Μηδενικά απορρίμματα

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Χρησιμοποιούμενα προϊόντα που έχουν εναποτεθεί προς ταφή σε χώρους υγειονομικής ταφής

Η φιλοσοφία των μηδενικών απορριμάτων (αγγλικά: Zero waste) είναι μια φιλοσοφία που ενθαρρύνει τον επανασχεδιασμό των πόρων, έτσι ώστε όλα τα προϊόντα να επαναχρησιμοποιηθούν. Ο στόχος είναι για τα σκουπίδια να μην αποστέλλονται σε χώρους υγειονομικής ταφής, εγκαταστάσεις αποτέφρωσης, ή στον ωκεανό. Η διαδικασία που συνιστάται είναι παρόμοια με τον τρόπο που οι πόροι  επαναχρησιμοποιούνται από τη φύση. Ο ορισμός που υιοθετήθηκε από τη Διεθνή Συμμαχία Μηδέν Απορριμάτων (ZWIA)[1] είναι:

Μηδενικά Απορρίμματα: Η διατήρηση όλων των πόρων με μέσον την υπεύθυνη παραγωγή, κατανάλωση, και επαναχρησιμοποίηση και την ανάκτηση όλων των προϊόντων, συσκευασιών και υλικών, χωρίς τη καύση τους, και χωρίς να απορριφθούν στη γη, στο νερό ή στον αέρα με τρόπο που μπορεί να απειλήσουν το περιβάλλον ή την ανθρώπινη υγεία.

Τα Μηδενικά Απορρίμματα αφορούν τη διαχείριση αποβλήτων και τον σχεδιασμό προσεγγίσεων που τονίζουν την πρόληψη δημιουργίας Απορριμάτων σε αντίθεση με τη διαχείρισή τους αφού έχουν παραχθεί. Πρόκειται για μια συστημική προσέγγιση που έχει ως στόχο για μια τεράστια αλλαγή στον τρόπο ροής υλικών σε όλη την κοινωνία, με αποτέλεσμα μηδενικά απορρίμματα[2]. Τα Μηδενικά Απορρίμματα περιλαμβάνουν όχι μόνο την εξάλειψη των αποβλήτων μέσω της ανακύκλωσης και της επαναχρησιμοποίησης αλλά επίσης επικεντρώνονται στην αναδιάρθρωση της παραγωγής και της διανομής συστημάτων για τη μείωση των αποβλήτων. Τα Μηδενικά Απορρίμματα είναι περισσότερο ένα ιδανικό παρά ένας δύσκολος στόχος. Τα Μηδενικά Απορρίμματα παρέχουν κατευθυντήριες αρχές για συνεχή ενασχόληση για την εξάλειψη των Απορριμάτων[3] [4].

Οι ειδικοί του τομέα σύμβουλοι αναμένουν ότι η κυβέρνηση απαιτείται να υιοθετήσει ρυθμίσεις  που να επηρεάζουν τη βιομηχανική επιλογή πάνω στο  προϊόν και τη συσκευασία, στο σχεδιασμό, στις διαδικασίες στη παραγωγή, και στην επιλογή υλικών[5].

Οι ειδικοί του τομέα σύμβουλοι λένε ότι η εξάλειψη των αποβλήτων μειώνει τη ρύπανση, και μπορεί επίσης να μειώσει το κόστος που οφείλεται στην μειωμένη ανάγκη για πρώτες ύλες.

Από κοιτίδα-σε-κοιτίδα / Από κοιτίδα-σε-τύμβο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο όρος "από κοιτίδα-σε-τύμβο" είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει ένα γραμμικό μοντέλο για τα υλικά. Αρχίζει με την εξόρυξη πόρων, έπειτα ασχολείται με τη κατασκευή των προϊόντων, και τελειώνει με ένα "τύμβο", όπου το προϊόν διατίθεται σε χώρους υγειονομικής ταφής[6]. Ο όρος "από κοιτίδα-σε-τύμβο" είναι σε άμεση αντίθεση με τον όρο από κοιτίδα-σε-κοιτίδα. Από κοιτίδα-σε-κοιτίδα είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται στην ανάλυση του κύκλου ζωής για να περιγράψει ένα υλικό ή ένα προϊόν που ανακυκλώνεται σε ένα νέο προϊόν στο τέλος της ζωής του, έτσι ώστε, τελικά, να μην υπάρχει απόβλητα.

Η από κοιτίδα-σε-κοιτίδα εστιάζει στο σχεδιασμό βιομηχανικών συστημάτων ροής υλικών, έτσι ώστε στο κλειστό βρόχο να σημαίνει ότι τα απόβλητα ελαχιστοποιούνται, και τα απόβλητα μπορούν να ανακυκλωθούν και να ξαναχρησιμοποιηθούν. Η από κοιτίδα-σε-κοιτίδα απλά πηγαίνει πέρα από την αντιμετώπιση θεμάτων των αποβλήτων μετά τη δημιουργία τους, με το να αντιμετωπίζει τα προβλήματα στη πηγή και με την εκ νέου ορισμό αυτών, εστιάζοντας στο σχεδιασμό. Το από κοιτίδα-σε-κοιτίδα μοντέλο είναι βιώσιμο και παίρνει υπόψη της τον κύκλο της ζωής και για τις μελλοντικές γενιές.

Το από κοιτίδα-σε-κοιτίδα μοντέλο έχει εξελιχθεί σταθερά από τη θεωρία στην πράξη. Στο βιομηχανικό τομέα, δημιουργεί μια νέα έννοια των υλικών και των ροών υλικών. Ακριβώς όπως και στον φυσικό κόσμο, όπου τα "απόβλητα" ενός οργανισμού, μέσα από το οικοσύστημα, παρέχουν τροφή για άλλα έμβια όντα. Τα από κοιτίδα-σε-κοιτίδα υλικά κυκλοφορούν σε κλειστό βρόχο κύκλου, που παρέχουν θρεπτικά συστατικά για τη φύση ή τη βιομηχανία.

Ένα παράδειγμα κλειστού βρόχου από κοιτίδα-σε-κοιτίδα είναι ο σχεδιασμός του προϊόντος DesignTex Ύφασμα.  Είναι ένα ύφασμα ταπετσαριών ονομαζόμενο ως "Κυκλοζωής Climatex", το οποίο είναι ένα μείγμα μαλλιού το οποίο είναι απαλλαγμένο από φυτοφάρμακα, και από βιολογικό ραμί, βαμμένο και επεξεργασμένο εξ ολοκλήρου με μη τοξικές χημικές ουσίες.

Προβλήματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κοινωνικά και Οικονομικά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η εξάπλωση της εκβιομηχάνισης σε όλο τον κόσμο συνοδεύτηκε από μεγάλη αύξηση στην παραγωγή αποβλήτων. Το 2012, η Παγκόσμια Τράπεζα δήλωσε ότι 1,3 δισεκατομμύρια τόνοι δημοτικών αποβλήτων που παράγονται από τον αστικό πληθυσμό και εκτιμά ότι ο αριθμός αυτός θα φτάσει τα 2,2 δισ. τόνους έως το 2025 με βάση τη Παγκόσμια Διαχείριση Στερεών Αποβλήτων: Ανάλυση και Προβλέψεις. Η αύξηση στη παραγωγή στερεών αποβλήτων αυξάνουν την ανάγκη για χώρους υγειονομικής ταφής. Με την αύξηση της αστικοποίησης, αυτοί οι χώροι υγειονομικής ταφής τοποθετούνται πιο κοντά στις κοινότητες. Οι χώροι υγειονομικής ταφής βρίσκονται δυσανάλογα σε περιοχές με χαμηλή κοινωνικοοικονομική κατάσταση, ιδίως σε μη λευκό πληθυσμό. Πορίσματα έδειξαν ότι οι περιοχές αυτές είναι συχνά στοχευμένες ως απόβλητα-τοποθεσίες, επειδή μπορεί πιο εύκολα να αποκτήσει κάποια αρμόδια αρχή άδεια απόθεσης αποβλήτων, λόγω της γενικά μικρότερης αντίστασης της κοινότητας εκεί. Επιπλέον, κατά τα τελευταία πέντε χρόνια, περισσότερα από 400 επικίνδυνες εγκαταστάσεις αποβλήτων έχουν λάβει αναγκαστικά επίσημα μέτρα για απροσδιόριστο αριθμό παραβιάσεων που θεωρούνταν κίνδυνος για την ανθρώπινη υγεία[7].

Υπάρχει ένας αυξανόμενος παγκόσμιος πληθυσμός που βρίσκεται αντιμέτωπος με περιορισμένους πόρους από το περιβάλλον.[7] Για να ανακουφιστούν οι πιέσεις που ασκούνται επί των πεπερασμένων πόρων που διατίθενται, έχει γίνει πιο σημαντική η πρόληψη  δημιουργίας αποβλήτων. Για την επίτευξη μηδενικών αποβλήτων, η διαχείριση των αποβλήτων πρέπει να μετακινηθεί από ένα γραμμικό σύστημα σε ένα πιο κυκλικό μοντέλο, έτσι ώστε τα υλικά, τα προϊόντα και οι ουσίες που χρησιμοποιούνται, να χρησιμοποιούνται όσο το δυνατόν αποτελεσματικότερα. Τα υλικά πρέπει να επιλέγονται έτσι ώστε να μπορούν είτε να επιστρέφουν με ασφάλεια κυκλικά μέσα στο περιβάλλον ή να παραμένουν βιώσιμα στον βιομηχανικό κύκλο.[8]

Η φιλοσοφία Μηδενικών Αποβλήτων προωθεί όχι μόνο την επαναχρησιμοποίηση και την ανακύκλωση, αλλά, το πιο σημαντικό, προωθεί τη πρόληψη καθώς και ειδικό σχεδιασμό προϊόντων που λαμβάνουν υπόψη ολόκληρο τον κύκλο ζωής αυτών.[8] Η φιλοσοφία Μηδενικών Αποβλήτων ισχυροποιεί:

Τα οφέλη που προτείνουν οι υποστηρικτές αυτής της φιλοσοφίας περιλαμβάνουν:

  • Εξοικονόμηση χρημάτων. Δεδομένου ότι τα απόβλητα είναι ένα σημάδι ανεπάρκειας, η μείωση των αποβλήτων μπορεί να μειώσει το κόστος.
  • Ταχύτερη Πρόοδο. Η μηδενική στρατηγική για τα απόβλητα βελτιώνει τις διαδικασίες παραγωγής και των περιβαλλοντικών στρατηγικών πρόληψης που μπορεί να οδηγήσουν σε λήψη μεγαλύτερων, πιο καινοτόμων βημάτων.
  • Υποστηρίζει τη βιωσιμότητα. Η μηδενική στρατηγική για τα απόβλητα υποστηρίζει όλες τις τρεις από τους γενικά αποδεκτούς στόχους της αειφορίας - οικονομική ευημερία, περιβαλλοντική προστασία και κοινωνική ευημερία.[8]
  • Βελτιωμένες ροές υλικών. Η εφαρμογή μηδενικής στρατηγικής για τα απόβλητα θα χρησιμοποιούσε πολύ λιγότερες πρώτες ύλες και θα έστελνε μηδενικά απόβλητα σε χώρους υγειονομικής ταφής. Οποιοδήποτε υλικό αποβλήτων, είτε θα επιστρέψει ως επανα-χρησιμοποιήσιμο ή ανακυκλώσιμο υλικό, ή θα μπορούσε να είναι κατάλληλο για χρήση ως λίπασμα.[8]

Υγεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ένα σημαντικό θέμα με τους υγειονομικούς τόπους ταφής ( ΧΥΤΑ ) είναι το υδρόθειο, το οποίο απελευθερώνεται κατά τη φυσική αποσύνθεση των αποβλήτων. Μελέτες έχουν δείξει μια θετική συσχέτιση αυξημένων ποσοστών καρκίνου του πνεύμονα, θνησιμότητας και νοσηρότητας και της θνησιμότητας που σχετίζεται με ασθένειες του αναπνευστικού από την έκθεση κάποιου στο υδρόθειο. Επίσης, οι μελέτες αυτές έδειξαν ότι η έκθεση στο υδρόθειο αυξάνεται όσο γίνεται πιο κοντινή η απόσταση κάποιου με το χώρο υγειονομικής ταφής[8].

Χημικά προϊόντα οικιακής χρήσης και τα συνταγογραφούμενα φάρμακα βρίσκονται όλο και περισσότερο σε μεγάλες ποσότητες στα εκχυλίσματα από χώρους υγειονομικής ταφής. Αυτό προκαλεί ανησυχία σχετικά με την ικανότητα των χώρων υγειονομικής ταφής να αποτρέπουν τη διάχυση των υλικών αυτών, και πιθανότητα αυτές οι χημικές και φαρμακευτικές ουσίες βρίσκουν τρόπο διαφυγής από τους ΧΥΤΑ, και διαρρέουν μέσα στο έδαφος, στο νερό και στο περιβάλλον[9].

Η φιλοσοφία Μηδενικών Αποβλήτων προωθεί μια κυκλική ροή του υλικού που επιτρέπει υλικά να χρησιμοποιηθούν ξανά και ξανά, μειώνοντας την ανάγκη για χώρο υγειονομικής ταφής[10]. Μέσω της στρατηγικής μηδενικών αποβλήτων, ο αριθμός των τοξινών που απελευθερώνονται στον αέρα και το νερό, θα ήταν αρκετά μειωμένος. Τα προϊόντα εξετάζονται για να καθοριστούν ποιες χημικές ουσίες θα χρησιμοποιηθούν στην παραγωγική διαδικασία.

Προβλήματα υγείας που σχετίζονται με τους χώρους υγειονομικής ταφής:

  • Γενετικές Ανωμαλίες και Χαμηλό βάρος γέννησης: Συνδέεται με την πόσο κοντινή είναι η απόσταση από χώρους υγειονομικής ταφής, την έκθεση σε σωματίδια και το διοξείδιο του Αζώτου
  • Αναπνευστική νόσο και Καρκίνος του Πνεύμονα: Σχετίζονται με την απελευθέρωση του Σουλφιδίου Υδρογόνου

Η φιλοσοφία Μηδενικών Αποβλήτων προωθεί τη κυκλική ζωή του προϊόντος και άρα μπορεί να βοηθήσει να μειώσει την ανάγκη για δημιουργία χώρους υγειονομικής ταφής καθώς και μείωση των αποβλήτων που κατατίθενται. Αυτό μπορεί να βοηθήσει να μειωθούν τα κρούσματα των ασθενειών του αναπνευστικού συστήματος και οι γενετικές ανωμαλίες που σχετίζονται με τις τοξίνες που απελευθερώνονται από τους χώρους υγειονομικής ταφής. Η στρατηγική μηδενικών αποβλήτων, επίσης, μπορεί να βοηθήσει να διατηρηθούν τα τοπικά περιβάλλοντα και οι πηγές πόσιμου νερού, εμποδίζοντας τους ρύπους να εισέλθουν στο οικοσύστημα.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

2002-2003[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το κίνημα απέκτησε δημοσιότητα και κορυφώθηκε κατά την περίοδο 1998-2002, και από τότε έχει κινηθεί από τη "θεωρία στην πράξη", εστιάζοντας στο πώς μία "κοινότητα Μηδενικών Αποβλήτων" είναι δομημένη και συμπεριφέρεται. Η ιστοσελίδα Μηδενικών Αποβλήτων από τη Διεθνή Συμμαχία ( "Zero Waste International Alliance" ) έχει μια λίστα των κοινοτήτων σε όλο τον κόσμο που έχουν δημιουργήσει δημόσια πολιτική με πρακτικές για τη προώθηση μηδενικών αποβλήτων. Δείτε επίσης την ιστοσελίδα Οικολογικός Κύκλος ( "Eco-Cycle" ) για παραδείγματα για το πώς αυτό o μεγάλος μη κερδοσκοπικός οργανισμός οδηγεί την επαρχεία Boulder, στο Colorado της Αμερικής σε μία διαδρομή Μηδενικών Αποβλήτων και παρακολουθήστε το 6-λεπτο βίντεο για τα μηδενικά απόβλητα που προσφέρεται. Τέλος, υπάρχει στις ΗΠΑ, μία οργάνωση για μηδενικά απόβλητα που ονομάζεται τοπικό Δίκτυο Ανακύκλωσης "GrassRoots Recycling Network" που διοργανώνει ημερίδες και συνέδρια σχετικά με δραστηριότητες μηδενικών αποβλήτων.

Η Ολοκληρωμένη Διαχείριση των Αποβλήτων του Καλιφορνέζικου Συμβουλίου θέσπισε τον στόχο μηδενικών αποβλήτων, το 2001[11][12]. Το Υπουργείο Περιβάλλοντος της Πόλης και κομητείας του Σαν Φρανσίσκο καθιέρωσε στόχο μηδενικών αποβλήτων, το 2002, η οποία οδήγησε τη Πόλη να βγάλει το Διάταγμα στην Υποχρεωτική Ανακύκλωση και Κομποστοποίηση, το 2009. Με τον φιλόδοξο στόχο των μηδενικών αποβλήτων, το Σαν Φρανσίσκο φτάνει σε ένα ρεκόρ  στόχου 80%, το 2010[13]. Είναι το υψηλότερο ποσοστό μηδενικών αποβλήτων σε οποιαδήποτε Βόρεια Αμερικάνικη πόλη. Το Σαν Φρανσίσκο έχει λάβει την υψηλότερη βαθμολογία στη κατηγορία μηδενικών αποβλήτων για τη Siemens ΗΠΑ καθώς και έλαβε τον "Green City Index" του Καναδά, και η οποία ονόμασε το Σαν Φρανσίσκο τη πιο πράσινη πόλη στην Βόρεια Αμερική[14].

Σήμερα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ένταση μεταξύ μηδενικών απορριμάτων που θεωρείτε ως μία διαδικασία που αφορά τον τρόπο ανακύκλωσης ολόκληρων των υλικών μετά τη χρήση του αντικειμένου ή  ως μία διαδικασία που αφορά ολόκληρο τον τρόπο λειτουργίας μίας παραγωγής, διανομής, και χρήσης.  Πιθανόν καθορίζει τη διαφορά μεταξύ καθιερωμένων ανακυκλωτών και αναδυόμενων μηδέν-απορριμάτων-διαδικασία. Μία επιφανής διαφορά για παράδειγμα είναι η διαφορά μεταξύ

Η ένταση ανάμεσα στην κυριολεκτική εφαρμογή των φυσικών διαδικασιών και τη δημιουργία βιομηχανικών ειδικών διαδικασιών για τη πιο αποτελεσματική επαναχρησιμοποίηση λειτουργιών είναι μια άλλη ένταση στη συζήτηση. Πολλοί παρατηρητές εξετάζουν πως η φύση διαχειρίζεται τα υλικά και το έχουν ως το απόλυτο πρότυπο για τη παραγωγή και τη δημιουργία καινοτόμων υλικών. Άλλοι επισημαίνουν ότι τα βιομηχανικά προϊόντα είναι εγγενώς μη-φυσικά, όπως τα χημικά και τα πλαστικά που είναι μονο-μοριακά και που μπορεί να επωφεληθούν σε μεγάλο βαθμό από τις βιομηχανικές μεθόδους επαναχρησιμοποίησης, ενώ φυσικές μέθοδοι που απαιτούν την υποβάθμιση και την ανασύσταση είναι σπάταλοι υπό αυτό  το πλαίσιο.

Το βιοδιασπώμενο πλαστικό είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Η μία πλευρά υποστηρίζει ότι οι βιοαποικοδομήσεις των πλαστικών είναι σπατάλη, επειδή το πλαστικό είναι ακριβό και επιβλαβή για το περιβάλλον. Αν φτιαχνόταν από άμυλο ή πετρέλαιο, η διαδικασία κατασκευής τους χρησιμοποιεί τα ίδια υλικά και κόστος ενέργειας. Τα εργοστάσια έχουν κατασκευαστεί, οι πρώτες ύλες αγοράζονται, οι επενδύσεις έγιναν, τα μηχανήματα είναι χτισμένα και χρησιμοποιούνται, οι εργαζόμενοι σε αυτόν τον τομέα έχουν κάλυψη όλων των φυσιολογικών αναγκών τους π.χ. για την εκπαίδευση, τη στέγαση, τα τρόφιμα. Ακόμη και αν το πλαστικό είναι βιοδιασπώμενο μετά από μία μόνο χρήση, όλα τα έξοδα αυτά έχουν χαθεί και έτσι είναι πολύ πιο σημαντικό για το σχεδιασμό πλαστικών μερών που δύναται η πολλαπλή επαναχρησιμοποίηση ή η αέναη χρήση. Η άλλη πλευρά υποστηρίζει ότι η διατήρηση πλαστικού εκτός μίας χωματερής ή τη θάλασσα είναι το αποκλειστικό συμφέρων όλων.

Οι εταιρείες κινούνται προς τη στρατηγική δημιουργίας "μηδενικής υγειονομικής ταφής" εγκαταστάσεων. Εταιρείες που έχουν αναλάμβει μία τέτοια πρωτοβουλία είναι η Subaru, Xerox και Anheuser-Buschref>Woodyard, Chris (19 February 2008). «"Zero landfill" plants». USA Today. https://www.usatoday.com/money/industries/environment/2008-02-18-green-factories_N.htm. Ανακτήθηκε στις 9 March 2011. </ref>.

Το κίνημα συνεχίζει να αναπτύσσεται μεταξύ των νέων σε όλο τον κόσμο με την οργάνωση Νεολαία Μηδενικών Απορριμάτων, η οποία προέρχεται από την Βραζιλία και έχει εξαπλωθεί στην Αργεντινή, το Πουέρτο Ρίκο, το Μεξικό, τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Ρωσία. Η οργάνωση πολλαπλασιάζεται με τους τοπικούς εθελοντές πρεσβευτές , που θα οδηγήσουν σε μηδενικών αποβλήτων συναντήσεις και εκδηλώσεις για να διαδώσουν τη φιλοσοφία Μηδενικών Απορριμάτων[15] .

Παράδειγμα Συσκευασίας [Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Επιστρεφόμενα γυάλινα μπουκάλια γάλακτος

Το γάλα μπορεί να αποσταλεί σε πολλές μορφές. Μία από τις παραδοσιακές μορφές ήταν επαναχρησιμοποιήσιμα επιστρεφόμενα γυάλινα μπουκάλια γάλακτος, που συχνά παραδίδονται στο σπίτι από τον γαλατά. Ενώ μερικοί  συνεχίζουν αυτή την επιλογή, άλλες επιλογές πρόσφατα έγιναν πιο κοινές: Σε χάρτινες συσκευασίες ( gable-top ), σε ασηπτικά χάρτινα κουτιά, μονόδρομα ανακυκλώσιμα μπουκάλια γυαλιού, μονόδρομες τσάντες γάλακτος, και άλλα.

Κάθε σύστημα έχει κάποια πλεονεκτήματα και έχει επίσης κάποια πιθανά μειονεκτήματα. Από τη Μηδενικών Απορριμάτων άποψη, η επαναχρησιμοποίηση μπουκαλιών είναι ευεργετική, επειδή το υλικό αυτό μπορεί να επαναχρησιμοποιείτε πολλές φορές πριν την τελική εναπόθεσή του, σε σχέση με κάποια άλλα υλικά ή συστήματα που μπορεί να επαναχρησιμοποιηθούν αρκετά λιγότερο. Η κύρια είσοδος ή πόρος είναι διοξείδιο του πυριτίου-άμμος, η οποία διαμορφώνεται σε γυαλί και στη συνέχεια σε ένα μπουκάλι. Το μπουκάλι είναι γεμάτο με γάλα και διανέμεται στους καταναλωτές. Ένα ανάστροφο λογιστικό σύστημα επιστρέφει τα μπουκάλια για καθαρισμό, έλεγχο, καθαρισμό, και επαναχρησιμοποίηση. Τελικά, μετά από πολλές χρήσεις το βαρέων καθηκόντων μπουκάλι δεν είναι κατάλληλο πια για περαιτέρω χρήση και θα ανακυκλωθεί.

Τα απορρίμματα και η χρήση υγειονομικής ταφής του θα πρέπει να είναι η ελάχιστη δυνατή. Το υλικό των απορριμάτων είναι κυρίως το νερό με το οποίο πλύθηκε, της χρήση των απορρυπαντικών, η μεταφορά του, η θερμότητα, τα καπάκια μπουκαλιών, κλπ. Ενώ αληθινά Μηδενικά Απόβλητα ποτέ δεν επιτυγχάνεται, η εκτίμηση του κύκλου ζωής μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τον υπολογισμό των απορριμάτων που δημιουργεί μία διαδικασία / προϊόν σε κάθε φάση του κύκλου της[16][17][18][19].


Ανακύκλωση και Κομποστοποίηση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Είναι σημαντικό να γίνει διάκριση ανακύκλωσης από τη Στρατηγική Μηδενικών Απορριμάτων.

