Μιλούνκα Σάβιτς

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Μιλούνκα Σάβιτς
Milunka Savić.jpg
Η Λοχίας Μιλούνκα Σάβιτς
Γέννηση 28 Ιουνίου 1892
Καπριβίντσα, Βασίλειο της Σερβίας
Θάνατος 05 Οκτωβρίου 1971 (79 ετών)
Βελιγράδι, Γιουγκοσλαβία
Ενταφιασμός Βελιγράδι
Εν ενεργεία 1912-1919
Βαθμός Λοχίας
Μάχες/πόλεμοι Βαλκανικοί Πόλεμοι
Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος
Τιμές Τάγμα των Αγίων Μιχαήλ και Γεωργίου, Πολεμικός Σταυρός 1914-1918, Αξιωματικός της Λεγεώνας της Τιμής, Ιππότης της Λεγεώνας της Τιμής και Τάγμα του Αγίου Γεωργίου, 4η τάξη

Η Μιλούνκα Σάβιτς, CMG (σερβικά κυριλλικά: Милунка Савић, 28 Ιουνίου 1892 - 5 Οκτωβρίου 1973)[1] ήταν Σέρβα ηρωίδα πολέμου, που πολέμησε στους Βαλκανικούς Πολέμους και στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Σύμφωνα με μία σερβική πηγή, η Σάβιτς είναι η γυναίκα πολεμιστής με τις περισσότερες διακρίσεις σε όλη την πολεμική ιστορία.[2]

Στρατιωτική καριέρα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δεκανέας Λανς Σάβιτς.

Η Σάβις γεννήθηκε το 1892, σε ένα χωριό της Κοπριβίντσα, κοντά στη Ράσκα, της Σερβίας.[3] Το 1913, ο αδελφός της έλαβε χαρτή να παρουσιαστεί για τον Δεύτερο Βαλκανικό Πόλεμο. Εκείνη επέλεξε να πάει στη θέση του, κόβοντας κοντά τα μαλλιά της και φορώντας αντρικό ρουχισμό, ώστε να μπορέσει να ενταχθεί στον σερβικό στρατό.[4] Πολύ σύντομα έδωσε την πρώτη της μάχη, ενώ έλαβε και το πρώτο της μετάλλιο, παράλληλα έγινε και δεκανέας στη Μάχη της Μπρεγκάλιντσα. Εμπλεκόμενη σε μία μάχη, τραυματίστηκε και ήταν τότε που αποκαλύφθηκε το φύλο από τον έκπληκτο ιατρό, μεταφερόμενη στο νοσοκομείο.[4]

Κατόπιν μεταφέρθηκε στο αξιωματικό, χωρίς όμως να τιμωρηθεί, αφού είχε αποδειχθεί πολύτιμη στη μάχη. Επειδή όμως δεν μπορούσε λόγω φύλου να συνεχίσει να πολεμάει της προτάθηκε να να μεταφερθεί σε ένα νοσοκομείο, όμως εκείνη αρνήθηκε, θέλοντας να πολεμήσει για την πατρίδα, εν συνεχεία της επέτρεψε να πολεμήσει και την έστειλα ξανά πίσω στο πεζικό.[5]

Το 1914, κατά τη διάρκεια των πρώτων ημερών του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η Σάβτις τιμήθηκε με το πρώτο της Karađorđe Αστέρι, μετά τη Μάχη της Κολουμπάρα. Το 1916, έλαβε και δεύτερο αστέρι, μετά τη Μάχη Σρνα Μπεντ, αφού είχε καταφέρει να αιχμαλωτίσει 23 Βούλγαρους στρατιώτες μόνη της.[6] Μετά το τέλος του Πολέμου, έλαβε μετάλλιο από το Εθνικό Τάγμα της Λεγεώνας της Τιμής, της Γαλλίας δις,[4] τον Σταυρό του Άγιου Γεωργίου της Ρωσίας,[3] το βρετανικό μετάλλιο του Τάγματος του Αγίου Μιχαήλ και Αγίου Γεωργίου, καθώς και το σερβικό μετάλλιο Miloš Obilić.[6] Υπήρξε η πρώτη και η μοναδική γυναίκα που έλαβε το Croix de Guerre της Γαλλίας για τις υπηρεσίες της στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Κατοπινή ζωή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1919, αποστρατεύθηκε και αρνήθηκε πρόταση να μετακομίσει στη Γαλλία και να λαμβάνει στρατιωτική σύνταξη.[7] Αντί αυτού, αποφάσισε να ζήσει στο Βελιγράδι και να εργαστεί ως υπάλληλος του ταχυδρομείου.[7] Το 1923, παντρεύτηκε τον Βέλικο Γκλιγκορίεβιτς, τον οποίον τον είχε συναντήσει στη Μόσταρ.[8] </references> Παρόλα αυτά χώρισαν σύντομα, μετά τη γέννηση της κόρης του Μιλένα. Αργότερα, υιοθέτησε άλλες τρεις κόρες.[1] Κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου, η Σάβιτς ήταν ξεχασμένη από την κοινή γνώμη. Έως και το 1927, έκανε διάφορες εργασίες, ενώ κατόπιν αυτού εργάστηκε ως καθαρίστρια στην Κρατική Τράπεζα Υποθηκών. Οκτώ έτη αργότερα, προβιβάστηκε ως η καθαρίστρια των γραφείων του διευθυντή.[8]

