Μετάβαση στο περιεχόμενο

Μια σειρά δολοφονίες

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μια σειρά δολοφονίες
Todo Modo
ΣκηνοθεσίαΈλιο Πέτρι
ΣενάριοΈλιο Πέτρι, Λεονάρντο Σάσα και Berto Pelosso
ΠρωταγωνιστέςΤζιάν Μαρία Βολοντέ, Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, Μαριάντζελα Μελάτο, Ρενάτο Σαλβατόρι, Τσίτιο Ινγράσια, Μισέλ Πικολί, Φράνκο Τσίτι, Tino Scotti, Γκουερίνο Κριβέλο, Franco & Ciccio, Cesare Gelli, Adriano Amidei Migliano, Τζιανκάρλο Μπαντέσι, Λουίτζι Ούτζο[1], Ρενάτο Μαλαβάσι[1] και Λουίτζι Ζερμπινάτι[1]
ΜουσικήΈνιο Μορρικόνε
ΦωτογραφίαΛουίτζι Κουβέιλλερ[2][3][4]
ΜοντάζΡουτζέρο Μαστρογιάνι
Πρώτη προβολή
  • 30 Απριλίου 1976 (1976-04-30) (Ρώμη)
  • 8 Απριλίου 1978 (1978-04-08) (Αθήνα)
Διάρκεια123 λεπτά
ΠροέλευσηΙταλία και Γαλλία
ΓλώσσαΙταλικά[5]
δεδομένα (π • σ • ε )

To Μια σειρά δολοφονίες (ιταλ.:Todo Modo), [6] είναι ιταλική σατιρική πολιτική ταινία δράσης του 1976, σε σκηνοθεσία του Έλιο Πέτρι με πρωταγωνιστές τους Τζιάν Μαρία Βολοντέ, Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, Μαριάντζελα Μελάτο, Ρενάτο Σαλβατόρι και Μισέλ Πικολί.[7][α] Βασίζεται εν μέρει, σε μυθιστόρημα του Λεονάρντο Σάσα.

Πλοκή

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κατά τη διάρκεια μιας μυστηριώδους επιδημίας στην Ιταλία, διάφοροι πολιτικοί ηγέτες, βιομηχανικοί, τραπεζίτες και επιχειρηματίες, ηγέτες του κυβερνώντος κόμματος των Χριστιανικών Δημοκρατών, φτάνουν σε ένα ξενοδοχείο που ονομάζεται Ζαφέρ. Με τον κεντρικό πρόσωπο του κόμματος, τον πρόεδρο Μ., ανάμεσα τους, μαζέυονται για μια ετήσια τριήμερη καταφυγή, εμπνευσμένη από τις Πνευματικές Ασκήσεις του Ιγνάτιου Λογιόλα (δημιουργός του τάγματος των Ιησουιτών). Η καταφυγή λειτουργεί ως εξιλέωση για τα προηγούμενα εγκλήματα διαφθοράς και ανήθικων πρακτικών, και ως μια ανανέωση της δομής του κόμματος, των ηγετών και των συμφερόντων τους, για να διατηρήσει την εξουσία στη χώρα. Οι θρησκευτικές ασκήσεις ασκούνται υπό την καθοδήγηση του ιερέα Ντον Γκάιτανό, ο οποίος κυριαρχεί σε όλους όσους βρίσκονται στην καταφυγή. Κατά τη διάρκεια των επόμενων τριών ημερών, ο ένας μετά τον άλλον, οι κορυφαίοι της κόμματος πέφτουν θύματα μιας σειράς δολοφονιών, παρά τις έρευνες από την αστυνομία. Στην τελευταία σκηνή, ο Μ, ο μοναδικός επιζών από τα μέλη της καταφυγής, βγαίνει και περπατάει έξω από το ξενοδοχείο, όπου έχουν συσσωρευτεί τα πτώματα των δολοφονημένων. Αναφέροντας τις πνευματικές ασκήσεις του Ιγνάτιου Λογιόλα, ζητά από τον οδηγό του να τον σκοτώσει.

Ιστορικό Υπόβαθρο

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γυρισμένο κατά τη διάρκεια των "μολυβένιων χρόνων" και μετά την ταινία Υπεράνω πάσης υποψίας (1970) και την ταινία Η εργατική τάξη πάει στον παράδεισο (1971), η ταινία, εμπνευσμένη από μυθιστόρημα του Λεονάρντο Σάσα, περιγράφεται συχνά ως μια γκροτέσκα φαρσοκωμωδία. Η κλειστοβική αίσθηση, λόγω της πλοκής να λαμβάνει χώρα σε μεγάλο βαθμό, μέσα σε ένα υπόγειο βρώμικο κτίριο που μοιάζει με φυλακή, χρησιμεύει για να δημιουργήσει μια παρωδία της πολιτικής-τεχνοκρατικής τάξης των Χριστιανοδημοκρατών.

Οι βιογράφοι του Πέτρι γράφουν ότι η ταινία είναι ένα πορτρέτο του "αποκλίνοντα" ψυχικού κόσμου του Χριστιανοδημοκράτη.[10] Είναι μια αλληγορική και εξπρεσιονιστική κριτική της πολιτικής διαφθοράς και της απληστίας για εξουσία.

Παραγωγή

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Επίσης, πίεσα τα χέρια του Σάσα να προσαρμοστούν στον τόνο της ταινίας (...), και μου φάνηκε ότι όχι μόνο ακολουθούσε μια υπόδειξη του Σάσα (...), αλλά και ότι θυμίζει εκείνο το κλίμα πολύ μαύρης φάρσας που αναπνέονταν και συνεχίζει να αναπνέει στην Ιταλία.

Έλιο Πέτρι (1979)

Ο ρόλος του "Μ", ο οποίος δεν ήταν στο βιβλίο του Σάσα αλλά εφευρέθηκε από τον Πέτρι,[11] δημιουργήθηκε με βάση τον Άλντο Μόρο, Πρωθυπουργό της Ιταλίας εκείνη την εποχή.[7] Όπως έγραψε ο Πέτρι στο ημερολόγιό του, ο Βολοντέ ήταν τόσο αφοσιωμένος στον ρόλο του, που μιμήθηκε την γλώσσα του σώματος και την φωνή του Μόρο, καθ' όλη τη διάρκεια της λήψης.[7] Ο Πέτρι σημείωσε ότι οι πρώτες δύο ημέρες της παραγωγής έπρεπε να απορριφθούν με αμοιβαία συμφωνία, επειδή η ομοιότητα μεταξύ των δύο "ήταν ντροπιαστική, προκαλούσε εμετό".

Η μουσική υπόκρουση αρχικά είχε ανατεθεί στον Τσαρλς Μίνγκους. Ο Πέτρι αποφάσισε να εγκαταλείψει τη μουσική του Μίνγκους αφού, στην αρχική φάση επεξεργασίας, ο Ρένζο Αρμπορέ, ο σύντροφος της Μαριάντζελα Μελάτο, άκουσε την μουσική υπόκρουση. Ο Αρμπορέ ισχυρίστηκε ότι ήταν "καθαρό", ότι ήταν υλικό από προηγούμενες εργασίες του Μίνγκους που απορρίφθηκε, και ανακυκλώθηκε για την περίσταση, και ότι δεν ταιριάζει στην ατμόσφαιρα της ταινίας. Ο Πέτρι αποφάσισε τότε να ρωτήσει τον Ένιο Μορικόνε, ο οποίος μέσα σε λίγες ημέρες του έδωσε μία σύνθεση εμπνευσμένη από τις συνθέσεις του Ολιβιέ Μεσιάν, όπως ζήτησε ο ίδιος.[12]

Κυκλοφορία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 30 Απριλίου 1976 στην Ιταλία. Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε στις 8 Απριλίου 1978 και προβλήθηκε στους κινηματογράφους «Όπερα» και «Δαναός» της Αθήνας.[13]

Σημειώσεις

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. ↑ The title refers to Ignatius de Loyola's quotation "Todo modo para buscar la voluntad divina", English translation "Use all means in the search for the divine will".[8][9]

Παραπομπές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. 1 2 3 (Τσεχικά) Česko-Slovenská filmová databáze. 2001.
  2. ↑ www.nytimes.com/movie/review?res=940CE2D71438E732A25757C1A9649D946890D6CF.
  3. ↑ www.kviff.com/en/films/film-detail/4234-todo-modo/.
  4. ↑ explore.bfi.org.uk/4ce2b6b88b33b.
  5. ↑ www.moma.org/visit/calendar/film_screenings/22214.
  6. ↑ «Todo Modo. 1976. Directed by Elio Petri». Museum of Modern Art. 2014. Ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2023.
  7. 1 2 3 Giubilei, Franco (1 Σεπτεμβρίου 2014). «Restaurato "Todo Modo", il film che anticipò l'uccisione di Aldo Moro». La Stampa (στα Ιταλικά). Ανακτήθηκε στις 14 Μαρτίου 2018.
  8. ↑ Liehm, Mira (1984). Passion and Defiance: Italian Film from 1942 to the Present. University of California Press. σελ. 354. ISBN 9780520057449.
  9. ↑ Canby, Vincent (14 Δεκεμβρίου 1979). «Screen: Two Vehicles For Mastroianni at Thalia». The New York Times. Ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2023.
  10. ↑ Petri, Elio· Bacci, Federico (2006). Un amore lungo: tre inediti di Elio Petri (στα Ιταλικά). Feltrinelli Editore. σελ. 11. ISBN 9788807740213.
  11. ↑ «Todo modo». Treccani (στα Ιταλικά). Ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2023.
  12. ↑ Bianchi, Filippo (Οκτωβρίου 2004). «Mingus e Todo Modo: storia di un fallimento» [Mingus and Todo Modo: the story of a failure]. Musica Jazz (στα Ιταλικά). 60 (10). σελίδες 48–49.
  13. ↑ «Κινηματογραφικά νέα». Βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων - Ψηφιακές Συλλογές. Εφημερίδα Ελευθεροτυπία. 8 Απριλίου 1978. σελ. 2η. Ανακτήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 2025.

Εξωτερικές συνδέσεις

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Μια_σειρά_δολοφονίες&oldid=11384584"