ίππος
γ8 μαύρος αξιωματικός
δ8 μαύρη βασίλισσα
ε8 μαύρος βασιλιάς
ζ8 μαύρος αξιωματικός
η8
θ8 μαύρος πύργος
α7 μαύρο πιόνι
β7 μαύρο πιόνι
γ7
δ7 μαύρο πιόνι
ε7
ζ7 μαύρο πιόνι
η7 μαύρο πιόνι
θ7 μαύρο πιόνι
α6
β6
γ6
δ6
ε6 μαύρο πιόνι
ζ6 μαύρος ίππος
η6
θ6
α5
β5
γ5 μαύρο πιόνι
δ5 λευκό πιόνι
ε5
ζ5
η5
θ5
α4
β4
γ4 λευκό πιόνι
δ4
ε4
ζ4
η4
θ4
α3
β3
γ3
δ3
ε3
ζ3
η3
θ3
α2 λευκό πιόνι
β2 λευκό πιόνι
γ2
δ2
ε2 λευκό πιόνι
ζ2 λευκό πιόνι
η2 λευκό πιόνι
θ2 λευκό πιόνι
α1 λευκός πύργος
β1 λευκός ίππος
γ1 λευκός αξιωματικός
δ1 λευκή βασίλισσα
ε1 λευκός βασιλιάς
ζ1 λευκός αξιωματικός
η1 λευκός ίππος
θ1 λευκός πύργος
8
77
66
55
44
33
22
11
αβγδεζηθ
Κινήσεις 1.δ4 Ιζ6 2.γ4 γ5 3.δ5 ε6
ECO A60–A79
Προέλευση ΚαπαμπλάνκαΜάρσαλ,
Νέα Υόρκη (1927)
Ονομασία Άμυνα Μπενόνι
Γονέας Ινδική άμυνα
Συνώνυμα Μοντέρνα άμυνα Μπενόνι

Το Μοντέρνο Μπενόνι (Modern Benoni) είναι ένα άνοιγμα στο σκάκι, το οποίο χαρακτηρίζεται από τις αρχικές κινήσεις (σε αλγεβρική σημειογραφία):

1. δ4 Ιζ6
2. γ4 γ5
3. δ5 ε6

Το Μοντέρνο Μπενόνι καταχωρήθηκε στην Εγκυκλοπαίδεια Σκακιστικών Ανοιγμάτων υπό τους κωδικούς A60–A79.[1]

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Φρανκ Μάρσαλ εφηύρε το Μοντέρνο Μπενόνι και το έπαιξε εναντίον του Χοσέ Ραούλ Καπαμπλάνκα το 1927 στη Νέα Υόρκη,[2] αλλά οι πειραματισμοί του στο άνοιγμα αυτό αγνοούνταν σε μεγάλο βαθμό για περισσότερα από 20 χρόνια. Στη δεκαετία του 1950, το άνοιγμα αναζωογονήθηκε από σκακιστές στη Σοβιετική Ένωση, επικεφαλής ανάμεσά τους ήταν ο γκρανμαίτρ Μιχαήλ Ταλ. Ακολούθησαν και άλλοι παίκτες με εξίσου επιθετικό και ανυποχώρητο στυλ, όπως ο Μπόμπι Φίσερ και ο Γκάρι Κασπάροφ, μέχρι που εδραιώθηκε η φήμη του ανοίγματος ως μία από τις πιο δυναμικές αντιδράσεις των μαύρων στο 1.δ4.

Το Μοντέρνο Μπενόνι υπέστη σοβαρή θεωρητική κρίση στη δεκαετία του 1980 και του 1990, όταν οι σκακιστές παίζοντας με τα μαύρα συναντούν μεγάλες δυσκολίες στην εκπλήρωση της επίθεσης Ταϊμάνοβ μετά από 7.ζ4 και τη σύγχρονη κύρια βαριάντα: 7.Ιζ3 Αη7 8.θ3 0-0 9.Αδ3. Κατά τον 21ο αιώνα η θεωρητική στήριξη του ανοίγματος ανέκαμψε και μαζί της ανέκαμψε και η φήμη του ανοίγματος. Αξίζει να σημειωθεί, ότι ήταν η επιλογή του Βλαντιμίρ Κράμνικ όταν χρειαζόταν μια νίκη με τα μαύρα κατά το προτελευταίο παιχνίδι στο Κλασικό Παγκόσμιο Σκακιστικό Πρωτάθλημα το 2004.

Θεωρία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά τις αρχικές κινήσεις, τα μαύρα προχωρούν στην κατάκτηση του τετραγώνου δ5, δημιουργώντας υπεροχή των μαύρων πιονιών στην πτέρυγα της βασίλισσας. Για την υποστήριξουν το πλεονέκτημά τους, συνήθως κάνουν φιανκέτο στο τετράγωνο η7 με τον αξιωματικό του βασιλιά τους. Αυτά τα δύο χαρακτηριστικά διαφοροποιούν την θέση των μαύρων από την Άμυνα Μπενόνι και την Ινδική άμυνα του βασιλιά, αν και οι μεταθέσεις μεταξύ αυτών των ανοιγμάτων είναι πολύ συνηθισμένες.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «ECO code – Overview». Chess Informant. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Ιανουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 10 Μαρτίου 2016. 
  2. «Jose Raul Capablanca vs Frank James Marshall, New York (1927)». chessgames.com. Ανακτήθηκε στις 10 Μαρτίου 2016. 

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]