Κάποιοι ισχυρίζονται ότι το βασικό συστατικό για να Μηδενικά Απορρίμματα είναι η ανακύκλωση, ενώ άλλοι[ποιος;] απορρίπτουν αυτή την αντίληψη υπέρ της επαναχρησιμοποίησης διαδικασιών. Η κοινή κατανόηση για την ανακύκλωση είναι ότι γίνεται εναπόθεση των  μπουκαλιών και δοχείων σε ένα κάδο ανακύκλωσης. Η σύγχρονη εκδοχή της ανακύκλωσης, είναι πιο περίπλοκη και περιλαμβάνει πολλά περισσότερα στοιχεία από τη χρηματοδότηση ή και την υποστήριξη της κυβέρνησης. Για παράδειγμα, μια έκθεση του 2007 από την ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΉ Υπηρεσία Περιβαλλοντικής Προστασίας αναφέρει ότι οι ΗΠΑ ανακυκλώνει σε εθνικό ποσοστό το 33.4% των απορριμάτων που παράγει και περιλαμβάνει σε αυτό τη λιπασματοποίηση υλικών. Επιπλέον, βιομηχανίες έχουν δημιουργηθεί σε όλο τον κόσμο για να χειριστούν τα υλικά που ανακυκλώνονται. Την ίδια στιγμή, οι αξιώσεις των ποσοστών ανακύκλωσης μερικές φορές είναι υπερβολικές. Για παράδειγμα, η ένταξη του εδάφους και της οργανικής ύλης που χρησιμοποιείται για την κάλυψη σε χωματερές καθημερινά: η "ανακυκλωμένη" στήλη. Σε πολιτείες με κίνητρα για ανακύκλωση, υπάρχει συνεχής τοπική πίεση για να ανεβάσουν το ποσοστό ανακύκλωσης.

Η κίνηση προς ανακύκλωση έχει διαχωριστεί από την έννοια Μηδενικά Απορρίμματα. Ένα παράδειγμα είναι η βιομηχανία των υπολογιστών σε όλο τον κόσμο, όπου εκατομμύρια PC απορρίπτονται ως ηλεκτρονικά απόβλητα κάθε έτος --- 160 εκατ. ευρώ το 2007. Αυτοί οι υπολογιστές που εισέρχονται στην ανακύκλωση, διασπώνται σε μια μικρή ποσότητα πρώτων υλών, ενώ οι περισσότεροι απλώς εξάγονται σε χωματερές σε χώρες του τρίτου κόσμου. Οι εταιρείες είναι σε θέση να αγοράζουν ορισμένες πρώτες ύλες, κυρίως χάλυβα, χαλκό και γυαλί, μειώνοντας τη χρήση νέων υλικών. Από την άλλη πλευρά, υπάρχει μια βιομηχανία, περισσότερο ευθυγραμμισμένη με τη Στρατηγική Μηδενικά Απορρίμματα για τη μακροπρόθεσμη επαναχρησιμοποίηση, όπου προωθεί την επισκευή υπολογιστών. Ονομάζεται βιομηχανία Υπολογιστικής Ανακαίνισης και προηγείται από τη τρέχουσα εκστρατεία συλλογής και αποστολής ηλεκτρονικών. Έχουν οργανώσεις και συνέδρια και έχουν κάνει  δωρεά υπολογιστών σε σχολεία, κλινικές και μη-κερδοσκοπικές οργανώσεις πολλά χρόνια τώρα. Η Στρατηγική Μηδέν Απορριμάτων απαιτεί τα συστατικά να επανασχεδιαστούν για την αποτελεσματική επαναχρησιμοποίηση αυτών για μακρά ζωή που οδηγεί σε ακόμη περισσότερη "ανακαίνιση" και επισκευή αυτών παρά εναπόθεση αυτών σε χωματερή.

Υπάρχει ένα γόνιμο παράδειγμα που αναδεικνύει τη διαφορά μεταξύ Μηδενικών Απορριμάτων και την εφαρμογή απλής ανακύκλωσης. Αυτό το παράδειγμα αναφέρεται σε λογισμικά επιχειρήσεων. Η Στρατηγική Μηδενικά Απορρίμματα είναι ευαίσθητη για τα Απορρίμματα της πνευματικής προσπάθειας που θα μπορούσε να προκληθεί από την ανάγκη να αναδημιουργήσει ορισμένες βασικές λειτουργίες ή "αντικείμενα" του λογισμικού σε αντίθεση με την αντιγραφή τους ξανά και ξανά, όποτε χρειάζεται. Τα Απορρίμματα μπορεί να προκύψουν από τους προγραμματιστές λογισμικού που καταναλώνουν πόρους, ενώ η επίλυση κάποιων προβλημάτων έχει ήδη γίνει νωρίτερα. Η εφαρμογή των Μηδενικών Απορριμάτων είναι άμεση και απλή, αφού συνιστά να προστατεύεται η ανθρώπινη προσπάθεια από αναίτια εφαρμογή. Από την άλλη πλευρά, η συνήθης προσέγγιση της ανακύκλωσης θα ήταν να ψάξουν για κάποια υλικά που μπορούν να επαναχρησιμοποιηθούν. Τα υλικά στα οποία το λογισμικό είναι αποθηκευμένο, όπως χαρτί ή δισκέτες, είναι μικρής σημασίας σε σύγκριση με την διάσωση της ανθρώπινης προσπάθειας και αν το λογισμικό είναι αποθηκευμένο ηλεκτρονικά, δεν υπάρχει κανένα μέσο. Έτσι η σωστή εφαρμογή των Μηδενικών Απορριμάτων προσδιορίζει μια σπάταλη συμπεριφορά για να γίνει αποφυγή αυτής ενώ η ανακύκλωση δεν έχει τέτοια φιλοσοφία.

Έχει αναφερθεί ότι το κίνημα της ανακύκλωσης έχει αγκαλιαστεί από τη βιομηχανία που παράγει "σκουπίδια", επειδή αυτό εξυπηρετεί τόσο καλά τη "πράσινη πλύση". Δηλαδή, αποδέχεται τη δημιουργία σκουπιδιών με την αιτιολογία ότι μπορεί να ανακυκλωθούν και άρα δεν θα καταλήξουν σε κάποια χωματερή. Το κίνημα Μηδενικών Απορριμάτων από την άλλη πλευρά, δεν προσφέρει κάποια τέτοια δικαιολογία στη βιομηχανία που παράγει "σκουπίδια" και καταδικάζει τη παραγωγή "σκουπιδιών", και επομένως απειλεί τη συνεχιζόμενη ανάγκη για διάθεση απορριμμάτων. Για παράδειγμα, στην πόλη Alameda, της Καλιφόρνιας, η εναπόθεση σκουπιδιών σε χωματερή χρεώνεται επιπλέον με 8 δολάρια/τόνο από το 2009, το οποίο πηγαίνει εξ' ολοκλήρου για την επιδότηση της ανακύκλωσης, αλλά καμία επιδότηση δεν ισχύει ή δίνεται για σχεδιασμό στρατηγικών Μηδενικών Απορριμάτων. 

Μείωση, επαναχρησιμοποίηση και ανακύκλωση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η στρατηγική Μηδενικών Απορριμάτων έχει ελάχιστα υποστηριχθεί από κυβερνητικούς νόμους για να ενισχύσουν την πυραμίδα απορριμάτων: (α) Άρνηση, (β) Μείωση, (γ) Επαναχρησιμοποίηση,(δ) Ανακύκλωση, και (ε) όχι Εναπόθεση. Στη πράξη, οι νόμοι των κυβερνήσεων ενθαρρύνουν αδιακρίτως την καταστροφή και ανακύκλωση, ενώ η επαναχρησιμοποίηση ενθαρρύνεται ελάχιστα.[εκκρεμεί παραπομπή]

Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των Μηδενικών Απορριμάτων ως κανόνας σχεδιασμού είναι ότι μπορεί να εφαρμοστεί σε οποιοδήποτε προϊόν ή διαδικασία, σε οποιαδήποτε κατάσταση ή σε οποιοδήποτε επίπεδο. Έτσι, αυτό ισχύει εξίσου για τις τοξικές χημικές ουσίες, όπως και σε φυτικής ύλης ουσίας. Αυτό ισχύει και για τα Απορρίμματα καύσης άνθρακα στην ατμόσφαιρα ή και τα Απορρίμματα ραδιενεργών πόρων που προσπαθεί να τα επανα-ορίσει από "πυρηνικά απόβλητα" ως υπερπαραγωγής προϊόντα. Όλες οι διαδικασίες μπορεί να σχεδιαστούν για να ελαχιστοποιηθεί η ανάγκη για απόρριψη, τόσο μέσα από τις δικές τους διεργασίες και χρήσεις όσο και μέσα από καταναλωτικά μοτίβα τα οποία ο σχεδιασμός των προϊόντων τους, τους οδηγεί. Η ανακύκλωση, από την άλλη πλευρά, ασχολείται μόνο με απλά υλικά[20].

