Μαρσέλ Καρνέ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Μαρσέλ Καρνέ
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Marcel Albert Carné
Γέννηση18 Αυγούστου 1906 (1906-08-18)
Παρίσι
Θάνατος31 Οκτωβρίου 1996 (90 ετών)
Αιτία θανάτουφυσικά αιτία
Τόπος ταφήςνεκροταφείο του Αγίου Βικεντίου στο Παρίσι
Τόπος ανάπαυσηςΜονμάρτη
ΕθνικότηταFlag of France.svg Γαλλία
Χώρα πολιτογράφησηςΓαλλία[1]
ΙδιότηταΣκηνοθέτης
Εν ενεργεία1929 - 1976
ΣύντροφοςΡολάν Λεσάφρ
ΚίνημαΠοιητικός ρεαλισμός
Είδος τέχνηςΚινηματογράφος
Σημαντικά έργαΤο Λιμάνι των Απόκληρων,
Ξημερώνει,
Τα παιδιά του Παραδείσου
ΒραβεύσειςΑυτοκρατορικό βραβείο (1989), βραβείο Λουί Ντελούκ (1939), τιμητικό βραβείο Σεζάρ (1979), Νταβίντ Λουκίνο Βισκόντι (1991) και βραβείο Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου Συνολικής προσφοράς (1995)
Commons page Πολυμέσα σχετικά με τον καλλιτέχνη

Ο Μαρσέλ Αλμπέρ Καρνέ (γαλλικά: Marcel Albert Carné) (18 Αυγούστου 1906 - 31 Οκτωβρίου 1996) ήταν Γάλλος σκηνοθέτης. Βασική μορφή του ποιητικού ρεαλισμού, οι πιο γνωστές του ταινίες περιλαμβάνουν Το Λιμάνι των Απόκληρων (1938), το Ξημερώνει (1939), και τα Παιδιά του παραδείσου (1945), με την τελευταία να έχει αναφερθεί ως μία από τις μεγαλύτερες ταινίες όλων των εποχών.

Πρώτα χρόνια και καριέρα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννημένος στο Παρίσι της Γαλλίας, ο Καρνέ ξεκίνησε την καριέρα του ως κριτικός κινηματογράφου, έγινε συντάκτης της εβδομαδιαίας έκδοσης, Hebdo-Films, και εργάστηκε για τα περιοδικά Cinémagazine και Cinémonde μεταξύ 1929 και 1933. Την ίδια περίοδο εργάστηκε σε ταινίες του βωβού κινηματογράφου ως βοηθός φωτογραφικής μηχανής με τον σκηνοθέτη Ζακ Φειντέρ. Σε ηλικία 25 ετών, ο Καρνέ είχε ήδη σκηνοθετήσει την πρώτη του ταινία μικρού μήκους, Nogent, Eldorado du dimanche (1929). Βοήθησε τον Φειντέρ και τον Ρενέ Κλαιρ σε πολλές ταινίες μέχρι το 1935.

Ο Φειντέρ δέχτηκε μια πρόσκληση για να εργαστεί στην Αγγλία για τον παραγωγό Αλεξάντερ Κόρντα, με τον οποίο έκανε την ταινία Knight Without Armor (1937), αλλά επέτρεψε στον Καρνέ να αναλάβει την σκηνοθεσία της ταινίας, Τζένι (Jenny, 1936),[4] Η ταινία σηματοδότησε την αρχή μιας επιτυχημένης συνεργασίας με τον σουρεαλιστή ποιητή και σεναριογράφο Ζακ Πρεβέρ, η οποια διήρκεσε πάνω από δώδεκα χρόνια που κατά τη διάρκεια αυτης της συνεργασίας ο Καρνέ και ο Πρεβέρ δημιούργησαν τις καλύτερες ταινίες τους. Μαζί, συμμετείχαν στο κίνημα του ποιητικού ρεαλισμού. Η Ζινέτ Βινσεντό είπε ότι "η καλύτερες κλασικές ταινίες του κινήματος είναι πιθανώς του Μαρσέλ Καρνέ Το Λιμάνι των Απόκληρων (Le Quai des brumes) του 1938 και το Ξημερώνει (Le Jour Se Lève) του 1939. "

