Μαρτί δε Ρικέ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Μαρτί δε Ρικέ
Acte d'homenatge al Dr. Josep M. Font i Rius, al Parlament de Catalunya.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Martí de Riquer (Ισπανικά)
Γέννηση 3  Μαΐου 1914[1][2][3]
Βαρκελώνη
Θάνατος 17  Σεπτεμβρίου 2013[4][1][3]
Βαρκελώνη
Χώρα πολιτογράφησης Ισπανία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες Καταλανική γλώσσα[1]
Ισπανικά[1]
Εκπαίδευση Διδάκτωρ
Σπουδές Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα συγγραφέας
κλασικιστής
γλωσσολόγος
φιλόλογος
πολιτικός
ιστορικός της λογοτεχνίας
επιμελητής
διδάσκων πανεπιστημίου
λατινολόγος
Εργοδότης Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης
Αυτόνομο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης
Οικογένεια
Τέκνα Borja de Riquer
Isabel de Riquer i Permanyer
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Πόλεμοι/μάχες Ισπανικός Εμφύλιος
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμα μέλος της Γερουσίας της Ισπανίας
Βραβεύσεις Βραβείο Πριγκίπισσα της Αστουρίας για τις κοινωνικές επιστήμες (1997)[5]
Σταυρός του Αγίου Γεωργίου (1992)[6]
Gold Letter
Serra d'Or Critics Award
Menéndez Pelayo International Prize (1990)
d:Q3394366 (1991)
Spanish Literature National Prize (2000)

Ο Μαρτί δε Ρικέ (Martí de Riquer, Βαρκελώνη, 1914 - 2013) ήταν Καταλανός ρομανιστής και ισπανιστής φιλόλογος, ειδικός στη μεσαιωνική λογοτεχνία και μελετητής του έργου του Μιγέλ ντε Θερβάντες. Έφερε τον τίτλο του κόμη του οίκου Ντάβαλος ενώ υπήρξε δάσκαλος του βασιλιά Χουάν Κάρλος.[7]

Βιογραφία και έργο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πολέμησε στις τάξεις των εξεγερμένων κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου ενταγμένος στις τάξεις του τέρθιο του Μονσεράτ που συμμετείχε στη μάχη του ποταμού Έβρου. Με το πέρας του πολέμου εργάστηκε στο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης και στον τομέα προπαγάνδας της δικτατορίας. Υπήρξε, μαζί με τον Αντόνι Μπαδία ι Μαργαρίτ, ο πρώτος ακαδημαϊκός στην μεταεμφυλιακή Καταλονία που δίδαξε ακαδημαϊκά μαθήματα σχετικά με την καταλανική γλώσσα και λογοτεχνία.[8] Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τους Οξιτανούς τροβαδούρους, συγγράφοντας ένα σχετικό εγχειρίδιο και μια τρίτομη πολυσέλιδη συλλογή Los trovadores, historia literaria y textos , μεταφράζοντας τον τρουβαδούρου Μπερνάρτ ντε Βενταδόρν και εκδίδοντας το έργο του Σερβερί της Ζιρόνα. Υπήρξε συνεργάτης του Ντάμασο Αλόνσο και του Φραθίσκο Ρϊκο και συνέχισε τις μελέτες του γύρω από τη μεσαιωνική ποίηση με θέματα όπως τα γαλλικά έπη, τον κύκλο της Βρετάνης. Το 1965 εντάχθηκε στη Βασιλική Ακαδημία της Ισπανίας, όντας μέχρι σήμερα ο μακροβιότερος ακαδημαϊκός του οργανισμού.[9]

Εν γένει θεωρείται μία από τις αυθεντίες στη μεσαιωνική λογοτεχνία στα καταλανικά, τα οξιτανικά, τα ισπανικά και τα γαλλικά ενώ έλαβε πολλά βραβεία μεταξύ των οποίων αυτό του Πρίγκιπα των Αστουριών το 1997.[7]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]