Η Μηδενικών Απορριμάτων στρατηγική μπορεί να εφαρμοστεί ακόμη και για τα "Απορρίμματα" του Ανθρώπινου δυναμικού: π.χ. "Αναγκαστική φτώχεια¨, "Άρνηση εκπαιδευτικών ευκαιριών". Περιλαμβάνει τον επανασχεδιασμό για μειωμένη ενεργειακή σπατάλη στη βιομηχανία ή τη μεταφορά και την σπατάλη της γης, καθώς και τη "μη σπατάλη" τροπικών δασών. Στην ουσία, είναι μια γενική αρχή σχεδιασμού για την όσο πιο δυνατή αποτελεσματική χρήση των πόρων, όπως και να ορίζεται.

Η κίνηση ανακύκλωσης μπορεί να μεταβεί σταδιακά από τη διαχείριση των στερεών αποβλήτων, σε θέματα που είναι παρόμοια με το κοινοτικό κίνημα αειφορίας.

Η Μηδενικών Απορριμάτων από την άλλη πλευρά, δεν έχει τους περιορισμούς της "Διαχείρισης Απορριμάτων" αλλά απαιτεί ότι θα μεγιστοποιήσουμε τις υπάρχουσες προσπάθειες επαναχρησιμοποίησης, ενώ θα πρέπει να δημιουργούνται και να εφαρμόζονται νέοι μέθοδοι για την ελαχιστοποίηση και την εξάλειψη των καταστροφικών μεθόδων, όπως στην αποτέφρωση και στην ανακύκλωση. Η Μηδενικών Απορριμάτων στρατηγική  προσπαθεί να διασφαλίσει ότι τα προϊόντα που έχουν σχεδιαστεί μπορεί να επισκευαστούν, ανακαινιστούν, επανα-κατασκευαστούν και γενικά, να επαναχρησιμοποιηθούν. --- "Τι είναι Μηδέν Απόβλητα;", παρ 2.

Διαδικτυακές υπηρεσίες όπως ο Ελεύθερος Κύκλος ή το reGives --- "ξαναδώσε" ---  έχουν αυξηθεί σε δημοτικότητα κατά την τελευταία δεκαετία, όπου οι ντόπιοι μπορεί να δώσουν αντικείμενα που δεν χρειάζονται πλέον σε άλλους σε τοπικό επίπεδο, σε μια προσπάθεια να καθυστερήσουν ως και να αποτρέψουν την κατάληξη αυτών σε κάποιο χώρο υγειονομικής ταφής και άρα να εφαρμόσουν ένα τρόπο ζωής Μηδενικών.

Χωρητικότητα των χωματερών[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πολλές χωματερές επί του παρόντος υπερβαίνουν τη φέρουσα ικανότητα.[εκκρεμεί παραπομπή] Αυτό συχνά χρησιμοποιείται ως ως δικαιολογία για τη μετάβαση σε Μηδενικών Απορριμάτων στρατηγική. Άλλοι επισημαίνουν ότι υπάρχουν τεράστιες εκτάσεις γης που μπορεί να διατεθούν σε όλη την ΗΠΑ και σε άλλες χώρες για χώρους υγειονομικής ταφής. Οι προτάσεις για καταστροφή των σκουπιδιών αφθονούν ως ένας τρόπος για να λύσει το πρόβλημα των σκουπιδιών. Οι προτάσεις αυτές, συνήθως ισχυρίζονται ότι μπορεί μέρος των απορριμάτων ή όλα τα απορρίμματα να μετατραπούν σε πετρέλαιο και μερικές φορές ισχυρίζονται ότι μπορεί να παράγουν τόσο πολύ πετρέλαιο που ο κόσμος πλέον θα έχει άφθονα υγρά καύσιμα. Ένα τέτοιο σχέδιο, που ονομάζεται "Όλα σε Πετρέλαιο" προήχθη από το Περιοδικό "Ανακαλύψεις" - "Discover" και το Περιοδικό "Fortune", το 2004 και φέρεται να ήταν σε θέση να μετατρέψουν ένα ψυγείο σε "Ελαφρύ αργό Τεξανό Πετρέλαιο" με εφαρμογή ατμού υψηλής πίεσης.

Εταιρικές πρωτοβουλίες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ένα παράδειγμα μίας εταιρείας που εφάρμοσε αλλαγές σε χώρους υγειονομικής ταφής απορριμάτων ήταν η εταιρία General Motors (GM). Η GM έχει επιβεβαιώσει τα σχέδιά τους να κάνουν περίπου τα μισά από τα 181 εργοστάσιά τους σε όλο τον κόσμο "ελεύθερα από χωματερές" ως το τέλος του 2010. Εταιρείες όπως η Subaru, η Toyota, και η Xerox έχουν επίσης αναλάβει αντίστοιχες πρωτοβουλίες. Επιπλέον, η Υπηρεσία Προστασίας του Περιβάλλοντος στις Ηνωμένες Πολιτείες (EPA) έχει συνεργαστεί με τη GM και άλλες εταιρείες για δεκαετίες για την ελαχιστοποίηση των Απορριμάτων μέσω του προγράμματος "WasteWise". Ο στόχος για τη General Motors είναι να βρούνε τρόπους για να ανακυκλώνουν ή επαναχρησιμοποιούν πάνω από το 90% των υλικών με το να: πωλούν σκραπ υλικά , υιοθετώντας επανάχρηση μερών για να αντικαταστήσουν κάποια άλλα μέρη, και ακόμη και να ανακυκλώνουν τα γάντια εργασίας που χρησιμοποιούνται. Το υπόλοιπο από τα απορρίμματα μπορεί να αποτεφρωθεί για να δημιουργήσει την ενέργεια για τα εργοστάσια. Εκτός του ότι είναι φιλικό προς το περιβάλλον, εξοικονομεί επίσης χρήματα μέσω την αποτροπή κατάληξης αυτών σε χωματερή και έτσι μπορεί να οδηγήσει σε μία πιο αποδοτική παραγωγή. Όλες αυτές οι οργανώσεις ωθούν προς τα εμπρός, για να κάνουμε τον κόσμο μας καθαρό και να υιοθετηθούν στρατηγικές μηδενικών απορριμάτων.

Η επαναχρησιμοποίηση ή η αποσύνθεση των αποβλήτων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα απορρίμματα που αποστέλλονται σε χώρους υγειονομικής ταφής μπορούν να συλλέγονται ως χρήσιμα υλικά, όπως για την παραγωγή της ηλιακής ενέργειας ή φυσικού λιπάσματος / απο-λιπασματοποιημένη κοπριά για καλλιέργειες.

Μπορεί, επίσης, να επαναχρησιμοποιηθεί και να ανακυκλωθεί για κάτι που μπορούμε πραγματικά να χρησιμοποιήσουμε. "Η επιτυχία της General Motors στη δημιουργία εγκαταστάσεων αποφυγής υγειονομικής ταφής δείχνει ότι οι μηδενικών απορριμάτων στόχοι μπορεί να δίνουν μια ισχυρή ώθηση για τους κατασκευαστές να μειώσουν τα απορρίμματα τους και το αποτύπωμα άνθρακα", λέει η Latisha Petteway, μία εκπρόσωπος για την EPA.

...είναι ένας στόχος, μια διαδικασία, ένα τρόπο σκέψης που αλλάζει βαθιά την προσέγγιση πόρων και την παραγωγή. Τα Μηδέν Απορρίμματα δεν έχουν σχέση με την ανακύκλωση και την εκτροπή τους από τους χώρους υγειονομικής ταφής, αλλά με την αναδιάρθρωση της παραγωγής και τη διανομή των συστημάτων για την πρόληψη δημιουργίας απορριμάτων εξαρχής, πριν καν να δημιουργηθούν. Τα υλικά που απαιτούνται σε αυτά τα αποδοτικά, επανα-σχεδιασμένα συστήματα από πλευράς πόρων, θα πρέπει να μπορούν να επαναχρησιμοποιηθου πολλές φορές τόσο τη διαδικασία όπως και τα προϊόντα που ενσωματώνουν αυτά τα συστήματα.


Η Αποδόμηση μπορεί να περιγραφεί ως ανάποδη από τη κατασκευή. Περιλαμβάνει τη προσεκτική αποδόμηση ενός κτιρίου για να μεγιστοποιηθεί η επαναχρησιμοποίηση των υλικών, με αποτέλεσμα τη μείωση των απορριμάτων και των φυσικών πόρων.