Υπο την γερμανική κατοχή της Γαλλίας κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου , ο Κάρνε εργάστηκε στο καθεστώς του Βισύ όπου ανέτρεψε τις προσπάθειες του καθεστώτος να ελέγξει την τέχνη, με αρκετούς από τις συνεργάτες του να ήταν Εβραίοι, συμπεριλαμβανομένου του Τζόζεφ Κόσμα και του σκηνογράφου Αλεξάντρ Τραουνέρ. Κάτω από δύσκολες συνθήκες δημιούργησε την πιο δημοφιλή ταινία του ο Καρνέ, Τα παιδιά του Παραδείσου (Les Enfants du paradis, 1945) που κυκλοφόρησε μετά την απελευθέρωση της Γαλλίας. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, η ταινία ψηφίστηκε ως "Καλύτερη γαλλική ταινία του αιώνα" σε δημοσκόπηση 600 Γάλλων κριτικών και επαγγελματιών. Μετά τον πόλεμο, αυτός και ο Πρεβέρ ακολούθησαν αυτόν τον θρίαμβο και εκαναν την ταινία Les Portes de la nuit σε μια εποχή που ήταν η πιο ακριβή παραγωγή που έγινε ποτέ στην ιστορία της γαλλικής ταινίας. Όμως το αποτέλεσμα, ήταν αρνητικές κριτικές και μια αποτυχία του box office, η οποία ηταν η τελευταία ολοκληρωμένη ταινία τους.

Μέχρι τη δεκαετία του 1950, η φήμη του Καρνέ βρισκόταν σε πτώση. Οι κριτικοί του Cahiers du cinéma, που έγιναν οι κινηματογραφιστές της Νουβέλ Βαγκ, τον απέρριψαν και απέδωσαν τα πλεονεκτήματα των ταινιών του αποκλειστικά στον Πρεβέρ.[2] Εκτός από την επιτυχία του 1958 στο Les Tricheurs, οι μεταπολεμικές ταινίες του Καρνέ γνώρισαν μόνο αποτυχία και πολλές είχαν υποδοχή από μια σχεδόν αδιάκοπη αρνητική κριτική από τον τύπο και μέσα από τα μέλη της κινηματογραφικής βιομηχανίας.

Το 1958, ο Καρνέ ήταν ο επικεφαλής της κριτικής επιτροπής στο 6ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου[3] Η ταινία του 1971, Law Breakers, πηρε μερος στο 7ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας.[4] Ο Καρνέ έκανε την τελευταία του ταινία το 1976.

Προσωπική ζωή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Μαρσέλ Καρνέ ήταν ανοιχτά ομοφυλόφιλος. Αρκετές από τις μεταγενέστερες ταινίες του περιέχουν αναφορές στην ανδρική ομοφυλοφιλία ή αμφισεξουαλικότητα. Ο μοναδικός συντροφος του ήταν ο Ρολάν Λεσάφρ που εμφανίστηκε σε πολλές από τις ταινίες του.

Ο Εντουάρντ Μπάρον Ταρκ δημοσίευσε μια βιογραφία του Καρνέ με τίτλο Τα παιδιά του Παραδείσου: Ο Μαρσέλ Καρνέ και η χρυσή εποχή του Γαλλικού Σινεμά (Child of Paradise: Marcel Carné and the Golden Age of French Cinema.[5]

Ο Μαρσέλ Καρνέ πέθανε το 1996 σε ηλικία 90 ετών στο Κλαμάρ, Ώτ-ντε-Σέιν, και θάφτηκε στο κοιμητήριο του Σαν Βινσέντ στη Μονμάρτρη.

Ενδεικτική Φιλμογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. www.nytimes.com/2008/06/22/nyregion/nyregionspecial2/22listingsli.html.
  2. Gilbert Adair and Mike Goodridge Obituary: Marcel Carné, The Independent, 1 November 1996
  3. «6th Berlin International Film Festival: Juries». berlinale.de. Ανακτήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 2009. 
  4. «7th Moscow International Film Festival (1971)». MIFF. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Απριλίου 2014. Ανακτήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 2012. 
  5. Turk, Edward Baron (1992). Child of Paradise: Marcel Carné and the Golden Age of French Cinema. Harvard film studies. Harvard University Press. ISBN 9780674114616. OCLC 924961039. 
  6. Michel Pérez (1986). Les Films de Carné. Ramsay Poche Cinema. σελ. 175. ISBN 2-84114-010-5. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]