Αργότερα ξέσπασε και ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, με τη Σάβιτς να φυλακίζεται για δέκα μήνες,[3] αφού αρνήθηκε να συμμετάσχει σε συμπόσιο που οργάνωνε ο Μίλαν Νέντιτς και στο οποίο θα παρευρίσκοταν και Ναζί,[7] οι οποίοι είχαν ήδη υπό κατάληψη τη Σερβία. Μετά το τέλος του Πολέμου και την έναρξη του σοσιαλιστικού καθεστώτος στη Σερβία, το κράτος της παραχώρησε σύνταξη κι εκείνη συνέχισε να ζει στο σπίτι της στο Βελιγράδι.[8] Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, οι ηρωικές πράξεις γνωστοποιήθηκαν κι εκείνη έλαβε αναγνώριση. Απεβίωσε σε ηλικία 81 ετών, στις 5 Οκτωβρίου του 1973 και ενταφιάστηκε σε νεκροταφείο του Βελιγραδίου.[6][9] Προς τιμήν της δρόμος πήρε το όνομά της, στη σερβική πρωτεύουσα.[3]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 «Milunka Savić at milunkasavic.rs». 2016-04-21. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2016-05-02. https://web.archive.org/web/20160502224436/http://www.milunkasavic.rs/omilunki. Ανακτήθηκε στις 2016-04-21. 
  2. «Pred Milunkom su i generali salutirali». 2009. http://www.blic.rs/Vesti/Reportaza/201674/Pred-Milunkom-su-i-generali-salutirali. Ανακτήθηκε στις 2012-09-30. 
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 «Istorija Voždovca». Opština Voždovac. 2010. http://www.vozdovac.rs/index.php?option=com_content&task=view&id=472&Itemid=173&lang=srl. Ανακτήθηκε στις 2010-07-07. 
  4. 4,0 4,1 4,2 «Lepe i umne ponos roda svog». Srpsko Nasleđe – Istorijske Sveske. 1999. http://www.srpsko-nasledje.rs/sr-l/1999/01/article-9.html. Ανακτήθηκε στις 2010-07-07. 
  5. «5 of the Fiercest One-Liners in History | Mental Floss». mentalfloss.com. http://www.mentalfloss.com/article/52603/5-fiercest-one-liners-history. Ανακτήθηκε στις 2014-04-30. 
  6. 6,0 6,1 6,2 «Zaboravljeni Srpski Heroji - Milunka Savić». akademedia srbija. 2009. http://www.akademediasrbija.com/index.php?option=com_content&view=article&id=337:zaboravljeni-srpski-heroji-milunka-savi&catid=47:ukratko-cat&Itemid=71. Ανακτήθηκε στις 2010-07-07. 
  7. 7,0 7,1 7,2 «Srbija u vrtlogu Prvog Svetskog Rata». index.hr. 2009-06-27. http://www.index.hr/forum/default.aspx?q=t&idf=97&idt=235545&p=12. Ανακτήθηκε στις 2010-07-08. 
  8. 8,0 8,1 8,2 «Milunka Savić: Heroina, pa čistačica». Večernje Novosti. http://www.novosti.rs/vesti/naslovna/aktuelno.69.html:322641-Milunka-Savic-Heroina-pa-cistacica. 
  9. «Milunka Savić, jedina žena na svetu nosilac francuskog odlikovanja Ratni krst sa zlatnom palminom granom». Beogradska Ka5anija. 2009-11-04. http://beogradskaka5anija.cyberfreeforum.com/kulturno-istorijska-setnja-f80/da-se-ne-zaborave-t2612.htm. Ανακτήθηκε στις 2010-07-08. 

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]