Η Αποδόμηση μπορεί να συλλάβει ύλες και ορισμένα συστατικά από τα εκατομμύρια των κτιρίων που υπάρχουν και είναι φτωχά σχεδιασμένα για ένα υψηλό επίπεδο επαναχρησιμοποίησης, αλλά δεν είναι μια καλή προσέγγιση με βάση τη Μηδενικών Απορριμάτων άποψη.

Η Μηδενικών Απορριμάτων άποψη ευνοεί το σχεδιασμό των κτιρίων ως σύνολα υψηλού επιπέδου συστατικά, και όχι τη δημιουργία τους, από τραχιά υλικά όπως τα ξύλα, το τσιμέντο ή το γύψο. Οι λεπτομέρειες δεν έχουν ολοκληρωθεί ακόμα, αλλά στο βαθμό που ολόκληρα δωμάτια, ολόκληροι τοίχοι, οροφές ή πατώματα, ή ολόκληρα συστήματα αυτών μπορούν να προ-κατασκευαστούν και να εγκατασταθούν ως ολοκληρωμένα στοιχεία, αυτός θα ήταν στόχος σχεδίου Μηδενικών Απορριμάτων.

Μέχρι τα κτίρια να είναι χτισμένα ως συστατικά ικανά αργότερα για αποσυναρμολόγηση, η οποία είναι μία διαδικασία "στοπ-κενού" που οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορεί να χρησιμοποιήσουν για την ελαχιστοποίηση των απορριμάτων, των οικοδομικών υλικών. Για τώρα, τα μεγαλύτερα μέρη που είμαστε σε θέση να σώσουμε τείνουν να είναι αρχιτεκτονικά στοιχεία, παράθυρα, πόρτες, μέταλλα, και πολλά άλλα που σώζονται και μεταπωλούνται για την επαναχρησιμοποίησή τους όπως από την "Αστική Μεταλλεύματος" στο Μπέρκλεϊ, στην Καλιφόρνια.

Τα κύρια μέρη που ακόμη πρέπει να συνθλίβονται είναι ξύλινα δάπεδα, τοίχοι από τούβλα, και δομική ξυλεία. Η κατεδάφιση των παραδοσιακών κτιρίων από καιρό γίνεται με την μπάλα κατεδάφισης ή με μπουλντόζα. Κοινωνικές και πολιτικοί κανόνες, όπως οι άδειες κατεδάφισης της ανάδοχου και οι απαιτούμενες άδειες που μπορεί να "ικανοποιηθούν" μόνο μέσα από την καταστροφή και την απόρριψη --- με μερική ανακύκλωση πέτρας-λίθου και χάλυβα --- να καθιστούν την καταστροφή και το κόστος διάθεσης φθηνότερα από την αποδόμηση-αποσυναρμολόγηση.

Περίπου εβδομήντα κιλά απορρίμματα παράγονται για κάθε τετραγωνικό πόδι κατεδάφισης, δομημένης κατοικίας.

Μπορεί να υποστηριχθεί ότι αυτή η διαδικασία στηρίζεται σε τεχνητή οικονομία, με βάση τις πολιτιστικές προτιμήσεις για σπατάλη και ότι τα σχέδια Μηδενικών Απορριμάτων για τα αποσυναρμολογούμενα υλικά θα είναι τελικά φθηνότερη διαδικασία, καθώς και η πιο συντηρητική μορφή επαναχρησιμοποίησης των κτιρίων.

Περαιτέρω συζητήσεις για το θέμα αυτό μπορούν να βρεθούν στη ZWI ιστοσελίδα.

Τα σχόλια του Ρόπερ στην παραπάνω παράγραφο, είναι είτε παραποιήσεις ή λάθος σχετικά με το ξύλινο δάπεδο, τα ξύλινα υποστηρίγματα και τούβλα που χρειάζεται να συνθλίβονται. Το τούβλο, το ξύλο και η πέτρα είναι από τα παλαιότερα πραγματικά ανακυκλώσιμα υλικά που χρησιμοποιούνται στην κατασκευή. Μια ιστορική ανασκόπηση των παλιών κτηρίων, των αχυρώνων, και των γεφυρών δείχνει, σαφώς, ότι τα τούβλα, οι πέτρες και το ξύλο επαναχρησιμοποιούνται από παλαιότερες κατασκευές κτιρίων. Κάποιες από τις παλαιότερες δομές του πλανήτη είναι χτισμένα με υλικά που ανακυκλώθηκαν από προηγούμενες δομές. Ένα πρόσφατο παράδειγμα είναι το Mayflower Αχυρώνας στο Ιορντάνς, βόρεια της High Wycombe, στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ο αχυρώνας είναι σαφώς χτισμένος από επαναχρησιμοποιούμενα ξύλα, ενδεχομένως, που προέρχονται από τη διάσωση του πλοίου Mayflower. Είναι απλό γεγονός της ζωής ότι ιστορικά, υλικά που θα μπορούσαν να επαναχρησιμοποιηθούν, όταν υπήρχε η ευκαιρία  επαναχρησιμοποιήθηκαν.

Στη πιο πρόσφατη κατασκευή, δομικής ξυλείας στοιχεία, συμπεριλαμβανομένων των μεγάλων κορμών, συγκολλητικοί δοκοί, δοκοί δαπέδου, καρφιά και το δαπέδιο υλικό είναι μερικά από τα πιο πολύτιμα δομικά συστατικά που μπορεί να διασωθούν, όταν μια δομή κατεδαφίζεται, αν υπάρχει ενδιαφέρον για να σωθούν. Αν χρειάζεστε αποδείξεις, κατεβείτε σε οποιοδήποτε τοπική μάντρα υλικών για να εξετάσουμε την αξία των δικτυωμάτων, των ξύλινων δοκών, των δοκών δαπέδου, των καρφιών και των δαπέδιων υλικών. Σήμερα έχουν αξία όταν κάποιος τα σώζει.

Ένα από τα εμπόδια της επαναχρησιμοποίησης δομικών υλικών είναι η προκατάληψη του κώδικα της οικοδόμησης, των υπαλλήλων του, και του κτιρίου υπηρεσιών του, που κάνουν διακρίσεις κατά την επαναχρησιμοποίηση υλικών. Οι κώδικες και η αντίστοιχη υπηρεσία απαιτούν συμμόρφωση με τους κώδικες, συμπεριλαμβανομένης της πηγής των υλικών. Ο μέσος εργολάβος δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει το 100-ετών 2x8 ---50x200--- διασωσμένους δοκούς δαπέδου, επειδή ο κώδικας της πολεοδομίας απαιτεί μία διαβαθμισμένη δοκό. Ο ανάδοχος, στη συνέχεια, θα πρέπει να βρει μηχανικούς ή τεχνολόγους ξύλου για να επαληθεύσει την καταλληλότητα υλικών για τη χρήση τους. Ενώ οι πολεοδομικοί κωδικοί, τεχνικά, επιτρέπουν αυτή την εναλλακτική μέθοδο, η σύγχρονη προσοχή στο κόστος συνήθως αποτρέπει αυτή την επιλογή.

Με βάση τις εκστρατείες αγοράς [Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με βάση την αγορά, νομοθετικές ρυθμίσεις - με τη μεσολάβηση εκστρατειών, όπως η Διευρυμένη Ευθύνη Παραγωγού (EPR) και η Αρχή της Προφύλαξης είναι ανάμεσα σε πολλές εκστρατείες που έχουν ως κύριο σύνθημα τα Μηδενικά Απορρίμματα,  και που οι απαίτηση αυτών θα οδηγήσει, προφανώς, σε πολιτικές Μηδενικών Απορριμμάτων. Αυτή τη στιγμή, δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι η EPR θα αυξήσει την επαναχρησιμοποίηση, αλλά μάλλον κινείται στο να γίνεται απόρριψη και διάθεση απορριμμάτων στον ιδιωτικό τομέα με συμβάσεις. Η Αρχή της Προφύλαξης είναι να μετατοπίσει την ευθύνη για την απόδειξη ότι νέες χημικές ουσίες είναι ασφαλείς  από το κοινό ---που ενεργεί ως πειραματόζωο--- στην εταιρεία  εισαγωγή τους. Ως τέτοια, η σχέση της με τη φιλοσοφία Μηδενικών Απορριμμάτων είναι αμφίβολη. Ομοίως, πολλές οργανώσεις, πόλεις και κομητείες έχουν αγκαλιάσει ένα Μηδενικών Απορριμμάτων σύνθημα, ενώ δεν έχουν ενστερνιστεί κανένα από τις βασικές αλλαγές που προτείνει μία στρατηγική Μηδενικών Απορριμμάτων. Στην πραγματικότητα, είναι κοινό γνωστό για πολλές από αυτές τις προσπάθειες να αναφέρουν ότι η ανακύκλωση είναι ο μοναδικος στόχος. Πολλές εμπορικές ή βιομηχανικές εταιρείες ισχυρίζονται ότι έχουν αγκαλιάσει τη στρατηγική Μηδενικών Απορριμμάτων, αλλά συνήθως σημαίνει όχι περισσότερο από μία σημαντική προσπάθεια ανακύκλωσης υλικών, και που δεν έχει σχέση με τον επανασχεδιασμό του προϊόντος. Τέτοια παραδείγματα μπορεί να συμπεριλαμβάνουν εταιρείες όπως τη Staples, Home Depot, Τογιότα, Τζένεραλ Μότορς και   εκστρατείες επιστροφής υπολογιστή. Οι αρχικές κοινωνικές δικαιοσύνης εκστρατείες με επιτυχία πίεσαν τα Μακ Ντόναλντς  να αλλάξουν τις πρακτικές αγοράς του κρέατος, και τη Nike για να αλλάξουν τις εργασιακές πρακτικές στη Νοτιοανατολική Ασία. Και οι δύο αυτές εκστρατείες βασίστηκαν στην ιδέα ότι η οργανωμένοι καταναλωτές μπορούν να συμμετέχουν ενεργά στην οικονομία και όχι μόνο ως παθητικά αντικείμενα. Ωστόσο, η κοινοποίηση και η επιβολή στόχου μέσα στην εκστρατεία είναι κρίσιμη. Ένας στόχος για να μειωθεί η παραγωγή απορριμμάτων ή η εναπόθεση απορριμμάτων σε χωματερή μέσω καλύτερης ανακύκλωσης, δεν θα επιτύχει ένα στόχο επανασχεδιασμό του προϊόντος, και έτσι δεν μπορεί ευλόγως να ονομάζεται Μηδενικών Απορριμμάτων εκστρατεία.

Πώς μπορεί να επιτευχθεί[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εθνικές και επαρχιακές κυβερνήσεις συχνά θέτουν στόχους και μπορούν να παράσχουν κάποια χρηματοδότηση, αλλά σε πρακτικό επίπεδο, τα προγράμματα διαχείρισης των απορριμμάτων πχ. παραλαβή, παράδοση, ή δοχεία για ανακύκλωση και η κομποστοποίηση, συνήθως υλοποιούνται από τις τοπικές κυβερνήσεις, ενδεχομένως με περιφερειακές κοινόχρηστες εγκαταστάσεις[21].

Η επίτευξη του στόχου των Μηδενικών Απορριμμάτων απαιτεί τα τα προϊόντα των κατασκευαστών και των βιομηχανικών σχεδιαστών, να αποσυναρμολογούνται εύκολα για ανακύκλωση, και να μπορεί να οδηγηθούν πίσω στη φύση ή στο βιομηχανικό σύστημα. Η αυξημένη αντοχή και επαναδιόρθωση επίσης μπορεί να μειώσουν περιττούς κύκλους ζωής του προϊόντος.Η  ελαχιστοποίηση της συσκευασίας, επίσης, λύνει πολλά προβλήματα, νωρίς, στην αλυσίδα εφοδιασμού. Αν δεν είναι υποχρεωτικό ή προωθείτε από την κυβέρνηση, επιλογές από τους λιανοπωλητές και τους καταναλωτές υπέρ προϊόντων  Μηδενικών Απορριμμάτων μπορούν να επηρεάσουν την παραγωγή. Για να αποτρέψει το υλικό από το να γίνει απόβλητο, οι καταναλωτές, οι επιχειρήσεις και οι μη-κερδοσκοπικοί οργανισμοί πρέπει να εκπαιδεύονται στο πώς να μειώσουν τα απορρίματά τους και να κάνουν ανακύκλωση με επιτυχία.

Ιεράρχηση Μηδενικών Απορριμμάτων [Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η "Ιεράρχηση Μηδενικών Απορριμμάτων" περιγράφει την εξέλιξη πολιτικών και στρατηγικών για τη στήριξη συστήματος  Μηδενικών Απορριμμάτων: Από το υψηλότερο και το καλύτερο - Στη χαμηλότερη χρήση υλικών. Έχει σχεδιαστεί για να εφαρμόζεται σε όλα τα ακροατήρια: σε φορείς χάραξης πολιτικής, στη βιομηχανία και στο άτομο. Στόχος της είναι:(α) να παρέχει περισσότερο βάθος με το διεθνώς αναγνωρισμένο "3r" --- Reduce, Reuse, Recycle --- Μείωση, Επανάχρηση, Ανακύκλωση, όπως και (β) να ενθαρρύνει την πολιτική, τη δραστηριότητα και την επένδυση στις κορυφαίες προτεραιότητες της ιεραρχίας, καθώς και (γ) να παρέχει έναν οδηγό για εκείνους που επιθυμούν να αναπτύξουν συστήματα ή προϊόντα που θα μας φέρουν πιο κοντά σε στρατηγικές Μηδενικών Απορριμμάτων.(δ) Ενισχύει στρατηγικές Μηδενικών Απορριμμάτων, παρέχοντας καθοδήγηση για το σχεδιασμό και τρόπο να αξιολογήσουν τις προτεινόμενες λύσεις.Σε όλο τον κόσμο, σε κάποια μορφή ή την άλλη, μία ιεραρχία  πρόληψης της ρύπανσης έχει ενσωματωθεί σε κανονισμούς ανακύκλωσης, σε σχέδια διαχείρισης στερεών αποβλήτων καθώς και σε προγράμματα διατήρησης πόρων. Στον Καναδά, η ιεραρχία πρόληψης της ρύπανσης διαφορετικά αναφέρεται ως η Ιεραρχία Προστασίας του Περιβάλλοντος που έχει εγκριθεί. Αυτή η Ιεραρχία έχει ενσωματωθεί σε όλους τους κανονισμούς ανακύκλωσης εντός του Καναδά και είναι ενσωματωμένη σε όλη τη διαδικασία διατήρησης πόρων που όλες οι κυβερνητικές υπηρεσίες πρέπει να ακολουθούν για την αποτροπή  δημιουργίας απορριμμάτων. Ενώ την πρόθεσή της στρατηγικής Μηδενικών Απορριμμάτων να ενσωματώσει την 4η R --- Recovery - Ανάκτηση, πριν από τη διάθεσή των απορριμμάτων ήταν καλή, πολλές οργανώσεις  επικεντρώνονται σε αυτό το 4ο R αντί για την κορυφή της ιεραρχίας, με αποτέλεσμα να έχουν σχεδιαστεί δαπανηρά συστήματα καταστροφής υλικών αντί για συστήματα που έχουν σχεδιαστεί για τη μείωση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων και των απορριμμάτων. Εξαιτίας αυτού, μαζί με άλλα συστήματα καταστροφής πόρων που έχουν δημιουργηθεί τις τελευταίες δεκαετίες, η στρατηγική Μηδενικών Απορριμμάτων του Καναδά, μαζί με τη Διεθνή Συμμαχία Μηδενικών Απορριμμάτων έχουν υιοθετήσει τη μόνη διεθνώς αξιολογούμενη Μηδενικών Απορριμμάτων Ιεράρχηση που εστιάζει στα πρώτο τρία 3R --- Μείωση, Επανάχρηση και Ανακύκλωση, συμπεριλαμβανομένης της Κομποστοποίησης[22].

Μηδενικών Απορριμμάτων δικαιοδοσίες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Διάφορες κυβερνήσεις έχουν δηλώσει Μηδενικών Απορριμμάτων ως στόχο, συμπεριλαμβανομένων:

Ένα παράδειγμα προσέγγισης δικτυωμένης διακυβέρνησης μπορεί να δει κανείς στο Ηνωμένο Βασίλειο, από το Νέο Εργατικό κόμμα, το οποίο πρότεινε τη συγκρότηση περιφερειακών ενώσεων που έφερε μαζί του κλειδί φορείς διαχείρισης απορριμμάτων, με εκπροσώπους της τοπικής αυτοδιοίκησης, από τη βιομηχανία απορριμμάτων, από τα κυβερνητικά γραφεία κλπ., σε εθελοντική βάση[29]. Υπάρχει έλλειψη σαφούς κυβερνητικής πολιτικής σχετικά με την επιτυχία στόχων αποτροπής απορριμμάτων σε χώρους  υγειονομικής ταφής, η οποία αυξάνει τη σημαντικότητα δράσεων σε περιφερειακό και τοπικό επίπεδο για δικτυωμένης διακυβέρνησης. Ο γενικός στόχος έχει οριστεί από την κυβέρνηση, αλλά η διαδρομή για το πώς να επιτευχθεί είναι ανοιχτή, έτσι ώστε οι ενδιαφερόμενοι φορείς μπορούν να συντονίσουν και να αποφασίσουν τον καλύτερο τρόπο για να φτάσουν ως εκεί.

