Μια νύχτα στην όπερα
| Μια νύχτα στην όπερα A Night at the Opera | |
|---|---|
 | |
| Σκηνοθεσία | Σαμ Γουντ |
| Παραγωγή | Έρβιν Θάλμπεργκ |
| Σενάριο | George S. Kaufman, Μόρι Ρίσκιντ, Al Boasberg, Μπάστερ Κίτον και James Kevin McGuinness |
| Πρωταγωνιστές | Γκράουτσο Μαρξ, Τσίκο Μαρξ, Χάρπο Μαρξ, Kitty Carlisle, Allan Jones, Margaret Dumont, Σιγκ Ρούμαν, Μπίλι Γκίλμπερτ, George Irving, Ρόμπερτ Έμετ Ο' Κόνορ, Ρολφ Σένταν και Αδελφοί Μαρξ |
| Μουσική | Χέρμπερτ Στόθαρτ |
| Φωτογραφία | Μέριτ Γκέσταρντ |
| Εταιρεία παραγωγής | Metro-Goldwyn-Mayer |
| Διανομή | Metro-Goldwyn-Mayer και Netflix |
| Πρώτη προβολή | 1935 |
| Διάρκεια | 87 λεπτά |
| Προέλευση | Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής |
| Γλώσσα | Αγγλικά και Ιταλικά |
 Σχετικά πολυμέσα | |
| δεδομένα () | |
Το Μια νύχτα στην όπερα (αγγλ.: A Night at the Opera) είναι Αμερικανική κωμική ταινία του 1935 σε σκηνοθεσία του Σαμ Γουντ, και σενάριο των Τζορτζ Σ. Κάουφμαν και Μόρι Ρίσκιντ, βασισμένο σε μια ιστορία του Τζέιμς Κέβιν ΜακΓκίνες, με επιπλέον διαλόγους του Αλ Μπόασμπεργκ (χωρίς πίστωση). Πρωταγωνιστούν οι Αδελφοί Μαρξ (Γκράουτσο, Χάρπο και Τσίκο), και σε υποστηρικτικούς ρόλους είναι οι Κίτι Καρλάιλ, Άλαν Τζόουνς, Μάργκαρετ Ντυμόν, Σιγκ Ρούμαν και Γουόλτερ Γουλφ Κινγκ.
Ήταν η πρώτη από τις πέντε ταινίες που έκαναν οι Αδελφοί Μαρξ για την Metro-Goldwyn-Mayer μετά την αποχώρησή τους από την Paramount Pictures και ήταν από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της MGM στο box office για εκείνη την χρονιά. Το 1993 η Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου την επέλεξε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου ως «πολιτισμικά, ιστορικά ή αισθητικά σημαντική».[1]Περιλαμβάνεται επίσης στους κατάλογους του Αμερικανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου, 100 Χρόνια...100 Ταινίες στο Νο85,[2]και 100 Χρόνια...100 Αστεία στο Νο12. [3]
Παραγωγή
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Σε μια συνέντευξη με τον Ρίτσαρντ Ανόμπιλ στο The Marx Brothers Scrapbook , ο Γκράουτσο είπε ότι ήταν τόσο τρομοκρατημένος από ένα πρώιμο προσχέδιο του σεναρίου -το οποίο προφανώς είχε γραφτεί από τους Μπερτ Κάλμαρ και Χάρι Ρούμπι - που φώναξε: «Γιατί να ασχολείσαι με ταλέντα δεύτερης κατηγορίας, βάλε τον Κάουφμαν και τον Ρίσκιντ [να γράψουν το σενάριο]!»[4]
Με πρόταση του παραγωγού Έρβιν Θάλμπεργκ, η ταινία σηματοδότησε μια αλλαγή κατεύθυνσης στην καριέρα των αδελφών. Στις ταινίες της Paramount, οι χαρακτήρες των αδελφών Μαρξ ήταν πολύ πιο αναρχικοί: επιτίθονταν σχεδόν σε οποιονδήποτε ήταν τόσο άτυχος ώστε να συναντήσει τον δρόμο τους, είτε το άξιζε είτε όχι, έστω και κωμικά. Ο Θάλμπεργκ, ωστόσο, θεώρησε ότι αυτό έκανε τους αδελφούς αδιάφορους, ιδιαίτερα απέναντι στις γυναίκες που παρακολουθούσαν τον κινηματογράφο. Έτσι, στις ταινίες της MGM, οι αδελφοί αναδιαμορφώθηκαν ως πιο χρήσιμοι χαρακτήρες, αφήνοντας τις περισσότερες από τις κωμικές τους επιθέσεις για τους κακούς.