Η Μηδενικών Απορριμμάτων[30] φιλοσοφία είναι μία στρατηγική που προωθείται από περιβαλλοντικές ΜΚΟ, αλλά η βιομηχανία απορριμμάτων είναι περισσότερο υπέρ εντατικής επιλογής κεφαλαίων για παραγωγή ενέργειας από την αποτέφρωση των αποβλήτων. Η έρευνα συχνά τονίζει την υποστήριξη του κοινού ως η πρώτη προϋπόθεση για την επιτυχία. Στην Ταϊβάν, η κοινή γνώμη ήταν καθοριστική στην αλλαγή της στάσης των επιχειρήσεων, που πρέπει να μετατρέψουν το σχεδιασμένο υλικό τους για να γίνει πιο βιώσιμο για Μηδενικά Απορρίμματα.

Η τελευταία ανάπτυξη στα Μηδενικά Απορρίμματα είναι η πόλη  Masdar στο Αμπού Νταμπι η οποία υπόσχεται να είναι Μηδενικών Απορριμμάτων πόλη. Η χρήση τεχνολογίας και εφευρέσεων ενθαρρύνεται από τη κυβέρνηση δημιουργώντας ένα περιβάλλον εφευρετικά φιλικό χωρίς να είναι αυστηρά καθοδηγητικό στον τρόπο επίτευξης. Για να δημιουργήσεις ένα επιτυχές πρόγραμμα αειφόρου ανάπτυξης πόλεων, θα απαιτεί επίσης τη συμμετοχή και συνεργασία όλων των μελών της κοινωνίας, με έμφαση στη σημασία της δικτυωμένης διακυβέρνησης.


Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «Zero Waste International Alliance». zwia.org. 
  2. Snow, W.; Dickinson J. (2001). «The end of waste: Zero waste by 2020» (PDF). 
  3. Davidson, G. (2011). «Waste Management Practices: Literature Review» (PDF). 
  4. Spiegelman, H. (2006). «Transitioning to Zero Waste - What can local governments do NOW?» (PDF). 
  5. Townsend, W. K. (2010). «Zero waste: an aspiration or an oxymoron?». Waste Management & Research 28 (1): 1–3. doi:10.1177/0734242X09356145. 
  6. McDonough, W.; Braungart, M. (2003). «The cradle-to-cradle alternative». 
  7. Stretesky, P.; McKie, R. (2016). «A perspective on the historical analysis of race and treatment storage and disposal facilities in the United States.». Environmental. Research. Letters. 11 (3). doi:10.1088/1748-9326/11/3/031001. http://iopscience.iop.org/article/10.1088/1748-9326/11/3/031001/meta. 
  8. Mataloni, F.; Badaloni, C.; Golini, M.; Bolignano, A.; Bucci, S.; Sozzi, R.; Forastiere, F.; Davoli, M. και άλλοι. (2016). «Morbidity and mortality of people who live close to municipal waste landfills: a multisite cohort study». International Journal of Epidemiology 45 (3): 806–15. doi:10.1093/ije/dyw052. PMID 27222499. 
  9. Masoner, Jason R.; Kolpin, Dana W.; Furlong, Edward T.; Cozzarelli, Isabelle M.; Gray, James L. (2016-04-01). «Landfill leachate as a mirror of today's disposable society: Pharmaceuticals and other contaminants of emerging concern in final leachate from landfills in the conterminous United States» (στα αγγλικά). Environmental Toxicology and Chemistry 35 (4): 906–918. doi:10.1002/etc.3219. ISSN 1552-8618. 
  10. Song, Qingbin; Li, Jinhui; Zeng, Xianlai (2014). «Minimizing the Increasing Solid Waste Through Zero Waste Strategy». Journal of Cleaner Production 104: 199–210. doi:10.1016/j.jclepro.2014.08.027. 
  11. «California Adopts Zero Waste Goal in Strategic Plan». waste360.com. 1 April 2002. 
  12. «Policies Related to Zero Waste». SF Environment. 15 October 2011. 
  13. «Recycling & Composting in San Francisco - Frequently Asked Questions (FAQs)». sfenvironment.org. 16 May 2013. 
  14. Economist Intelligence Unit (2011). «US and Canada Green City Index» (PDF). Siemens AG. 
  15. «Ambassadors». Zero Waste Youth Movement. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2014-07-21. Ανακτήθηκε στις 2013-07-05. 
  16. Teresa M. Mata; Carlos A. V. Costa (2001). «Life cycle assessment of different reuse percentages for glass beer bottles». The International Journal of Life Cycle Assessment 6 (5): 307–319. doi:10.1007/BF02978793. 
  17. Spitzly, David (1997). «Life Cycle Design of Milk and Juice Packaging» (PDF). U.S. Environmental Protection Agency. Ανακτήθηκε στις 29 June 2014. 
  18. Singh, Jay; Krasowski, Aric; Singh, S. Paul (January 2011). «Life cycle inventory of HDPE bottle-based liquid milk packaging systems». Packaging Technology and Science 24: 49–60. doi:10.1002/pts.909. 
  19. Van Doorsselaer, K; Lox, F (2000). «Estimation of the energy needs in life cycle analysis of one-way and returnable glass packaging». Packaging Technology and Science: 235–239. doi:10.1002/(SICI)1099-1522(199909/10)12:5<235::AID-PTS474>3.0.CO;2-W. 
  20. Cary, S. S. (4 September 2008). «GM plans to dump use of landfills». USA Today. https://www.usatoday.com/money/autos/environment/2008-09-04-gm-zero-landfill_N.htm. Ανακτήθηκε στις 23 September 2008. 
  21. Cole, C (2014). «Towards a Zero Waste Strategy for an English Local Authority». Resources, Conservation and Recycling 89: 64–75. doi:10.1016/j.resconrec.2014.05.005. 
  22. «Zero Waste Hierarchy». Zero Waste Canada. 
  23. «Vancouver votes to ban single-use straws, foam cups and take-out containers». CTV News. May 17, 2018. https://www.ctvnews.ca/canada/vancouver-votes-to-ban-single-use-straws-foam-cups-and-take-out-containers-1.3933955. Ανακτήθηκε στις July 28, 2018. 
  24. «Pioneering Italian Town Leads Europe in Waste Recycling». Inter Press Service. 17 May 2013. http://www.ipsnews.net/2013/05/pioneering-italian-town-leads-europe-in-waste-recycling/. Ανακτήθηκε στις 9 April 2017. 
  25. «Austin Resource Recovery Master Plan» (PDF). December 15, 2011. 
  26. «City of Boulder Zero Waste Strategic Plan» (PDF). November 2015. 
  27. Zero Waste Associates (December 2013). «Road to Zero Waste Plan» (PDF). 
  28. «Resolution Setting Zero Waste Date» (PDF). SF Environment. March 6, 2003. 
  29. Davoudi, S; Evans (2005). «The Challenge of governance in regional waste planning». Environment and Planning C: Government and Policy 23: 493–517. doi:10.1068/c42m. 
  30. Young, C-Y; Ni, S-P; Fan, K-A (2010). «Working towards a zero waste environment in Taiwan». Waste Management & Research 28: 236–244. doi:10.1177/0734242x09337659. 

Δες επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Paul Connett
  • Waste
  • Precycling
  • Source reduction
  • Composting
  • Environmentalism
  • Miniwaste
  • Phase-out of lightweight plastic bags
  • Sustainable packaging
  • Zero waste agriculture
  • Zero-waste event
  • Zero-waste fashion

Αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Winter, Jessica (11 March 2007). «A world without waste». The Boston Globe. http://www.boston.com/news/education/higher/articles/2007/03/11/a_world_without_waste/. 

Winter, Jessica (11 March 2007). «A world without waste». The Boston Globe. http://www.boston.com/news/education/higher/articles/2007/03/11/a_world_without_waste/. 

Περαιτέρω πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Συμβουλευτικοί Οργανισμοί[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τοπικοί Συμβουλευτικοί Οργανισμοί[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

News

Μηδενικά απορρίμματα μαγαζιά και υπηρεσίες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]