Αν και ορισμένοι θαυμαστές των αδελφών Μαρξ δεν άρεσαν σε αυτές τις αλλαγές, ο Θάλμπεργκ δικαιώθηκε όταν η ταινία έγινε μεγάλη επιτυχία. Βοήθησε το γεγονός ότι η ταινία περιείχε μερικές από τις σκηνές των αδελφών, οι οποίες θεωρούνται από τις πιο αστείες και αξιομνημόνευτες. Αυτές οι σκηνές βελτιώθηκαν προσεκτικά σε μια σειρά από ζωντανές παραστάσεις, καθώς τα αδέρφια έκαναν περιοδείες και παρουσίαζαν το νέο υλικό σε όλη τη χώρα πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα.
Στην ταινία, κάθε χαρακτήρας των αδελφών εξευγενίστηκε: ο Γκράουτσο ήταν κάπως λιγότερο ανόητος και λιγότερο προβληματικός. ο Τσίκο έγινε λιγότερο απατεώνας και απέκτησε κάποια νοημοσύνη. ο Χάρπο έγινε λιγότερο άτακτος και πιο συμπονετικός. Η ταινία βυθίζεται κατευθείαν στην πλοκή και στη συνοδευτική κωμωδία, με κάθε σκηνή να έχει μια σαφή αρχή, μέση και τέλος. Το τέλος αποτελούνταν από ένα μεγάλο φινάλε με τον παραδοσιακό μουσικό τρόπο της MGM, κάτι που έλειπε από τις προσπάθειες των αδελφών στην Paramount.[5]
Ωστόσο, σύμφωνα με τον Όσκαρ Λέβαντ, η πρώτη προεπισκόπηση της ολοκληρωμένης ταινίας στο Λονγκ Μπιτς ήταν μια «καταστροφή», με «σχεδόν γέλιο» όπως και η δεύτερη. Ο Θάλμπεργκ και ο Τζορτζ Σ. Κάουφμαν πέρασαν μέρες στο μοντάζ, προσαρμόζοντας τον χρόνο ώστε να ταιριάζει με τον ρυθμό μιας σκηνικής παράστασης. Περίπου εννέα λεπτά μειώθηκαν από τη διάρκεια και το αποτέλεσμα ήταν επιτυχές.[6]
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ «List of National Film Registry (1988-2003)». cs.cmu.edu (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Οκτωβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2025.
- ↑ «AFI's 100 Years...100 Movies Nominees» (PDF). Ανακτήθηκε στις 17 Ιουλίου 2016.
- ↑ «AFI's 100 Years...100 Laughs» (PDF). American Film Institute. Ανακτήθηκε στις 17 Ιουλίου 2016.
- ↑ Marx, Groucho· Anobile, Richard J. (1973). The Marx Bros. scrapbook. Darien House. ISBN 978-0-5175-1546-4. Ανακτήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 2013.
- ↑ Stables, Kate (1992). The Marx Bros. Secaucus, New Jersey: Chartwell Books, Inc. σελ. 47. ISBN 978-1-8542-2377-7.
- ↑ Levant, Oscar (1968). The Unimportance of Being Oscar. G.P. Putnam's Sons. σελ. 92. ISBN 978-0-6717-7104-1.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Μια νύχτα στην όπερα στην IMDb (Αγγλικά)
- Μια νύχτα στην όπερα στο AllMovie (Αγγλικά)
- Μια νύχτα στην όπερα στο Rotten Tomatoes (Αγγλικά)
- Μια νύχτα στην όπερα στο TCMDB (Αγγλικά)
- Μια νύχτα στην όπερα στο AlloCine (Γαλλικά)
- Μια νύχτα στην όπερα στο Cine.gr (αρχειοθετημένος)
- Μια νύχτα στην όπερα στο Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου
